null Beeld

Broken Bells - After the Disco

Context is alles. ‘After the Disco’, de nieuwe en tweede van Broken Bells, laat zich volgens onze ervaring minder goed beluisteren in de auto dan in bad. Een koptelefoon bij de hand houden blijkt ook aanbevolen.

Evengoed context: eerste single ‘Holding on for Life’ doet in zijn crescendomomenten ineens aan de Bee Gees denken en dat we daar niet ongemakkelijk van worden, heeft te maken met het donkerblauwe, wat ongemakkelijke Twin Peaks-sfeertje dat eromheen zit. James Mercer, die zowel bij Broken Bells als bij The Shins aan de microfoon staat, zei daarover: ‘Dat het ineens als de broers Gibb ging klinken, was een verrassing, meer niet. Als hetzelfde me bij een Shins-song was overkomen, was dat verschrikkelijk geweest.’

Broken Bells is nog steeds: Mercer dus, maar ook Brian Burton/Danger Mouse, die in dit project minder f-f-fonky uit de hoek hoeft te komen dan bij pakweg Gorillaz en Gnarls Barkley. Twee talenten, maar wat leggen ze op de gezamenlijke tafel? In 2010 bleek hun debuut een geval van nét niet. De Humo­recensent sloot toen bars maar niet onterecht af met de woorden: ‘Volgende keer beter.’

Volgende keer is nu, en wat blijkt? ‘Holding on for Life’ is er in elk geval pal op. Een single waar men koude winters mee doorkomt. Het mooi met harmonieën en weemoedige gitaarpartijen omkranste ‘Leave It Alone’ is verrukkelijk als de zonde. En ‘The Angel and the Fool’ is een eenvoudige maar ijzersterke ballad.

‘After the Disco’ bevat daarnaast sowieso veel meer recht-voor-zijn-raappop dan hun debuutplaat – anders gezegd: wie uitslag kreeg van de laatste Daft Punk heeft anno 2014 ook niets aan Broken Bells. ‘Control’ en ‘Medicine’ hebben de zon bijvoorbeeld wel erg nadrukkelijk in het gezicht. En als u ons net had verteld dat ‘No Matter What You’re Told’ eerder ook al op een Mika-plaat had gestaan, hadden we slechts een halve wenkbrauw opgetrokken – maar ach, de wereld is van iedereen. En ondermaats wordt het nooit.

Er horen een tweetal kortfilms bij de plaat. Om de ingehuurde regisseur diets te maken welke stijl en sfeer de heren voor ogen stond, stuurde Mercer hem beelden door uit ‘Barbarella’ en ‘Logan’s Run’: sciencefiction uit de tijd dat het genre het zich nog kon veroorloven om sexy, dromerig en naïef te zijn. Die eerste twee adjectieven zijn ook van toepassing op ‘After the Disco’, maar met naïviteit heeft het minder te maken. Thematisch is het namelijk een plaat van en voor cynici. Danger Mouse over relaties: ‘Gruwelijk overschat. De mens is het beste af als verstokte eenzaat.’ Mercer over Danger Mouse: ‘Hij drukt het nog romantisch uit, vind ik.’ En de titel verwijst naar het moment in een mensenleven waarop we ons de vraag stellen: ‘Word ik eigenlijk ooit nog volwassen? Zou het dan toch stilaan tijd zijn om de feestneus af te leggen?’

Maar is het daarom ook een gitzwarte plaat vol ‘prematuur de kop ingedrukte hoop’, zoals een recensent schreef? Alleen als zwart in het spectrum volgens u net naast fluoroze ligt. Broken Bells heeft overigens een goede plaat gemaakt, maar alweer geen essentiële.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234