null Beeld

Bright Eyes - Cassadaga

Uitverkoop van idealen, het niet aflatende inhaalmanoeuvre van de commercie en hardnekkig tegen de stroom in blijven roeien, ook als die de allure van een zondvloed heeft, daarover gaat 'Clairaudients (Kill or be killed)', het openingsnummer van de nieuwe Bright Eyes.

Nicolas Quaghebeur

Wij schrokken ons rot. Niet vanwege het onderwerp: Conor Oberst is al langer een schoolvoorbeeld van de jonge kunstenaar die worstelt met zijn plaats in de wereld. Wel wegens de klank van het nummer, die radicaal breekt met de soberheid op 'I'm wide awake, it's Morning' uit 2005 - het gelijktijdig verschenen experiment 'Digital Ash in a Digital Urn' laten we gemakshalve even buiten beschouwing. Hoewel de groep Bright Eyes tegenwoordig herleid is tot een driemanschap, met naast Oberst geluidsman Mike Mogis en de geweldige trompettist Nate Walcott, baadt 'Cassadaga' in een oceaan van geluid. Er werd dan ook een heus orkest op losgelaten, én er is de uitgelezen schare gastmuzikanten: M. Ward, Gillian Welch en David Rawlings, John McEntire (van Tortoise) en labelgenote Maria Taylor zijn de bekendste. Met zijn allen brengen ze de meest ambitieuze Bright Eyes tot nu toe. 'Four Winds', een magnifieke countrydeun die je als een oude bekende tegemoet waait, laat horen hoe Oberst er als tekstschrijver nog op vooruit is gegaan: het nummer barst van de beelden, wijsheden en oneliners waar we de eerste weken nog niet mee klaar zijn. En allemaal zonder een centje pijn, want wat je hoort, is een instant-meefluitbare single, die op de voet gevolgd wordt door 'If the Brakeman Turns My Way', een intriest woord van troost dat evenveel harten zal breken als helen. Even doorspoelen naar 'Make a Plan to Love Me', niet groots, wel een mooie oefening in de onbeschaamd melige ballad. In 'Soul Singer in a Session Band' trekt Oberst, strijdvaardig als vanouds, nog eens van leer tegen de wild om zich heen grijpende commercialisering, en even - heel even - denk je dat die daarvan onder de indruk zou kunnen zijn.

undefined

'Classic Cars' ('She said the best country singers die in the back of classic cars') is ook naar Bright Eyes-normen absolute top: de wereld mag even verdommen terwijl er wordt ingezoomd op een afgebroken relatie met een oudere vrouw. Mijmerend en spaarzaam georkestreerd, omdat tekst en muziek meer dan genoeg zeggen. Van wat daarna komt, onthouden we tot nu toe vooral 'Middleman', vanwege het gitaargetokkel en de schitterende viool, het trage, monumentale 'No One Would Riot for Less' en het hoogpolige elektronische tapijt in 'Coat Check Dream Song'. Het is weinig, maar eerlijk is eerlijk: om een plaat van dit kaliber binnenste buiten te keren, heeft ons beperkte verstand minstens enkele maanden nodig. Twee jaar terug hebben we anderhalve minuut lang gedacht - gehoopt - dat Conor Oberst een revolutie zou ontketenen. Een naïeve gedachte, die nu finaal de kop wordt ingedrukt: tegenwoordig pent onze held meer bespiegelingen dan pamfletten en zoekt hij meer naar het perfecte groepsgeluid dan naar de dichtstbijzijnde barricade. Of dat dan beter is, moet u ons zoals gezegd over enkele maanden eens vragen, maar het is alleszins anders. Bij gebrek aan beter catalogiseren we 'Cassadaga' voorlopig onder de G van 'Grote Klasse'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234