Brexit: de 50 Ultieme Britse Songs: 41 tot 50

Als we Theresa May mogen geloven, dan beginnen deze maand de onderhandelingen rond het vertrek van Groot-Brittannië uit de Europese Unie. Humo wuift het Verenigd Koninkrijk nu al uit met de ultieme Brexit-playlist. Van pastorale folk tot pub anthems, van Merseybeat tot Britpop: wat maakt Engelse songs toch zo ontegensprekelijk Engels? Waren Noord-Ierse punks kwader dan de Engelsen? En Schotse rockers de gevaarlijkste? Bye Bye Britannia – de meest Britse songs ooit.

50. Noël Coward – ‘Mad Dogs and Englishmen’ (1931)

Opper-Engelsman Noël Coward zou in de jaren vijftig verhuizen naar Jamaica en daar dikke maatjes worden met mede-expat Ian Fleming, auteur van de Bond-boeken. Maar al in de jaren dertig wist Coward waaraan de Brit op vakantie – van in de tijd The British Empire tot vandaag op Ibiza – te herkennen: dat roodverbrande gezicht. ‘Mad dogs and Englishmen / Go out in the midday sun’...

49. Gerry & The Pacemakers – ‘You’ll Never Walk Alone’ (1963)

De ultieme voetbalsong, de hymne van Liverpool F.C., het lijflied van John Peel . Zo’n fervente Reds -supporter was Peel, dat hij zelfs trouwde met zijn vrouw Sheila op de tonen van ‘You’ll Never Walk Alone’.

48. Kevin Coyne – ‘Take Me Back to Dear Old Blighty’ (1978)

Een musichalldeuntje uit 1916, toen de bonte avonden in de (post-)Victoriaanse music hall hét werkmansvertier waren – lang voor transistorradio’s, piratenzenders, tv en Instagram. ‘Blighty’ is slang voor ‘Britain’.

47. Sleaford Mods – ‘B.H.S.’ (2017)

De song die het schandaal rond het faillissement van British Home Stores (de eigenaar ‘Sir’ Philip Green beroofde o.a. de pensioenkas van zo’n 571 miljoen pond) aangrijpt als schaalmodel voor de ons aller tragiek: de machtigen graaien wat ze willen en doen zelfs de moeite niet meer om dat weg te steken voor ons, de machtelozen.

Jason Williamson (Sleaford Mods) ‘Ik ben niks geen patriot. Maar ik bén nu eenmaal wel a white English guy, met een Midlands-accent. Veel van onze muziek is Europees beïnvloed, ik denk aan vroege Kraftwerk, en ook Amerikaans, hiphop. Maar Andrew (Fearn) maakt het dan weer Engels. Hij is namelijk Engels. Ik zou ook graag herinnerd worden als één van die klassieke Engelse groepen, dat wel.’

46. Kate Tempest – ‘Europe is Lost’ (2016)

‘Europe is lost, America lost, London lost’ (...) Now it’s back to the house of lords with slapped wrists / They abduct kids and fuck the heads of pigs’. De aandachtige lezer herkent in deze passage de gewezen premier van het Verenigd Koninkrijk David Cameron, in een recente ongeautoriseerde autobiografie werd er namelijk beweerd dat Cameron als student, tijdens een initiatieritueel voor de Piers Gaveston Society, ‘intieme lichaamsdelen’ in ‘de mond van een dood varken’ zou hebben gestoken.


FKA Twigs – ‘Papa Pacify’ (2013), de brexit-bonustrack van The Subs


Jeroen De Pessemier (The Subs) ‘Mijn vriendin komt uit Londen, samen woonden we een tijd in de wijk Shoreditch. In de yogales daar viel een klein meisje op dat heel lenig was: achteraf bleek dat FKA Twigs te zijn, vlak voor haar grote doorbraak (lacht).’
‘Emotionele, experimentele pop met crazy urban beats, gemaakt door een artieste met Jamaicaanse, Spaanse en Britse roots... Dit is het geluid van het Londen van nu, een melting pot waar creativiteit en kapitalisme elkaar opjagen.’

45. Burial – ‘Archangel’ (2007)

Sommige muziekstijlen zijn zo Engels, in casu Londens, dat ze onmogelijk te exporteren bleken: UK garage was zo’n geluid – sloeg nooit aan op het continent. Afgeleide 2step deed dat wél (zie: The Artful Dodger), maar heel kort. Jaren later, geraakte weer een afgeleide van 2step, dubstep, wél tot bij ons, en dat voor een hele poos.
Romy Madley-Croft (The XX) ‘Ik zou echt niet kunnen zeggen of The XX een typisch Engelse geluid heeft. Maar wat ik wél heb gemerkt: voor onze laatste plaat deden we een roadtrip door de VS, met allemaal mixtapes die we zelf hadden voorbereid. Door zo’n Amerikaans rotslandschap rijden met Burial in mijn koptelefoon, dat klopte gewoon niet. Dubstep, maar ook UK garage, zijn muziekstijlen die ik dus toch alleen met Londen associeer - ze klinken simpelweg verkéérd als ik ze in de VS hoor.’

44. Glasvegas – 'Flowers And Football Tops' (2008)

Rond 2007-2008 werd de UK overspoeld door een golf van knife crime. Kaiser Chiefs uit Leeds zongen erover in ‘Never Miss a Beat’. Maar het Schotse Glasgow was de hoofdstad van de knife crime, en Schotse rockers zijn nu eenmaal zelf halve hooligans. James Allan beeldt zich hier in dat hij de moeder is van Kriss Donald, een vijftienjarige jongen uit Glasgow die in 2004 op gruwelijke wijze werd omgebracht met tientallen messteken. Knife crime blijft een zwaar probleem in de UK: in 2016 werd er iedere zestien minuten een mes getrokken ergens in het Verenigd Koninkrijk.

43. Richard Hawley – ‘Coles Corner’ (2005)

In een kille geglobaliseerde wereld mijmert Richard Hawley naar de warmte van een straathoek in zijn thuisstad Sheffield waar tot begin jaren zestig de department store van de gebroeders Cole was gevestigd. En ook al bevinden zich tegenwoordig op die hoek filialen van ketens als Starbucks, Vodaphone en HSBC, en staat die naam nergens op een kaart, toch blijven de inwoners van Sheffield trouw van ‘Coles Corner’ spreken.

42. Lily Allen – ‘LDN’ (2006)

Lily Allen fietst door Londen - ‘the filth’ (de flikken) heeft namelijk haar rijbewijs ingetrokken – en laat (de warenhuisketen) ‘Tesco’ rijmen op ‘al fresco’. Lily Allen kwam vorig jaar nog eens buiten, als bezoekster van Notting Hill Carnival: ladderzat, stoned en uiteindelijk ook buiten westen.
Lily Allen (in 2006) ‘Ik ben opgegroeid in West-Londen, een stadsgedeelte met een grote Jamaicaanse gemeenschap en dus ook veel reggae. Glastonbury en Notting Hill Carnival waren dé festivals waar we ieder jaar naar uitkeken. Ik kan me voorstellen dat veel mensen het ongepast vinden dat een blank meisje uit de middenklasse haar inspiratie haalt uit zwarte muziek, nou, I’m a middle class bohemian kid from London, gnagnagna!’

41. Amy Winehouse – ‘You Know I’m No Good’ (2006)

En Amy Winehouse maakte Camden weer groot. Amy in 2006 over de dagen, weken, maanden die ze na haar eerste, jazz-geïnspireerde plaat ‘Frank’ doorbracht in de pubs en pool halls van Camden, waar de songs en de sound van ‘Back to Black’ langzaam maar zeker vorm kregen.
Amy Winehouse ‘Een jaar lang deed ik niks anders dan poolen - every day solidly for like a year. En in een pub juke box zit er nu eenmaal geen jazz. Ik hoorde alleen maar sixties soul, en ik was er meteen weg van. En er is natuurlijk ook de hartenpijn: de meeste van die liedjes gaan over hoe verliefd je bent op iemand en hoe je voor die persoon zou willen sterven. This is the shit, dacht ik meteen.'
'Dit ben ik, iedere zondag van het jaar.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234