Bruce Springsteen - Magic

't Is een bizar gevoel: Sil uit The Sopranos speelt gitaar bij Bruce Springsteen! Ik weet nu al dat ik straks in het Sportpaleis naar (Little) Steven van Zandt zal kijken en elke seconde zal denken: 'Daar staat Sil!!!'

Even voorstellen: ik ben voor 100% fan van ongeveer 10% van wat The Boss doet. Live heb ik 'm al zes keer in fenomenale doen gezien: intens, passioneel en op en top entertainend. En alleen fanatieke technofreaks zullen onbewogen blijven bij topsongs als 'Born to Run', 'Thunder Road', 'Rosalita' en pakweg een dertigtal andere klassiekers. Maar ik ben vooral fan van de intieme Bruce, de subtiele Bruce, de Bruce die buiten z'n eigen lijntjes durft te kleuren. De Bruce van 'The River' en, meer nog, de Bruce van vergeten juweeltjes zoals 'Meeting across the River'. De classic Bruce (à la classic coke) kan me minder bekoren: zijn obsessie met arbeiders, jeans, houthakkershemden, auto's, highways en andere Americana deel ik niet. En z'n pose vind ik een beetje kinderachtig. Ja, 't is heiligschennis in de ogen van verstokte fans, maar teert hij niet iets te veel en al iets te lang op z'n stoere imago? Bekijk die foto's op de binnenhoes van 'Magic': die foute leren vesten, die foute zonnebrillen, die stoere pose, dat foute sikje, de bandana om kaalheid te maskeren... Nààst de plaat zouden het Foute Mannen zijn, op de plaat zijn ze: The E Street Band!

Ik durf het hardop te zeggen: sommige songs op 'Magic' zijn een beetje eentonig. 'I want a thousand guitars, I want pounding drums, I want a million different voices speaking in tongues', brult Bruce op 'Radio Nowhere'. Die eerste twee krijgen we, tot ze onze strot uitkomen. Maar is dat na dertig Bruce Springsteen-cd's (ik tel een handvol superieure bootlegs en boxen mee) voldoende? Kan onze vriend niet een béétje evolueren? Moet Clarence Clemons nu echt op élke track meeblazen?! Moet die eeuwige mondharmonica (ze klonk perfect op 'The River') echt élke keer bovengehaald worden? En wat te denken van 'Girls in their Summer Clothes', waarin de achtenvijftigjarige Bruce hardop geilt op jonge meisjes? Bruce zal beweren dat het een verhaaltje is; dat hij in character zingt, maar toch: van elke andere bijna-zestiger zouden we het verdacht vinden.

Hoe dan ook, er valt wel wat te genieten op 'Magic': 'Your own Worst Enemy' en 'Last to Die' zijn uitstekend. Een slechte plaat zal Springsteen wel nooit maken, en heel wat frontmen van jonge gitaarbands hebben - samen - niet hàlf zijn charisma. Mijn favoriet is afsluiter 'Devil's Arcade', al was het maar omdat het arrangement wat minder voorspelbaar is: godzijdank géén sax, géén krijsende gitaren, géén Newjerseyiaanse (Newjerseyeske? Newjerseyoze?) wall of sound. Gewoon, en toch bijzonder, een air van mysterie, een mooi melodietje, en Bwuuce die subtiel een ton emotie investeert. Wedden dat hij 'Devil's Arcade' live niét speelt?

Nee, Bruce zit anno 2007 in hetzelfde laatje als Van Morrison: live een absolute must, maar op plaat meer van hetzelfde, alleen iets minder goed. Iedereen hoopt het stiekem, maar ik zeg het hardop: hopelijk speelt hij in het Sportpaleis niet te veel nieuwe nummers.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234