null Beeld

Brighton Rock

Een misthoorn dreunt door de nacht, sinistere silhouetten duiken op uit de mist, iemand vlucht een telefooncel binnen, een mes flitst in het donker.

Een misthoorn dreunt door de nacht, sinistere silhouetten duiken op uit de mist, iemand vlucht een telefooncel binnen, een mes flitst in het donker. De film was nog geen drie minuten bezig of onze kaakspieren stonden al strakgespannen, onze ogen begonnen waakzaam te glanzen, en onze bloedcellen begonnen samen te trekken als pubers op een scoutskamp. Oké, die laatste vergelijking klonk een beetje vergezocht, maar u weet wat we bedoelen: we waren onmiddellijk méé.

Graham Greene, die in zijn romans ('entertainments' noemde hij ze) graag thema's als seks, geloof en schuldbesef te berde bracht, publiceerde 'Brighton Rock' in 1938. Hij schreef zelf het scenario voor de verfilming uit 1947, een memorabele gangsterprent die - toch voor die tijd - ongemeen veel brutaal geweld én een schitterende vertolking van Richard Attenborough bevatte.

In de nieuwe verfilming doet debutant Rowan Joffe, de zoon van 'Killing Fields'-regisseur Roland, iets interessants: hij situeert de actie nog steeds in het slaperige kuststadje Brighton, maar beamt de intrige naar het scharnierjaar 1964: de dames in de ijssalons kijken vol afschuw naar de rusteloze jongeren die op hun Vespa's door de pittoreske straten scheuren, de Beatles en de Stones maken zich stilaan meester van de airwaves, de dreiging van een treffen tussen mods en rockers hangt tussen de onheilspellend krijsende meeuwen in de lucht.

Het effect is lichtjes bevreemdend: alsof je naar een versmelting zit te kijken tussen de eerste 'Brighton Rock' en de rockmusical 'Quadrophenia'. In dit vreemde tijdsgewricht treffen we Pinkie Brown (de steengoeie Sam Riley), een compleet amorele gangster die na de moord op zijn bendeleider zelf naar de scepter grijpt.

Eén iemand staat zijn greep naar de macht in de weg: Rose (Andrea Riseborough), een braaf dienstertje dat op de pier iets zag wat ze niet had mogen zien. Opdat het meisje niet tegen hem zou getuigen, vindt Pinkie er niets beter op dan haar te verleiden.

Zoals dat hoort voor een film noir loopt 'Brighton Rock' over van stijl: dreigende strijkers en pauken zorgen voor een beklemmende stormklokatmosfeer, een cruciale scène ontspint zich in het strijklicht van een vuurtoren, en de production design oogt prachtig - zelfs al werd de film opgenomen in Eastbourne.

Maar er is meer: met Pinkie Brown maken we kennis met een intrigerende protagonist, een verdoemde kerel die tegelijk afschuw en sympathie opwekt. De stikdonkere hamvraag is natuurlijk: waarom valt de mooie, diepgelovige, niet onverstandige Rose voor die kille psycho die onder het prevelen van 'Ze houdt van me... Ze houdt niet van me...' de poten van een spin ligt uit te trekken?

En bij uitbreiding: waarom o waarom laten vrouwen zich toch zó gemakkelijk verblinden? Nog lang nadat de multiplexen zijn gesmolten door de klimaatopwarming, zal de mensheid van deze kwestie wakker liggen.

Bekijk de trailer

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234