Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 31 tot 40

Als we Theresa May mogen geloven, dan beginnen deze maand de onderhandelingen rond het vertrek van Groot-Brittannië uit de Europese Unie. Humo wuift het Verenigd Koninkrijk nu al uit met de ultieme Brexit-playlist. Van pastorale folk tot pub anthems, van Merseybeat tot Britpop: wat maakt Engelse songs toch zo ontegensprekelijk Engels? Waren Noord-Ierse punks kwader dan de Engelsen? En Schotse rockers de gevaarlijkste? Bye Bye Britannia – de meest Britse songs ooit.


Deel 1: Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 41 tot 50

40. Babyshambles - ‘Albion’ (2005)

De ultieme song erover maakte hij met Babyshambles, maar al van bij The Libertines was Pete Doherty in de ban van Albion: het oude woord voor Engeland. Bij de dichter/kunstenaar William Blake was Albion een soort oerwezen, bij The Libertines stond Albion voor een schipdat Carl Barât en Doherty naar Arcadië moest brengen. Liep dat even anders af!

Carl Barât ‘Ach, ons ideaal was bandeloosheid, geen land van melk en honing. Onze beste tijd beleefden Pete en ik op 236 Camden Road: een souterrain in een mooie Victoriaanse woning die Pete had weten te bemachtigen door de brave nieuwe eigenaars die op straat stonden te verhuizen een handje toe te steken. Uiteraard mét bijbedoeling: of ze voor hun hulpje geen verdieping te huur hadden (lacht). Daar in die kelderwoning gaven we geïmproviseerde concerten waar de vreemdste freaks op af kwamen. Met Camden aan onze drempel… Camden heeft The Libertines groot gemaakt.’

39. Arctic Monkeys – ‘Fake Tales of San Francisco’ (2006)

Uit de dagen dat ieder meisje op Kate Moss wou lijken, en iedere jongen op een Libertine. Op een rockster dus, om dan op zijn of haar plaats gezet te worden door die ene zin van Arctic Monkeys: You're not from New York City / You're from Rotherham’ . Rotherham, een gat bij Sheffield.

Alex Turner ‘Ik schreef over wat ik het beste kende, de jongens en meisjes die ik rond me zag op straat en in clubs. Ik had één zo’n tekst geprobeerd, en heb die dan gerekt tot één volledig album. Eigenlijk is niks nadien nog zo'n compact pakketje geweest als onze eerste plaat.'

38. The Streets – ‘Has It Come To This’ (2002)

‘And this is the day in the life of a geezer’ . Rond de millenniumwissel moest de lad culture van de Britpop wijken voor de geezer culture. Een geezer zat stoned in z’n flat op z’n computer tracks te maken en droeg een trainingspak. Mike Skinner uit Birmingham was de ultieme geezer, met zijn debuut ‘Original Pirate Material’ leverde hij de soundtrack voor de randstedelijke post-millennium melancholie.

Jason Williamson (Sleaford Mods) ‘Tegen het einde van de jaren negentig bleek dat new labour gewoon de conservatieven onder een schuilnaam waren en was Oasis ten onder gegaan aan het geld en de coke. De euforie van toen bleek vals. ‘Original Pirate Material’ bood me dat sprankeltje hoop: hoe Mike Skinner op die hoesfoto’s stond, alleen in een kamer met dat gescheurde behangpapier, blikje bier naast hem: dat was het tegenoverstelde van al die gulzigheid.’

Om z’n status als nieuwbakken Briticoon te verzilveren, kocht Skinner zich in die dagen anders wél een Rolls Royce. Probleemje: hij had geen rijbewijs. Gevraagd naar wat hij dan deed met zo’n Rolls, antwoordde hij droogjes: ‘Just look at it.’

37. The Artful Dodger feat. Craig David – ‘Re-Rewind the Crowd Say Bo Selecta’ (1999)

The Artful Dodger was a) een personage uit ‘Oliver Twist’ van Dickens: de meest behendige van alle boefjes of ‘urchins’ in de greep van de ouwe Fagin. En b) dat Engelse collectief dat de blauwdruk leverde voor 2Step, dansmuziek, o zo Engels, die kwam, zag en overwon, ook bij ons. Om dan ineens weer te verdwijnen.


Roni Size / Reprazent – ‘Brown Paper Bag’ (1997), de brexit-bonustrack van Netsky


Netsky ‘Eén van die drum & bass-nummers die me destijds tot het genre bekeerde. Als ik ‘Brown Paper Bag’ hoor, denk ik meteen aan Londense clubs als Matter, Heaven en Fabric. Roni Size is één van die Britse grondleggers van mijn favoriete tempo: 174 beats per minute. Mijn eerste label was meteen ook Londens: Hospital Records.’

36. Delia Derbyshire – ‘Theme from Doctor Who’ (1963)

De pionier van de Britse dansmuziek was een vrouw: Delia Derbyshire werkte in de jaren zestig als geluidswetenschapper bij The Radiophonic Workshop van de BBC, het was zij die het ‘Dr. Who’-thema zo angstaanjagend arrangeerde.‘Dr. Who’ heeft een gigantische invloed gehad op een hele generatie Britse house- en technomuzikanten, The KLF en Coldcut op kop.
CJ Bolland ‘Mijn ouders zijn Brits en ik kroop als kind altijd achter de zetel van schrik iedere keer ‘Dr Who’ begon en die ‘woe-woe-woeeee’ de kamer vulde.’

35. Underworld – ‘Born Slippy’ (1996)

‘Lager lager / Mega mega mega white thing’ : het Britse bierlied der Britse bierliederen, uit de film ‘Trainspotting’, was eigenlijk een schreeuw om hulp van een alcoholverslaafde.
Karl Hyde (Underworld) ‘Ik was zo naïef. Ik dacht: met zo’n nummer zal ik duidelijk maken hoe erg het gesteld is met me, maar het tegenovergestelde was waar. Iedere keer we dat nummer speelden zag ik een zaal vol omhooggestoken blikjes bier. Het werd an anthem for drinking .‘Born Slippy’: dat ben ik die ladderzat door de straten van Soho strompel, onderwijl denkend: dit is de hel.’

34. Cornershop – ‘Brimful of Asha’ (1997)

Bollywood meets Britpop in het groepje van Tjinder Singh, sarcastisch vernoemd naar het typische beroep van de Indische en Pakistaanse immigrant in het VK: (nacht)winkeluitbater.

33. Pulp – ‘Common People’ (1993)

Kon ook van Pulp: ‘Cocaine Socialism’, over de salonsocialisten van new labour die gezellig tegen de Britpoppers – denk aan hoe Noel Gallagher in 1997op de thee ging bij de pas verkozen Tony Blair in Downing Street 10 – én de common people aanschurkten.
Jarvis Cocker ‘Veel mensen hebben parallellen getrokken tussen de opkomst van de Britpop in 1995 en de verkiezingsoverwinning van Labour in 1997. Daar zit een kern van waarheid in. Begin jaren negentig was het idee dat indie bands mainstream konden worden even ridicuul als het idee dat labour ooit ons land zou regeren. Maar toen gebeurde Britpop in 1995 en dat deed veel mensen onbewust redeneren: als dat kan, dan kan ook labour verkozen worden. Dat gevoel van ‘alles is mogelijk’ maakte deel uit van de tijdsgeest van toen.’

32. Oasis – ‘Champagne Supernova’ (1995)

Tegen 1995 staarden de Britten op muzikaal vlak alléén nog naar hun eigen navel: wat er in de rest van de wereld aan muziek werd geproduceerd, kon hen totaal gestolen worden. Eurofilie – denk aan de fascinatie van Bowie in de jaren zeventig voor het Weimar-Berlijn – was een relict uit een ver, ver verleden.
Jason Williamson (Sleaford Mods) ‘Het is simpel: van midden jaren negentig tot 2005 vormden de Gallagherbroers en Tony Blair het land.’


Blur – ‘End of a Century’ (1994), de brexit-bonustrack van: Bent Van Looy


Bent Van Looy ‘Een band die Britannia weer cool maakte, zich bewust profileerde als Engels en toch op een kritische, mild-satirische manier naar hun land en generatie keek. Clever en uniek.’


31. Blur - ‘Parklife’ (1994)

April 1994: met Kurt Cobain sterft ook grunge. Blur, ooit begonnen als psychedelisch groepje in het kielzog van de Madchester-bands, brengt diezelfde maand ‘Parklife’ uit. Een onnozele, opzwepende song, het tegenovergestelde van de nihilistische Amerikaanse grunge. Britpop was geboren, met dank aan acteur Phil Daniels (zie de film ‘Quadrophenia’) en diens ‘mockney’ verzen I feed the pigeons I sometimes feed the sparrows too / It gives me a sense of enoooormous well-being’.
Blur zette de ‘Cool Britannia’-hype in gang: vooral bassist Alex James werd een societyfiguur en ging graag feesten in de club Groucho’s in Soho, samen met z’n drinkebroers Keith Allen – komiek en vader van Lily – en kunstenaar Damien Hirst. Gitarist Graham Coxon ging in z’n eentje drinken in The Good Mixer in Camden, en maakte ongewild een hippe tent van z’n groezelige stamcafé.
Graham Coxon (Blur) We were taking the piss really. De Britten, iedereen, de Amerikanen of gelijk welk volk: een groot percentage van de bevolking is niet al te snugger en leidt een ongeïnteresseerd veilig kleinburgerlijk leven. ‘Parklife’ was pure satire. En wat me heel erg tegenstak aan Britpop: it was the rise of lad. Heel die zogenaamde ‘lad’-cultuur kwam op in Engeland, wat er grofweg op neerkwam dat je je zo lomp mogelijk moest gedragen om ‘cool’ te zijn. Ik was daar compleet tegen.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234