Bruce Springsteen - The Promise

Dit is niet 'Darkness on the Edge of Town'. Ik zeg het maar even op voorhand, want u had ongetwijfeld al opgevangen dat The Boss 'The Promise'
uit de outtakes van die majestueuze klassieker uit 1978 heeft geplukt. Zo staat het ook op de achterkant van de hoes: 'The Lost Sessions: Darkness on the Edge of Town'.

Laat u niets wijsmaken: 'The Promise' is iets totaal anders, een soul-gospelplaat die zoniet lijnrecht tegenover dan toch behoorlijk haaks staat op de punkkopstoot die 'Darkness' was. 'The Promise' bevat eenentwintig van de meer dan veertig songs die Springsteen
nodig had om van 'Born to Run' tot bij 'Darkness' te raken.

Het vizier dusdanig stevig op het doel gericht dat hij niet in de gaten had dat hij onderweg nóg een plaat had gemaakt, een ander, spontaner, met het hoofd bij verre horizonten losweg uit de mouw geschud meesterwerk. Ruim dertig jaar had de maker nodig om te zien wat hij laten liggen had. Met dank aan Little Stevie Van Zandt
voor het melden en het helpen zoeken.

Aan sommige songs werd nog wat gesleuteld om ze uitbrengensklaar te maken - hier een nieuwe lead-, daar een extra backingvocal - maar wat wanneer werd gedaan is volstrekt onbelangrijk als je tijdloos materiaal in handen hebt. 'Darkness on the Edge of Town' was, zoals Bruce het zelf zo mooi in het tekstboekje schrijft, 'Tough music for folks in tough circumstances.'

'The Promise' vat hij als volgt samen: 'Music, music, music, big choruses, big melodies, rich arrangements.' Een soul-gospelplaat dus, die net zo goed van Roy Orbison
had kunnen zijn, maar dankzij de vijfkoppige E Street Band
helemaal Bruce wordt zoals ik 'm het liefst heb: big choruses, big melodies, rich arrangements, en toch een rock-'n-rollbandje dat staat te spelen.

Behalve dat ik 'One Way Street'
graag eens door Willy DeVille
had horen zingen (gaat niet meer) en dat 'Aint Good Enough for You'
een typische, heerlijke fingersnap-Bruce is zoals ook 'Tenth Avenue Freeze-Out' (van 'Born to Run') en 'Sherry Darling' (van de 'Darkness'-sessies, maar in 1980 op 'The River' gezet) dat waren, ga ik over de liedjes zelf verder niet veel vertellen. U hoort ze zelf weleens, als u slim bent.

Alleen nog dit: niemand anders dan Bruce kan prachtzinnen als 'We were walking on the wild side, running down a one way street' bedenken, of een banaaltje als 'Tell me that you love me, tell me that you need me' zo zwaar laten klinken, zo wáár, en zo echt dat je het tot diep in je binnenste voelt trillen.

En daar zit je dan, na te denken over een gepast slot bij een bespreking van zoveel pracht en plezier, terwijl het enige wat je kan verzinnen is: wat een grote meneer. Laat het maar volstaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234