null Beeld

Brandon Flowers: een Killer gaat solo

Laten we eerlijk zijn, ik heb niks met The Killers. Ze hebben een paar leuke singles gemaakt, maar voor leuk doe ik het niet. Op de radio kan ik 'Mr Brightside', 'When You Were Young' of 'Human' best verdragen, maar live vallen ze me altijd weer tegen, en van wat ze met 'Shadowplay' van Joy Division hebben gedaan, rijzen mij de haren telkens weer te berge.

Maar wat blijkt nu: Brandon Flowers, zanger bij The Killers, heeft een soloplaat gemaakt met Stuart Price (zie Madonna, Pet Shop Boys en, jawel, The Killers), Brendan O'Brien (zie Pearl Jam, Springsteen, Johnny Cash) en de grote Daniel Lanois (zie zelf maar eens op Wikipedia). De drie heren verdeelden het productiewerk netjes onder elkaar, gingen voor een enkele song samen achter de knoppen zitten, en namen af en toe al eens een instrument ter hand om een lied de weg te wijzen. Het resultaat is 'Flamingo', een zoete popplaat met een klein beetje woestijnzand tussen de naden. Twee songs in het bijzonder, 'Was It Something I Said?' en 'The Clock Was Tickin'', overtuigden ons om naar Londen te trekken voor een onderhoud met Flowers. Die tweede song staat overigens enkel op de deluxe-uitvoering van 'Flamingo'.

undefined

«Iedereen hoort een plaat anders, da's niet meer dan logisch, maar ik word zo vaak zo hard aangepakt in de pers dat ik wel eens vergeet hoeveel die muziek voor mij betekende, hoe gepassioneerd ik ermee bezig was, hoe hard ik erin geloofde. Onze platen zijn door critici aan stukken gereten, in die mate dat zelfs ik moeite had om er nog iets van enige waarde in te horen. Daarom háát ik critici uit de grond van mijn hart. »Het is simpel: ik heb een talent, en er zijn mensen die dat herkennen en houden van wat ik doe. Daarop moet ik proberen te focussen, niet op de critici. Maar het blijft frustrerend. In 'Sam's Town' had ik mijn hart en ziel gestopt. En songs als 'When You Were Young' of 'Read My Mind': dat is beter dan eender wat er dat jaar verschenen is. En nog werd erop gepist. Geen idee waarom ze mij niet moeten. Is het mijn gezicht?»

«Ik voel niet de behoefte om mijn hart en ziel bloot te leggen op een plaat. Ik wil gewoon goeie songs schrijven. Pas als ik teksten ga schrijven, begin ik een beetje te graven. Soms is alles compleet fictie, soms is het compleet autobiografisch, maar niemand zal ooit het verschil kunnen horen. Onderbewust zit er zeker veel meer van mij in deze soloplaat dan in eender wat van The Killers.»

Het volledige interview leest u in Humo 3655 van dinsdag 21 september 2010.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234