'Buurman, wat doet u nu?' op Eén

'Het heeft even geduurd, maar ondertussen voelt het alsof we beste vriendinnen zijn', zweefde Cath Luyten aan het eind van de eerste aflevering van 'Buurman, wat doet u nu?'.Op dat moment stond ze al in pyjama naast Josje Huisman, de tanden poetsend voor ze samen gezellig onder de wol zouden kruipen.

'Buurman, wat doet u nu?' beloofde dan wel een portrettenprogramma te worden, het zou er geen worden zoals we dat gewend zijn. Het programma zou in de eerste plaats draaien rond Nederlanders: Cath Luyten was destijds opgegroeid in de grensstreek, wat naar verluidt voor een soort levenslange fascinatie had gezorgd. Maar de eerste aflevering sprong er vooral tussenuit omdat Luyten bij aanvang al anderhalf uur te laat kwam op de afspraak. Als kijker moest je dat vooral spontaan vinden, maar aan het gepikeerde Josje te zien was het allemaal minder prettig als je die spontaniteit ook aan den lijve moest ondervinden.

Spontaan of niet, professioneel was anders. En dat was het punt net: de goedlachse Luyten straalde werkelijk onbevangenheid uit. Afstand nemen tot haar onderwerp leek niet in haar op te komen. Nee, ze zou vriendínnen worden met Josje - iets minder dan dat zou een totale mislukking zijn. Zo kwam het dat in die eerste aflevering wel zowat alle geijkte paden van het tv-portret afgewandeld werden - een bezoekje aan de ouders, een uitstap naar het dorp waar Josje haar kindertijd had doorgebracht - maar dan zonder de gebruikelijke diepgravende vragen die je daar vanzelf al bijdenkt, en die de bedoeling hebben om door te dringen tot de kern van zo'n Josje. Dat ze een domineedochter was, wisten we al. Hoe dat voélt, opgroeien als een domineedochter, kwamen we dan weer niet echt te weten. Dat de relaties van Josje voer waren voor de vakpers, wisten we ook nog. Maar wat de gevolgen daarvan waren op de relaties in kwestie werd maar heel even belicht - want je zou toch ook niet onbelééfd willen overkomen bij de persoon bij wie je later nog de nacht moet doorbrengen?

Het grootste ongemak voor 'Buurman, wat doet u nu?' is dat er ondertussen op belendende zenders zwaar wordt ingezet op televisieportretten. De ene buurman heet Eric Goens, de andere Luk Alloo. Elk hebben ze het doorvragen in de vingers zitten - wat zij doen is bekend. Afwijken van hun stijl mag, en is zelfs een goed idee als je het even gehad hebt met de sérieux die op den duur als vanzelf aan zulke portretten gaat kleven. Maar als het resultaat daardoor meer op een vriendschapsverzoek gaat lijken dan op wat anders, zijn we al snel geneigd 'negeren' aan te klikken.

'Ze heeft me echt in haar hart laten kijken', zuchtte Luyten op het eind. En toen zat de eerste aflevering 'Buurman, wat doet u nu?' er al op. Het gevoel dat ze nog goed en wel moest beginnen, bleef langer hangen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234