null Beeld

Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 11 tot 20

Als we Theresa May mogen geloven, dan beginnen deze maand de onderhandelingen rond het vertrek van Groot-Brittannië uit de Europese Unie. Humo wuift het Verenigd Koninkrijk nu al uit met de ultieme Brexit-playlist. Van pastorale folk tot pub anthems, van Merseybeat tot Britpop: wat maakt Engelse songs toch zo ontegensprekelijk Engels? Waren Noord-Ierse punks kwader dan de Engelsen? En Schotse rockers de gevaarlijkste? Bye Bye Britannia – de meest Britse songs ooit.


Deel 1: Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 41 tot 50

Deel 2: Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 31 tot 40

Deel 3: Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 21 tot 30

undefined

20. Symarip – ‘Skinhead Moonstomp’ (1969)

Originele skinheads waren geen racisten, al waren ze niet vies van een vechtpartij, maar dan vooral tegen de langharige hippies. De eerste skinheads eind jaren zestig in de Londense wijk Bethnal Green waren hard mods die op feestjes dansten op ska tussen de Jamaicaanse rudeboys. De Britse kranten noemden deze jeugdbendes met kale knikkers eerst schertsend ‘boiled eggs’, ‘lemons’ of ‘peanuts’, tot ze zichzelf in ‘69 skinheads doopten. Hun lijflied ‘Skinhead Moonstomp’ kwam van een Brits-Jamaicaanse skagroep uit de entourage van Eddie Grant (The Equals).

undefined

19. The Jam – ‘The Eton Rifles’ (1979)

‘What chance have you got against a tie and a crest?’ Hoe wint een working class lad de klassenstrijd tegen de Eton Rifles, het kadettenkorps van eliteschool Eton? Simpel: door mod te worden.

Paul Weller ‘Mod was de perfecte uitkomst voor de jongen uit Woking, Surrey die ik toen was: ik had geen geld, maar ik had wél stijl. Stijl heeft niks te maken met hoeveel geld er op je bankrekening staat. Later in de jaren tachtig heb ik me wel geërgerd aan al die lads die zich halsoverkop een parka en een Vespa aanschaften en het overal op een vechten zetten en luid liepen te schreeuwen hoe mod ze wel niet waren. Mod is niet blind vasthouden aan een retro-idee, maar als een echte ‘modernist’ altijd nieuwsgierig blijven naar nieuwigheden. Zonder daarbij al die oude soul te vergeten natuurlijk (lacht).’

undefined

18. Splodgnessabounds – ‘Two Pints of Lager and a Packet of Crisps Please’ (1980)

Punks in de pub die de hele song lang niet bediend worden en alsmaar wanhopiger hun bestelling schreeuwen, tot de bel uiteindelijk klingelt: de pub sluit. Hilarische song.

undefined

17. Sex Pistols – ‘God Save the Queen’ (1977)

De single met het overplakte portret van Queen Elizabeth, een collage van Jamie Reid, uitgebracht ter ere van her majesty’s zilveren jubileum.

Ludo Mariman (The Kids) ‘Sex Pistols – iedereen mag beweren wat hij wil, maar dat waren de grote mannen. De Champions League. Ik heb punk leren kennen door mijn trips naar Londen. Je had toen van die goedkope ééndagtrips: je vertrok in Deurne met het vliegtuig, erna stapte je de bus op naar Londen, daar liep je heel de namiddag rond, en tegen zes-zeven uur zat je weer op de bus richting vliegveld. Dat deed ik vaak op zaterdag. In het begin voor het voetbal, maar al snel ook voor de punk. Ik ging in Londen naar voetbalwedstrijden kijken – Chelsea, Tottenham, West Ham. En Chelsea lag aan King’s Road, in 1976 de levensader van de punk. Op King’s Road liepen ze allemaal te showen hè, de punks, met hun piekhaar, leren jassen en verknipte T-shirts. Ik was meteen verkocht.’

undefined

16. Ian Dury – ‘Billericay Dickie’ (1977)

Een bricklayer genaamd Dickie uit Billericay, Essex die z’n veroveringen op muziek zet, en aldus ‘Janet’ laat rijmen op ‘Thanet’ en ‘Sandy’ op ‘shandy’ (bier met 7Up).

undefined

15. Kate Bush – ‘Wuthering Heights’ (1978)

Smachtend op de ‘wiley, windy moors’: achttien was Kate Bush toen ze een song schreef vanuit het perspectief van hoofdpersonage Cathy uit ‘Wuthering Heights’ van Emily Brontë. Vele jaren later zou Florence Welch al het Engelse aan Kate Bush overdrijven tot in het absurde, en er nog succes mee boeken ook.

undefined


Mark Stewart & The Maffia – ‘Jerusalem’ (1983), de brexit-bonustrack van Luc Janssen

Janssen ‘Post-punk pionier Mark Stewart, met een meesterlijke dubversie van Engelands onofficiële volkslied ‘Jerusalem’, naar een gedicht van William Blake. Een anarchistisch funkversie als tribute voor al wie vocht voor het ‘green and pleasant land’ Engeland.’

14. Gerry Rafferty – ‘Baker Street’ (1978)

De Schotse Gerry Rafferty moest in die dagen veel in Londense advocatenkantoren zijn - juridisch gedoe na de split van Stealers Wheel – en sliep bij een vriend op een flatje in Baker Street. Sindsdien, door die magistrale saxofoonriff, koestert de toerist in Londen te hoge verwachtingen van deze banale winkelstraat.

13. Dr. Feelgood – ‘Roxette’ (1975)

Misschien meer nog dan glamrock een genre dat écht nergens anders kon gemaakt worden dan in de UK: pubrock.
Rhys Webb (The Horrors) ‘‘Roxette’ doet me denken aan mijn pa en ik die op zaterdag samen naar de pub gingen. Ik groeide op in Southend, niet ver van Canvey Island, waar Dr. Feelgood vandaan kwamen. Mijn eerste paar Chelsea boots waren van hun frontman Lee Brilleaux: mijn pa had ze gekregen van een vriend aan wie Brilleaux ze persoonlijk had overhandigd. Tragisch genoeg waren die schoenen hem te klein geworden, door zijn ziekte.’ Lee Brilleaux stierf in 1994 aan lymfeklierkanker.

12. T. Rex – ‘Metal Guru’ (1972)

In 1977 knalde de Mini Clubman van Marc Bolan tegen een boom in het riante Richmond upon Thames bij Londen: de meest flamboyante aller glamrockers was op slag dood.
Johnny Marr (ex-The Smiths) ‘Glamrock was dé muziek die je rond de voetbalvelden hoorde begin jaren zeventig: Roxy Music, David Bowie, The Sweet, T. Rex... Voetbal was toen heel erg verbonden met popcultuur en mode: Manchester United-supporters dosten zich uit als Ziggy Stardust, die van Chelsea als de bende uit ‘A Clockwork Orange’. Als ik ‘Metal Guru’ hoor, met die zware gitaren, dan zie ik weer die jongens en meisjes die pot rookten en uitzinnige kleren droegen.’

11. Genesis - ‘The Battle of Epping Forest’ (1973)

Omdat Engeland nu eenmaal ook Stonehenge en Peter Gabriel is. Progrockers Genesis maakte met ‘Selling England by the Pound’ in 1973 één langgerekte ode aan bedreigde Engelse tradities: van Shakespeare tot het working class-leven in de East End. Oorzaak van die dreiging: op 1 januari 1973 was het VK opgenomen... in de Europese Unie! Tijdens de tour voor ‘Selling England by the Pound’ doste Peter Gabriel zich zelfs uit als dame Britannia zelve. Haal de BBC-reeks ‘Brian Pern: a Life in Rock’ in huis voor een schitterende persiflage op de Peter Gabriel van toen.

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234