Brandweer

Het label 'Het leven zoals het is' werd met het groot huisvuil meegegeven, maar de formule is gebleven: dankzij 'Brandweer' op Eén hebben de vuurvechters en ambulanciers van het Gentse korps vanaf vanavond geen geheimen meer voor u.

Mannen uit één stuk, schijnt het, en met sergeant-ambulancier Jo Van Nieulande hebben we er één aan de lijn hangen.

Jo Van Nieulande «In eerste instantie koesterde ik enige argwaan toen ik hoorde dat ik door een camera gevolgd zou worden. Niet zozeer voor mezelf, maar als ambulancier kom ik heel vaak in contact met mensenleed: hoe ga je, in dat soort schrijnende situaties, aan de mensen uitleggen dat er een cameraploeg bij is? Maar kom, dat werd goed opgelost: als we werden uitgestuurd, belde de producent meteen naar de familie om te vragen of zij het oké vonden. Soms, bijvoorbeeld bij ongevallen waarbij iemand gekneld zat, moest dat natuurlijk achteraf gebeuren. We konden moeilijk aan het slachtoffer vragen 'Excuseer meneer, heeft u problemen met de camera?' terwijl hij daar nog in dat wrak zat.»

HUMO Je werkt sinds 2002 bij de Gentse brandweer, en daarvoor al lang bij de vrijwilligers van Lokeren. Een kinderdroom?

Van Nieulande «'t Is eigenlijk een soort familiekwestie: mijn vader, grootvader, ooms en schoonbroers zitten allemaal bij de brandweer. Mijn zoon en stiefzoon zitten bij de vrijwilligers, en vanaf 1 februari komt mijn oudste zoon in vaste dienst bij het Gentse korps. Ik denk dat het in de genen zit, gevaarlijk werk willen doen (lacht). Voor ik bij de brandweer zat, was ik jeugdwerker met allochtonen, en daarvoor duiker-ontmijner bij de zeemacht.»

HUMO Onlangs hoorde ik een brandweerman op de radio zeggen dat hij het stiekem leuk en spannend vond als er ergens brand uitbrak. Even eerlijk als verontrustend, vond ik.

Van Nieulande «Ik kan me wel voorstellen dat dat voor een jonge gast misschien spannend moet zijn, maar mijn motivatie is het zeker niet. Ik kick niet op vlammen; 't is het sociale aspect dat me aanspreekt. Ik moet bijvoorbeeld tussenbeide komen bij familiaal geweld of burenruzies. Dat zijn delicate kwesties, maar ik voel me geroepen om juist dan te helpen. Ja, er zit een kleine psycholoog in mij.

»Zoals de meeste ambulanciers trek ik me vooral het leed van kinderen aan. Wiegendood, fietsongevallen en, onlangs nog op oudejaarsavond, een kind van twee dat een fondueketel over zich heen heeft gekregen: dat zijn de interventies die blijven hangen.»

HUMO Hoe krijg je zoiets verwerkt?

Van Nieulande «Ik lach het van me af. Niet dat ik het grappig vind, begrijp me niet verkeerd, maar ik moet mijn zinnen kunnen verzetten. Ik probeer het niet mee naar huis te nemen, want dan is mijn vrouwke altijd een beetje mijn paal om tegen te piesen, zoals ze zeggen (lacht). Een geweldig luisterend oor. Je hebt ook collega's die het allemaal opkroppen, maar die houden er niet zelden een depressie aan over. Dat heb ik vaak genoeg gezien.»

Eén: Brandweer

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234