'Callboys 2' (VIER): 'Drama en humor speelden haasje-over en baarden een schat van een tragikomedie'

In mijn slaapkamer hangt een ingekaderde leuze boven de bedstee: ‘Al is het de eerste keer nog zo fijn, voor ronde twee moet u geduldig zijn.’ Maar Jan Eelen maakte het wel érg bont: het duurde maar liefst drie jaar voor zijn vervolg van ‘Callboys’ in positie stond. Het wachten waard?

Ergens in de eerste aflevering mompelt een verslagen Randy Paret: ‘Wie zíjn de Callboys eigenlijk? Op dit moment zou ik het echt niet kunnen zeggen.’ U ongetwijfeld wél: lege kleerkast Devon (Matteo Simoni), grootsprakerige junk Wes (Stef Aerts) en blonde brok Jay, excuus, Jeremy (Rik Verheye) zijn lang verloren kameraden die u eindelijk weer in de armen kan sluiten. Met hun vieren vormen ze een bende die, als één van hen weer ‘ns zijn voet in een dampende vlaai plant, liever sámen uitglijdt. Dixit Wes: ‘Er is gene mij in dees verhaal. Er is alleen wij.’

Al staat diezelfde Wes er toch verdacht alleen voor. Sinds we hem voor het laatst zagen, is zijn bomma - zijn anker - komen te overlijden, en tussen hem en zijn broer, boekhouder Tony Biets (de fantastische Yves Degryse krijgt een veel grotere rol), loemt een gat dat zelfs met een Randy-dilo niet opgevuld raakt. Wes snuift zich een ongeluk, terwijl Randy de zaak boven water probeert te houden, daarbij geholpen dan wel vakkundig tegengewerkt door Devon en Jay.

Het zijn die laatste twee die voor de lachsalvo’s zorgen en de scène waarin ze verkleed als politieagent een veeleisende Peter Van den Eede ten dienste moeten zijn, mag nu al naast de partnerruil-sketch van ‘In de gloria’. Maar de tragiek zal de gediplomeerde fuck-ups van ‘Callboys’ altijd wel op de hielen blijven trappen. In het eerste seizoen zorgde dat vooral voor kolder en absurdisme, hier pruttelt er onder de oppervlakte iets duisterders. Het hart van het verhaal klopt op het ritme van de familie Biets - ik vrees dat die arme Tony het nog stevig te verduren zal krijgen. Het is me nog niet helemaal duidelijk waar het allemaal heen gaat met die desoriënterende droomscènes en surrealistische flashbacks, en of de verhalen van de Callboys en de Bietsen niet té ver uit elkaar zullen lopen. Al weet ik óók niet of dat uitmaakt, als het resultaat zo entertainend blijft.

Afijn, drama en humor speelden weer drie kwartier heerlijk haasje-over en baarden, na een al dan niet goedbetaald potje rampetampen, een schat van een tragikomedie. Het wachten waard! (vvp)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234