Breaking Bad - Seizoen1

Eén van de opvallendste nieuwe spelers in tv-land is AMC, het huis dat u 'Mad Men' bracht, ook nog toppers als 'Rubicon', 'The Walking Dead' en de toekomstige prestigereeks 'Hell on Wheels' deze richting zal uitsturen, en in de VS een hit vanjewelste te pakken heeft met 'Breaking Bad'.

Ook al zijn we qua originele en gewaagde televisie inmiddels één en ander gewend – wij zitten onszelf geregeld blauw te knijpen voor de tv - deze serie is toch wel iets heel bijzonders. De lichtelijk verbijsterende, David Lynchiaanse openingsminuten zetten meteen de toon. Een zwalpende camper scheurt met een noodvaart door de woestijn van New Mexico. Aan het stuur zit een man in zijn onderbroek met een gasmasker op.

Achter hem rollen wat lichamen heen en weer. Als de camper zich in de berm te pletter rijdt, grist de man in onderbroek – onder het masker blijkt een wat ouder heerschap te zitten – een revolver naast één van de lichamen mee en gaat hij met het wapen in de aanslag wijdbeens midden op de weg staan, klaar om de confrontatie aan te gaan met de gillende sirenes – een konvooi politiewagens wellicht - die zijn kant uitkomen.

Hoe hij in die bizarre situatie verzeild is geraakt, komen we te weten in de flashback die daarna volgt. De man in onderbroek blijkt Walter White (Bryan Cranston
), een sullige leraar scheikunde die om zijn karige inkomen aan te vullen moet bijklussen in een carwash. Walter, net vijftig geworden, krijgt van zijn dokter slecht nieuws te horen: hij heeft nog maximaal een paar jaar te leven.

Bezorgd om zijn zwangere vrouw en zijn wegens een hersenverlamming gehandicapte zoon (vertolkt door een jonge acteur die écht een hersenverlamming heeft gehad) ontwikkelt hij een stoutmoedig plan: samen met een ex-leerling/junk wil hij een drugslab opzetten om crystal meth van de beste kwaliteit te maken en in de tijd die hem nog rest genoeg poen te scheppen om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen. Een onderneming die vanzelfsprekend alleen maar fout kan aflopen.

Je zou 'Breaking Bad' kunnen omschrijven als een soort metamfetamineversie van 'Weeds' – ook een reeks over gewone mensen die zich in het drugsmilieu wagen – maar dan met een flinke dosis 'Sopranos'-achtig bruut geweld, inktzwarte humor, scherpe kritiek op de gezondheidszorg in de VS en, zeker in de eerste afleveringen, een portie gore die je niet meteen in een tv-serie verwacht.

En vooral, met één van de indrukwekkendste vertolkingen in de recente tv-geschiedenis: dat Cranston (voorheen voornamelijk bekend van 'Malcolm in the Middle' en als de tandarts in 'Seinfeld') liefst drie jaar na elkaar met de Emmy voor Beste Acteur in een dramaserie naar huis mocht, zegt toch wel iets.

Het enige dat wij voorts op dit seizoen aan te merken hebben, is dat het met zeven afleveringen nogal kort is (de schuld van de scenaristenstaking) en in de laatste twee episodes een nogal gehaaste indruk maakt. De tweede, dertien afleveringen tellende jaargang kan dus alleen maar beter worden. Nóg beter. Mocht het niet zo musicalachtig klinken, wij slaakten hier een piepend hoog 'Mamma mia!'

Extra's *** :
Meer dan we van dit soort uitgaven gewend zijn: commentaartracks, weggelaten scènes, gesprekken met cast en scenaristen, en enkele making of's die voor één keer het bekijken waard zijn. Mooi!

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234