null Beeld

Car Seat Headrest - Teens of Denial

‘Teens of Denial’ is na elf Bandcamp-platen en één compilatie het volwaardige studiodebuut van Car Seat Headrest. Uit de vele redenen om er het volle pond van vier sterren aan te geven, presenteren wij u de vijf minst persoonlijke.

1. De botsing. Lange songs met huizenhoge refreinen en akkoorden die onophoudelijk stroompannes dreigen te veroorzaken: alles aan ‘Teens of Denial’ verraadt dat Car Seat Headrest het groot ziet – werelddominantie lijkt slechts het begin. En toch maken we ons de bedenking: kap deze twaalf songs elk in drie tot vijf ongelijke delen, en je hebt een lofiklassieker in veertig korte hoofdstukjes. Uit de botsing van ambitie en kleinschaligheid worden de mooiste dingen geboren.

2. De band. Car Seat Headrest heet eigenlijk Will Toledo, maar hij heeft er goed aan gedaan om voor deze plaat een echte groep om zich heen te verzamelen. Ten bewijze: de kracht waarmee opener ‘Fill in the Blank’ uit de startblokken schiet; de vanzelfsprekendheid waarmee ‘Vincent’ uit een langgerekte outro groeit; de tweestemmigheid op het einde van ‘Unforgiving Girl (She’s Not an)’. Daar heb je ploegmaten voor nodig.

3. De stem. Toledo is een jongen van 23 die zichzelf hier opvoert als dé jongen van 23: verward, balorig, schaduwboksend met het leven. Tijd verliezend met drank en drugs. Worstelend met meisjes. Eén zinnetje uit ‘The Ballad of the Costa Concordia’ zegt het allemaal: ‘I stay up late every night / Out of some general protest’. Er loopt op ‘Teens of Denial’ ook een alter ego van hem rond: de Joe uit ‘(Joe Gets Kicked Out of School for Using) Drugs with Friends (But Says This Isn’t a Problem)’. Het verschil: Joe is een underachiever, Will duidelijk niet. Anders noem je je plaat niet ‘Teens of Denial’.

4. De blazers. ‘Teens of Denial’ leest als een who’s who van al uw favoriete indierockplaten, en is dan ook niet toevallig bij Matador (Pavement, Guided By Voices) verschenen. Will Toledo heeft bovendien geleerd dat je met blazers op je plaat pas écht het verschil maakt. Wij menen te weten waar hij dat vandaan heeft, maar we verklappen lekker niks, want we hadden ons bij de eerste luisterbeurt al voorgenomen dit bijzondere plaatje niet onder namen te bedelven. Het is aan u: fill in the blanks.

5. De songs. ‘Fill in the Blank’, ‘Drugs with Friends’, ‘Drunk Drivers / Killer Whales’ en ‘The Ballad of the Costa Concordia’: zo heten de vier stapstenen van ‘Teens of Denial’. De eerste valt met een riff in huis, de tweede heeft het refrein ‘Drugs are better with friends / Friends are better with drugs’. De derde is een gesprek met de stem in je hoofd (‘je bent een eikel maar ik hou van je’) en de laatste moet u minstens één keer gehoord hebben. Wat is 11’32’’ in een mensenleven?

‘Teens of Denial’ moest op 20 mei verschijnen, maar de fysieke release is uitgesteld (digitaal verschijnt de plaat wel) op last van Ric Ocasek, omdat het nummer ‘Just What I Needed / Not Just What I Needed’ royaal uit ‘Just What I Needed’ van The Cars tapt en daarvoor geen gas money betaald heeft. Alle reeds verspreide exemplaren van de plaat worden teruggeroepen en vernietigd. Verbrand! Fuck you, Ric Ocasek. Er hangt niet eens een ‘k’ aan je voornaam.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234