'Buurman, wat doet u nu?': Cath Luyten ontvangt Josje

Komende maandag is Josje Huisman de eerste klant in ‘Buurman, wat doet u nu?’, een programma waarin Cath Luyten, zelf opgegroeid in het onooglijke grensdorpje Koewacht, enkele Bekende Nederlanders in hun natuurlijke habitat gaat opzoeken.

'Wat is dat eigenlijk, te ver gaan?'

Daarnaast heeft het voormalige K3-lid onder het motto ‘Waarom ook niet?’ een met kleurige foto’s verlucht boekje bij mekaar geschreven, waarin ze handige stijl- en kledingadviezen verstrekt. Zoals daar zijn: ‘Een hand in je zij werkt altijd goed op de rode loper, omdat het dan lijkt alsof je precies weet wat je doet.’

HUMO Heb je lang moeten nadenken toen Cath Luyten je vroeg of ze langs mocht komen?

Josje Huisman «Even toch, want normaal gezien ga ik niet zo makkelijk in op vragen om mij met een cameraploeg te volgen. Maar ik vind Cath zo’n sympathiek iemand dat ik dacht: ‘Ach ja, voor die ene keer.’»

HUMO Hoe ging het?

Josje «Ja, wel goed. Maar het is alweer geleden van januari, dus veel kan ik me er niet van herinneren. Ze is mee geweest naar Bellingwolde, waar ik ben opgegroeid, en ze heeft met mijn vader gepraat. De rest zal ik net als jij op tv moeten bekijken (lacht).»

HUMO Is dat diezelfde vader die bedankt wordt aan het einde van je boek, ‘#dresscodejosje’?

Josje (knikt) «Mijn vader is predikant, en hij weet heel veel van taal, want hij heeft altijd veel gelezen. Hij heeft wat dingetjes uit het boek gehaald die misschien iets te Vlaams klonken voor Nederlandse lezers.»

HUMO Een vraag die zich opdringt bij dat boek: waarom?

Josje «Dat vroeg ik me ook af toen de uitgeverij kwam polsen of ik iets wou schrijven over mijn kledingstijl. Ik vond het een leuk idee, en ik voelde me uiteraard ook vereerd, maar in eerste instantie wist ik echt niet wat ik ermee aan moest. Ik héb niet eens een eigen stijl! Ik bedoel, ik hou wel van mooie kleren en zo, maar meestal doe ik maar wat. Daarom is ‘#dresscodejosje’ ook geworden wat het is: geen stijlbijbel, maar een boek om inspiratie in op te doen, met hier en daar een bruikbare tip. Maar iedereen moet met die tips maar doen wat-ie zelf wil. Ik zeg altijd: if you like it, wear it.»

HUMO ‘Overdressed zijn bestaat niet,’ schrijf je. Echt niet, Josje?

Josje «Echt niet. Wat je ook aantrekt, je moet het gewoon met zoveel flair en overtuiging dragen dat het vanzelf cool wordt. Ik ben hier in het Antwerpse weleens op een première verschenen waar ik de enige was die zich echt had uitgedost; bijna iedereen liep er in z’n jeans rond. Heel even dacht ik: ‘O nee, hè!’ Maar meteen daarna had ik zoiets van: ‘Whatever, kan me niet schelen.’ Vanaf dat moment stráál je uit: wat nou, overdressed?»

HUMO Uit je boek leer ik dat dat in Nederland niet snel zou gebeuren, mensen die in jeans naar een première gaan.

Josje «Nee, in Nederland worden dresscodes wat meer gehonoreerd dan hier. Nederlanders kleden zich echt op voor een evenement, terwijl de mensen hier in Vlaanderen al gauw denken dat je pretentieus doet als je werk maakt van je outfit. Ik vind dat jammer. ’t Is ook niet zo netjes tegenover de organisatie, hè, om in je kloffie te verschijnen. Je toont respect door je op te kleden.»

HUMO Je kunt ook te ver gaan in het je opkleden.

Josje «Vind je? Wat is dat eigenlijk, te ver gaan?»

HUMO Ik herinner me de waanzinnige beertjesjurk die jij aanhad tijdens een liveshow van ‘K3 zoekt K3’. En je veelbesproken Werchter-outfit van vorig jaar, met die zwarte veren en wat niet al, had ook een behoorlijk hoog what the fuck-gehalte.

Josje «Nou ja, misschien waren de mensen er vorig jaar nog niet helemaal klaar voor. Dit jaar heb ik heel veel verentooien gezien op Werchter, dus wie weet heb ik wel een trend gezet, haha.»

HUMO Die voorliefde voor opvallende outfits, zat die er al jong in?

Josje «Ik denk het wel, ja. Misschien is het wel een beetje de schuld van mijn moeder, want die maakte altijd kleertjes voor me: bijna alles wat ik droeg, was one of a kind. Ik ben ook altijd nogal eigenwijs geweest op het vlak van kleren; ik had er al snel mijn eigen mening over. Ik weet nog dat we op de dansacademie altijd een zwart balletpakje en een witte panty moesten aantrekken: nou, daar was ik na een tijdje helemaal klaar mee, natuurlijk. En dus lapte ik de regels vanaf een gegeven moment gewoon aan mijn laars en droeg ik waar ik zin in had. Ik heb toen zelfs dreadlocks laten zetten: mocht eigenlijk ook niet.»


Ik vind Cath zo'n sympathiek iemand dat ik dacht: 'Ach ja, voor die ene keer mogen ze mij volgen'.

HUMO Dreadlocks? Jij?

Josje «Ja, de meeste meisjes waren in die tijd helemaal into Spice Girls en Take That en zo, of in sommige gevallen gabber, maar ik had het meer voor de alternatieve muziek: No Doubt, Live, Skunk Anansie. K’s Choice ook, waarvan ik toen niet wist dat het een Belgische band was. Dus vandaar. Ik zat toen ook op streetdance: daar moest je zo’n topje voor dragen, en baggy broeken waar je ondergoed half bovenuit kwam.»

HUMO Je schrijft dat de zangeres van No Doubt, Gwen Stefani, in die tijd je grote voorbeeld was.

Josje «Haar stijl was altijd heel uitgesproken. Super-stoer, maar toch ook meisjesachtig: dat vond ik een leuke combinatie. Ik volg haar trouwens nog steeds, hoewel ik haar muziek niet meer zo goed vind als in de No Doubt-periode. Wel grappig: ze houdt nog altijd erg vast aan dat blonde haar en die rode lippen. Ze is heel standvastig in haar stijl.»

HUMO Dat heb jij dan weer helemaal niet.

Josje «Nee, ik heb iedere dag iets totaal anders aan (lacht).»

HUMO Hangen er nog oude jurkjes van K3 in je kleerkast?

Josje «Alleen dat hele bekende, met die regenboog erop.»

HUMO Doe je dat nog weleens aan?

Josje «Nee. Heb je onlangs die aflevering van ‘Jonas & Van Geel’ gezien waar ik in zat?»

HUMO Nope.

Josje «Pieter Timmers was er ook, en hij had zijn zilveren medaille meegebracht. Op een gegeven moment vroeg Jonas: ‘Mag ik hem even omdoen?’ Waarop Pieter: ‘Nee, eigenlijk niet. Ik heb hier mijn hele leven voor gewerkt, deze medaille is van míj.’ Met die regenboogjurk heb ik ook zoiets. Ik ga het echt niet zomaar uit de kast trekken voor één of ander feestje: daarvoor is het me te belangrijk, te symbolisch. Daarom ben ik ook van plan om het mooi te laten inlijsten, achter glas, zodat ik het aan de muur kan hangen.»

HUMO Laat ik voor de aardigheid nog eens uit je boek citeren: ‘Mijn ideale man gaat gekleed in een nonchalant wit overhemd, een broek met een beetje ‘hoog water’ en sneakers.’

Josje (lacht) «Dat moet je niet te letterlijk nemen. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik de gulden middenweg zoek tussen niet al te afgeborsteld en niet al te onverzorgd.»

HUMO Heb je die man al gevonden?

Josje «Nee. Nou ja, ik heb ’m hier en daar al weleens voorbij zien wandelen, maar daar blijft het voorlopig bij.»

HUMO Je bent single?

Josje «Ja.»

HUMO Waar gaat het na dit boek eigenlijk naartoe met je carrière? Ga je zingen? Dansen? Programma’s presenteren? Verder blijven schrijven? Senior sales executive worden bij Studio 100?

Josje «Na K3 heb ik de tijd genomen om even tot rust te komen, om te ‘landen’ na alle heisa. En in die periode heb ik ook zitten nadenken over mijn toekomst. Ik kan op dit moment nog niet concreet zeggen: ‘Dít ga ik doen’, maar het is me wel duidelijk geworden dat ik graag wil blijven zingen. Maar daar wil ik pas mee naar buiten komen als ik het gevoel heb dat ik iets gevonden heb dat echt bij me past, en dat ik de juiste mensen rond me heb verzameld.»

HUMO Welk genre?

Josje «Kan ik echt nog niet zeggen. Al lijkt het me vrij logisch dat het iets heel anders zal zijn dan K3.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234