Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 21 tot 30

Als we Theresa May mogen geloven, dan beginnen deze maand de onderhandelingen rond het vertrek van Groot-Brittannië uit de Europese Unie. Humo wuift het Verenigd Koninkrijk nu al uit met de ultieme Brexit-playlist. Van pastorale folk tot pub anthems, van Merseybeat tot Britpop: wat maakt Engelse songs toch zo ontegensprekelijk Engels? Waren Noord-Ierse punks kwader dan de Engelsen? En Schotse rockers de gevaarlijkste? Bye Bye Britannia – de meest Britse songs ooit.


Deel 1: Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 41 tot 50

Deel 2: Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 31 tot 40

30. The Stone Roses – ‘Fool’s Gold’ (1989)

De jaren negentig begonnen in ’89. In Manchester, met z’n discotheek The Haçienda, XTC en de ‘baggy’ sound (vernoemd naar hun oversized jeans) van The Stone Roses en Happy Mondays. Even later kwam de doemerige grunge uit Amerika al dat hedonisme doodmeppen en was het alweer uit met de ‘Madchester’-bands.

29. Pet Shop Boys – ‘West End Girls’ (1984)

Ooit stilgestaan bij het feit hoe gay de Britse synthpop was in de eighties, met Pet Shop Boys, Bronski Beat, Boy George, Erasure, Frankie Goes To Hollywood? Die eruptie van gaypop was wel degelijk een reactie op het conservatieve Thatcher-bewind.

Neil Tennant (Pet Shop Boys) ‘Jimmy Somerville kon het onderdrukte slachtoffer uithangen in ‘Smalltown Boy’, omdat hij een onderdrukt slachtoffer was. Mrs. Thatcher was namelijk verantwoordelijk voor Clause 28, een wet die scholen verbood om homoseksualiteit voor te stellen als een legitiem alternatief voor heteroseksualiteit. Niemand werd ooit vervolgd hoor, maar het waren echt andere tijden.’

‘En vergeet je ook alstublieft niet Morrissey toe te voegen aan dat rijtje gay pop stars?’


The Smiths – ‘Panic’ (1986), de brexit-bonustrack van: Frank Vander linden


Frank Vander linden ‘Geen enkel ander stuk muziek geeft wat mij betreft die typisch Engelse mengeling van romantiek en agressiviteit in het (uitgaans)leven zo goed weer. Drinken, verloren lopen en op zoek gaan naar muziek die nooit op de radio of in de discotheken komt. Weten dat je op je gezicht gaat krijgen, maar dat bijna opzoeken, in de hoop dat je iets terugvindt dat kleurig afsteekt bij het grijs van de Engelse steden – London, Birmingham en de rest.’

28. The Smiths - ‘The Headmaster Ritual’ (1985)

‘Belligerent ghouls / Run Manchester shools’ : Morrissey rekent af met zijn sadistische leraars op St Mary’s Secondary School in Stretford.Niet de enige keer dat hij voor crisisberaad zorgde bij de toeristische dienst van Manchester: ‘Suffer Little Children’ van The Smiths ging over de ‘Moors Murderers’ Ian Brady en Myra Hindley die in de jaren zestig kinderen vermoordden en begroeven op de moors rond Manchester. Hun zwanenzang ‘Strangeways, Here We Come’ vernoemden The Smiths dan weer naar de Strangeways prison waar ter dood veroordeelden tot 1964 werden opgehangen aan de permanente galg aldaar. Door de lelijkheid van hun stad te benadrukken, bezorgden The Smiths Manchester net z’n romantische cultstatus.

27. The English Beat – ‘Stand Down Margaret’ (1980)

Nog ska. Ene Stephen Morrissey zou wat later, in ‘Margaret on the Guillotine’ op zijn eerste soloplaat ‘Viva Hate’ (’88) zelfs de doodstraf eisen voor Margaret Thatcher, de hele jaren tachtig lang premier van het VK, Iron Lady en patrones van de Hebzucht. Maar eerst moest hij nog tegen allerlei schenen schoppen met dat oerEngelse groepje van hem...

26. Robert Wyatt – ‘Shipbuilding’ (1983)

In onze serie Engelse excentriekelingen: ten tijde van de Canterbury Scene eind jaren zestig was Robert Wyatt drummer bij The Soft Machine, na een ongelukkige val uit een raam geraakte hij verlamd en veroordeeld tot de rolstoel.
De scheepswerven in een verpauperde stad liggen er verlaten bij, wanneer een gerucht de werkloze arbeiders weer hoop geeft: een overzeese oorlog vraagt om schepen. Dat de jongens in diezelfde stad naar die oorlog moeten om er mogelijks hun leven te verliezen, maakt dit ‘goeie’ nieuws des te bitter. Song over de Falklandoorlog van 1982, geschreven door Elvis Costello.

25. Madness – ‘Our House’ (1982)

Een klassiek Engels gezin in een typisch Engels terraced house. Om u een idee te geven van wat dat nu eigenlijk is, die Londense ‘gentrification’ van tegenwoordig: het rijtjeshuis uit de video van ‘Our House’, werd in 2015 voor verkocht 585 000 pond, dus zo’n 685 000 euro.

24. The Specials – ‘Ghost Town’ (1981)

1981 was het jaar van de ‘riots’, de (rassen)rellen in Liverpool, Leeds, Birmingham en Londen – tijdens de ‘Brixton riots’ aldaar in april ’81 vielen er honderden gewonden. De song van dat jaar vol rekken is een nachtelijke autorit door een spookstad geteisterd door werkloosheid en geweld. Geweld was er ook op de dansvloer: de skinhead-beweging was al flink geïnfiltreerd door aanhangers van het National Front, tegen dat het 2 Tone label van The Specials eind jaren zeventig z’n ska-revival op gang trok.


The Fall – ‘The Classical’ (1982), de brexit-bonustrack van Mauro Pawlowski


Mauro ‘Een hilarische working class vloekmatch in de pub, maar dan met de intellectuele balorigheid van een Wyndham Lewis. En intussen speelt er postpunk op de jukebox. Mijn favoriete Engeland: welbespraakt, grof en fooking funny. ‘Hey there, fuckface-ah! Hey there!’

23. Stiff Little Fingers – ‘Suspect Device’ (1979)

Het bewijs dat Noord-Ierse punk de kwaadste was: molotovcocktail van een song uit Belfast. ‘I’m a suspect device the army can’t defuse / We’re gonna blow up in your face!’

22. Bob Marley & The Wailers – ‘One Love’ (1977)


Bob Marley zat een eerste keer met z’n Wailers in Londen in 1971, om z’n contract te tekenen met Chris Blackwells Island Records. Ze zaten toen in de wijk Neasden en leerden er leden van het latere Aswad kennen. In 1977 moest Marley weerkeren naar Londen: er was op hem geschoten in Jamaica. Het album ‘Exodus’ is het relaas van die ballingschap - de Wailers konden toen zelfs voetballend gespot worden in Battersea Park. Slotsong ‘One Love’ werd in ’84 postuum uitgebracht: met een clip geschoten op King’s Road en cameo’s van Musical Youth, de toen populaire kinderreggaegroep uit Birmingham.


Smiley Culture – ‘Cockney Translation’ (1984), de brexitsong van TLP

TLP ‘Ik ga ieder jaar naar Notting Hill Carnival, maar in Londen kom je sowieso in contact met de Jamaicaanse cultuur. Tippa Irie, Smiley Culture en Papa Levi waren in de jaren tachtig mc's - of beter: dj's zoals de Jamaicanen zeggen, iemand die platen kiest is daar een selector - bij de legendarische UK sound system Saxon Sound. Fantastisch hoe Smiley hier een lesje gaf in Londens-Jamaicaanse slang, cockney-patois dus.’ ‘Tragisch: in 2011 werd Smiley Culture doodgeschoten tijdens een politie-inval bij hem thuis.’

21. The Clash – ‘White Riot’ (1977)

‘London Calling’, ‘Guns of Brixton’, ‘(White Man) in Hammersmith Palais’, ‘London’s Burning’, ‘Janie Jones’ (naar die Londense hoerenmadam)... The Clash zorgt voor zware keuzestress. ‘White Riot’ was de eerste baksteen door de ruit, geschreven nadat Joe Strummer en Paul Simonon verwikkeld waren geraakt in rellen op het Notting Hill Carnival van 1976. De jaren erop zou de Metropolitan Police Service geregeld slaags geraken met zwarte jongeren op het reggaestraatfestival.


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234