Brutus scheurt de hemel open op Pukkelpop 2019

Als je naar Brutus gaat kijken, ben je van twee dingen zeker. Er zijn technische problemen en – vooral – je wordt overmand door een verpletterend gevoel van: Dit. Is. Leven.

In 2015 zagen we hoe Brutus rond de middag splinterbom na splinterbom de Shelter – ja, die bestond toen nog – in keilde. Het trio viel op tussen al het brute geweld in die tent: door de drummende én zingende Stefanie Mannaerts, zeker, maar ook omdat ze traditioneel loodzware genres als sludge-, noise- en stonerrock injecteerden met naar je hart klauwende melodieën.

Intussen zijn we vier jaar en twee albums verder, en is Brutus gigantisch gegroeid. En dan bedoelen we niet de hype en de bekende fans – van Lars Ulrich tot Deftones, die hen uitnodigden voor hun festival in San Diego. Nee, Brutus heeft leren doseren. Niet meteen de vlammenwerper bovenhalen, maar af en toe terugvallen op waakvlam om dan alsnog verschroeiend uit te halen.

‘Fire’ opende bijvoorbeeld, net als op topplaat 'Nest', in sacrale sferen die ineens omsloegen in duistere dreiging. Even leek Brutus de goden te veel te hebben uitgedaagd: allerlei vitale onderdelen van hun sound vielen weg uit de mix. Tegen ‘War’ waren de complicaties alweer vergeten: de song bouwde op met een uitgesponnen intro, niet meer dan stem en gitaar, waarna een genadeloos hardcoreritme en gitaren als ijspegels je lijf van kop tot teen deden tintelen. Zou hierbij nog iemand gedacht hebben aan het Schotse postrockbandje Aerogramme? Ook zij groeven dit soort donkere noisepoelen waar je makkelijk in kon verdrinken.

Nog meer verrassingen gingen schuil in ‘Space’, dat pronkte met een korzelige postpunkgitaar, en in ‘Techno’, dat treiterde met tempowissels en een bas die de plankenvloer nog wat meer uit zijn hengsels daverde.

Ook al zat ze zoals altijd helemaal aan de rechterkant, Stefanie Mannaerts zoog weer alle aandacht naar zich toe. Terecht: haar ritmes klonken alsof de barbaren er nu écht aan zaten te komen en als ze zong, scheurde de hemel open. Maar het zou doodzonde zijn om gitarist Stijn Vanhoegaerden en bassist Peter Mulders onvermeld te laten: een meedogenloze riffmachine die de emotionele spanning tot knappens toe opbouwde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234