null Beeld

Carlos de Jakhals

In Parijs startte deze week het proces tegen de Carlos de Jakhals, jarenlang de meest gevreesde terrorist ter wereld. Humo-journaliste Annemie Bulté sprak in 2002 met zijn aanstaande Isabelle Coutant-Peyre.

Deze keer staat Carlos terecht voor vier dodelijke aanslagen die bijna dertig jaar geleden in Frankrijk werden gepleegd. Ondertussen zit hij al een levenslange straf uit voor drie moorden.

'We zijn net een echt koppel: we kunnen al heel goed ruziemaken.'

Vandaag sprak Annemie Bulté op Radio 1 bij Joos over Carlos de Jakhals.

Beluister hieronder het interview:

undefined

Verschenen in Humo 3209 op 5 maart 2002.

Ze zien elkaar twee keer per week, soms drie keer, aan een gammel plastic tafeltje in een glazen gevangeniscel van twee bij drie meter.

Tweeënvijftig jaar is hij inmiddels: gezet, kalend, dunne snor, bordeaux zijden hemd. Carlos de Jakhals: jarenlang was hij de meest gezochte terrorist ter wereld, een mythische figuur die in de jaren '70 en '80 een spoor van bloedige aanslagen door West-Europa trok. In 1994 spoorde de Franse contraspionage hem op in Soedan, waar hij in het vrolijke nachtleven van de hoofdstad was ondergedoken.

Nu zit hij een levenslange gevangenisstraf uit in de Parijse gevangenis La Santé. Aan de andere kant van het tafeltje zit zijn advocate: 48, chic in het zwart, elegant silhouet, dolverliefd.

Advocate Isabelle Coutant-Peyre houdt van controverses. In het justitiepaleis van Parijs staat ze bekend als excentriek, een beetje rebels, maar hoogst intelligent. Ze provoceert en choqueert. Onlangs weer. Toen ze aankondigde dat ze met Carlos de Jakhals in het huwelijk zou treden.

Af en toe weerklinkt een lachsalvo. Ze lacht veel, en hard. Advocate Coutant-Peyre praat vol vuur over haar aanstaande echtgenoot: hoe intelligent en warm hij is, hoe attent, hoeveel talen hij spreekt, en hoe waardig hij door de gangen van het justitiepaleis schrijdt, een echte staatsman.

Isabelle Coutant-Peyre «Sommige mensen verklaren mij gek, mijnvrienden wisten niet wat hen overkwam. Mijn zoontje van tien begrijpt het nog het best. Hij vindt het fantastisch dat ik ga trouwen.

»Dat mijn aanstaande in de gevangenis zit, vindt hij helemaal niet vreemd, nee. Weet u, voor kinderen is de Liefde nog altijd iets groots, iets dat alles overwint. (glimlacht) De oudere mensen, dié begrijpen het niet.»

In haar lichte en ruime kantoor aan de Boulevard Saint-Germain, hartje Parijs, hangt maar één foto van hem, de enige waarop ze samen te zien zijn: Carlos wordt door een politie-escorte naar de onderzoeksrechter in het Franse justitiepaleis gebracht.

Zij staat links in beeld, in haar advocatentoga. Hij - de handboeien aan - kijkt lachend en verliefd naar haar. 'Carlos kan veel beter met de situatie om dan ik,' zucht ze.

Coutant-Peyre « Al meer dan zeven jaar zit hij in eenzame opsluiting, in een vuile cel. Volgens de wet mag je niet langer dan drie maanden in zo'n isoleercel opgesloten worden, maar bij hem wordt die periode om de drie maanden vernieuwd.

»Hij ziet niemand, zelfs zijn medegevangenen niet, en krijgt geen bezoek. Hij mag zelfs geen lessen Frans volgen. Twee keer per dag wordt hij 'gelucht' in een soort berenkooi, alleen. Zijn cipiers doen alles wat ze kunnen om hem te vernederen.

»Onlangs had een journalist een kistje Cubaanse sigaren voor hem afgegeven aan de gevangenispoort, hele goeie cohiba's. Die hebben de cipiers eerst drie weken op een warme radiator gezet, zodat ze helemaal droog waren toen hij ze kreeg. Dat soort pesterijtjes.

» Ik ben de enige die hem mag bezoeken, als zijn advocate. Soms laten de gevangenisbewaarders mij opzettelijk een uur wachten aan de ingang. Dan is hij zogezegd 'nog niet klaar' of 'net gaan wandelen'.

»Als ze dan ook nog eens onbeleefd beginnen te doen, word ik razend. Dan kalmeert hij mij, met een grapje of een verhaal. Hij is zo humoristisch en romantisch en schrijft prachtige gedichten.

»Hij houdt zich sterk, en schrijft de hele dag brieven, waarin hij nog steeds de strijd tegen het zionisme en de McDonaldisering preekt. En hij heeft zijn gevoel voor humor niet verloren. Laatst nog in een brief aan premier Lionel Jospin: 'Gezien uw trotskistische verleden durf ik u mijn revolutionaire groeten over te brengen.'»

Moorden voor niets

HUMO Het parket in Parijs sprak schande over uw trouwplannen, en de balie van advocaten wilde u zelfs schorsen.

Coutant-Peyre «De balie heeft haar neus niet in mijn liefdesleven te steken. Ze kunnen mij niet zeggen van wie ik mag houden en met wie ik ga trouwen. Ach, ze hebben altijd al geprobeerd te verhinderen dat ik Carlos zou verdedigen.

»In 1997 wilde de stafhouder mij schorsen omdat ik tijdens het proces tegen Carlos uit de rechtszaal ben weggelopen; ik wilde protesteren omdat het er helemaal niet wettelijk aan toeging. Carlos heeft toen op zijn knieën gesmeekt dat ik terug zou komen. En jawel hoor: toen probeerde de stafhouder me ook dát te verhinderen. Het was altijd wat.

»Ze willen dat Carlos alleen staat. Ze willen niet dat hij een echte verdediging heeft. Tja, Carlos heeft veel tegenstanders, en ik dus ook.»

HUMO Onderzoeksrechter Brugière, de magistraat die al twintig jaar op terroristen jaagt, zegt dat Carlos een meester-manipulator is, en dat hij ook u manipuleert.

Coutant-Peyre « Nu ja, na vier jaar begin ik Carlos wel een beetje te kennen. Ik weet dat hij een manipulator is. Dat hoort erbij. Misschien láát ik mij wel graag manipuleren (lacht). Ik heb ook wel positieve reacties gekregen hoor, van vrouwen vooral. Die begrijpen dat het best. En we hebben veel felicitaties gekregen uit het milieu van de revolutionairen. Die zijn heel blij voor ons.»

HUMO En uw ouders?

Coutant-Peyre « Die kunnen er niet mee lachen. Ik kom uit een bourgeoismilieu: van die families waar ze liever hebben dat je ongelukkig bent met een man met een goeie maatschappelijke positie dan omgekeerd. Mijn vader is heel boos geworden.»

Jarenlang was Ilich Ramirez Sanchez, alias Carlos, zoon van een extreem-linkse Venezolaanse advocaat, de meest gezochte terrorist ter wereld. Volgens Westerse inlichtingendiensten was hij in de jaren zeventig en tachtig het bikkelharde brein achter een reeks verschrikkelijke aanslagen waarin meer dan tachtig doden vielen.

Een onversaagde huurling voor de Palestijnse zaak, meester in vermommingen, strateeg van de dood, en in de ogen van Amerika 's werelds gevaarlijkste terrorist, tot Osama Bin Laden die rol van hem overnam. Hij werd gesponsord door Syrië, Libië, leverde hand- en spandiensten aan de Oost-Duitse geheime dienst de Stasi en de Roemeense Securitate van Ceaucescu.

Zijn magnum opus was de gijzeling in 1975 van elf olieministers tijdens een OPEC-vergadering in Wenen, om de aandacht op de Palestijnse zaak te vestigen. Er vielen drie doden.

Twintig jaar lang slaagde Carlos erin uit de handen van de Westerse inlichtingendiensten te blijven. Hij dook onder in Pakistan, Jemen, Irak, Syrië en Afghanistan. In 1975 bekeerde hij zich tot de islam, maar overal waar hij kwam, bleef zijn reputatie van vrouwengek en drankorgel hem achtervolgen.

Een Arabische vriend, een linkse schrijver die in 1976 een jaar met hem optrok, schreef hem een macaber soort humor toe: 'Op een avond in de late jaren zeventig hadden we ruzie over een kaartspel of iets anders onbenulligs. Hij zei: als je in het bijzijn van anderen nog op die manier tegen mij praat, zal je wat meemaken.

Ik ging om een uur of twee, drie 's ochtends weg, maar om acht uur kwam hij aankloppen. Kent u die film waarin een cowboy zegt: 'Ik kan je voor geld doden, ik kan je voor een vrouw doden, maar omdat je mijn vriend bent, dood ik je voor niets?' Wel, Carlos stond daar op de drempel en zette een pistool tegen mijn hoofd - een groot sovjetpistool - en zei: 'Omdat je mijn vriend bent, dood ik je voor niets.' En toen omhelsde hij me. Het was maar een grapje.

Hij droeg dat pistool altijd bij zich, een Russische Tilarev. Hij nam het mee naar bed, naar het toilet, overal. Hij sliep nooit twee keer op dezelfde plaats. Zo slim was hij wel. Een echte jakhals.'

Na de val van de Muur en het einde van de Koude Oorlog waren er steeds minder landen op gebrand de opgejaagde superterrorist onderdak te bieden. Carlos vluchtte naar Soedan, waar hij in Khartoem het nachtleven indook. Daar werd hij uiteindelijk opgespoord door de loslippigheid van een prostituee, op wie Carlos indruk had proberen te maken met verhalen over zijn verleden als strijder voor de wereldrevolutie.

Ontboezemingen als: 'Ik ben de man die de wereld heeft doen sidderen. Ik kan de draad zo weer oppakken als jouw regering daarom vraagt,' doen hem de das om. Op 25 augustus 1994 wordt Carlos in het holst van de nacht ontvoerd door de Franse contraspionage DST (Direction de la Surveillance du Territoire) en naar Parijs gebracht.

Daar zit hij sindsdien een levenslange gevangenisstraf uit wegens een dodelijke schietpartij in de Rue Toullier in 1975, waarbij twee politie-agenten en een Libanese informant het leven lieten.

Er lopen nog zes andere onderzoeken naar aanslagen in Frankrijk tegen hem, waarin in totaal twaalf mensen omkwamen. Het langstlopende onderzoek is dat naar de bomaanslag in de Rue Marbeuf in 1982, toen een uiterst krachtige bomauto in de buurt van de Champs Elysée tegen de kantoren van het Arabische weekblad Al Watan Al Arabi te pletter reed.

Een zwangere vrouw werd gedood, 63 mensen werden gewond. 'La France n'oublie pas,' zei een grimmige premier Charles Pasqua triomfantelijk, toen hij zijn land berichtte dat de 'superterrorist' eindelijk zou boeten voor zijn wandaden. Carlos zelf ontkent dat hij iets met de aanslag in de rue Marbeuf te maken heeft.

Carlos De Jakhals: Coup de foudre

Drie jaar na de nachtelijke ontvoering uit Khartoem kreeg hij ruzie met zijn advocaat. Een nieuwe raadsman kiezen was moeilijk.

Carlos wantrouwde advocaten: het konden weleens spionnen van de Israëlische geheime dienst zijn. Vlak na zijn arrestatie in '94 had zich zo'n nep-advocaat aangeboden, met het voorstel hem te helpen ontsnappen.

Carlos was er niet op ingegaan. Hij vermoedde dat het een valstrik van de Mossad was om hem tijdens de vluchtpoging neer te schieten. Maar toen hoorde hij over een Parijse raadsvrouw die correct was, loyaal, en niet achterbaks.

Isabelle Coutant-Peyre ontmoette haar cliënt voor het eerst op 27 juni 1997 in de gang van het justitiepaleis.

Coutant-Peyre «Hij was net bij de onderzoeksrechter geweest, en werd door de Franse gendarmes naar buiten gebracht. Hij zag er helemaal niet uit als een gevangene, eerder als een staatsman.

»Op de trappen hield hij halt. Hij keek mij aan met zijn staalblauwe ogen en kuste mij de hand. Hij was heel... hoffelijk. We voelden meteen dat we veel gemeen hadden.»

HUMO Was het liefde op het eerste gezicht?

Coutant-Peyre «Wewisten allebei meteen wel dat er iets in de lucht hing. Maar wij zijn redelijke mensen hé, dat gaat zo maar niet met een coup de foudre. Ik was zijn advocate. Ik bezocht hem twee keer per week; we praatten vooral over zijn zaak en over politiek.

»We hadden alletwee een barrière opgetrokken. Pas in de lente van 2000 zijn we over onze liefde beginnen te praten. Hij was al zolang verliefd op mij, vertelde hij, maar hij hield zich in, omdat hij wist hoe moeilijk het voor mij zou zijn.

»Voor hem zou het niet veel veranderen, hij zat toch in de bak, maar voor mij waren de implicaties veel groter. Ik zou de hele last op mijn schouders krijgen. Vorige zomer hebben we dan beslist om te trouwen, omdat we elkaar zo graag zien! (lacht luid)»

HUMO Hebt u dan helemaal niet getwijfeld?

Coutant-Peyre « Ja, natuurlijk. Zo'n beslissing neem je niet in één-twee-drie.»

HUMO Hoe verloopt zo'n ontmoeting in de gevangenis tussen jullie?

Coutant-Peyre « We zijn altijd heel blij als we elkaar zien want ik ben de enige die hem mag bezoeken; al sinds 1994. We roken samen sigaren.

»En we praten, praten, praten... Over politiek, over mensen, over ons tweetjes, over vanalles. Soms maken we ruzie. We kunnen al heel goed ruzie maken, net zoals een echt koppel (lacht)

HUMO Hebben jullie ook al fysiek contact gehad, net zoals een echt koppel?

Coutant-Peyre «Nee dus. Waar zouden we dat gedaan hebben, denkt u? Er zijn in de Franse gevangenissen geen kamers voor ongestoord bezoek, zoals in België. Het is een echt probleem.

»Tegelijk deelt de gevangenisdirectie wel condooms uit. Dat is pas hypocrisie! Homoseksuele contacten onder de gevangenen worden aangemoedigd, maar mensen die getrouwd zijn, moeten het maar zonder seks stellen.»

Carlos de Jakhals: De man leidt

HUMO Krijgt hij veel vrouwelijke fanmail?

Coutant-Peyre « Voortdurend. Hij gooit ze allemaal in de vuilnisbak. Tenminste, dat zegt hij toch. Onlangs was er weer eentje die met hem wilde trouwen. Ze had haar foto erbij gestopt (lacht). Jammer, maar te laat!»

HUMO Marc Dutroux krijgt in België ook veel brieven van vrouwen die hopen dat zij erin zullen slagen 'het goede' in hem wakker te maken. Waarin verschilt u van die gevangenis-groupies?

Coutant-Peyre « Ik wil Carlos niet veranderen. Je ne cherche pas à le changer. Ik kán zijn ideeën ook niet veranderen. Het is echt een politiek beest, hij is er op zijn veertiende mee begonnen. Zijn analyses zijn altijd heel diepgaand, hij is heel gecultiveerd, en heel bereisd.

»En hij kent heel veel staatsgeheimen. Je mag niet vergeten dat hij twintig jaar lang in de coulissen van de internationale politiek van heel wat landen heeft gezeten. Daarom willen zovelen dat hij verdwijnt: hij weet te veel.

»Wees gerust, hij heeft het allemaal in zijn memoires opgeschreven, maar het is nog te vroeg om ermee naar buiten te komen. Alles op zijn tijd.»

HUMO Waarover maken jullie ruzie?

Coutant-Peyre « Ach... We hebben meningsverschillen over mensen, of dingen. Hij probeert ook altijd om controle over mij te krijgen; hij heeft zo'n beetje een militaire visie op een relatie: de man leidt het spel. Maar bij mij lukt dat helemaal niet! (lacht) Goed hé, zo zal het altijd geallumeerd zijn tussen ons.

»Carlos vindt ook dat ik me beter moet organiseren. Typisch mannelijk is dat: hij vindt me te chaotisch. Carlos heeft zijn hele leven lang niks anders gedaan dan dingen voorzien; anders was hij ook niet zolang in leven gebleven. Mij doet hij denken aan mijn vader, die wilde ook altijd alles regelen.

»Hij is veel conformistischer dan ik, zeker als het over het uiterlijk gaat. Hij vindt dat je er heel klassiek gekleed moet bijlopen. Ik niet: je kleren, daar doe je mee wat je wil. In het begin vond hij me wat te flamboyant gekleed.

»En dan heeft hij me niet eens gekend toen ik nog in pofbroeken en fladderende broekrokken rondliep, dát was pas excentriek! Ik hield me toen uitsluitend bezig met handelsrecht en contracten (lacht): in dat soort kleren zat ik dus tegenover zakenmannen en bankiers in maatpak.»

Carlos de Jakhals: 11 september

Met zakenrecht houdt ze zich nog steeds bezig, maar haar echte passie zijn de politieke processen. Net als haar leermeester, de bekende en controversiële advocaat Jacques Vergès, houdt ze van 'op voorhand verloren zaken'. Carlos is haar bekendste klant, maar voordien verdedigde ze ook Carlos' ex-vrouw Magdalena Kopp, lid van de Duitse terroristische organisatie Rote Armee Fraktion (RAF).

Coutant-Peyre «Politieke processen zijn een echte passie voor me geworden. Vroeger deed ik het altijd voor extreem-links, nu zijn het meestal moslims. De revolutie is nu in hun handen. Ik heb mijn handen vol met al die politieke gevangenen. Het worden er zelfs een beetje te veel, want zulke cliënten verdedig je gratis, dus daarnaast moet je ook nog zaken hebben waaraan je iets kan verdienen.»

'Tiens, jullie komen toch uit België? Hoe is het met Pierre Carette?' vraagt ze plots nieuwsgierig. Carette is de laatste CCC'er in België die nog in de gevangenis zit, en een ex-cliënt van haar.

We leggen haar uit dat Carette nog steeds achter het gedachtengoed van de CCC (Strijdende Communistische Cellen) staat, en daardoor na zestien jaar gevangenis nog steeds geen bezoek mag ontvangen of penitentiar verlof krijgt. (Pierre Carette kreeg in 1988 levenslang voor de bommencampagne van '84-'85, red.)

'Maar hij staat nog steeds achter de revolutie,' knikt ze goedkeurend. 'Ik heb ze allevier verdedigd, de vier leden van de CCC. Maar ik kon het niet blijven doen; geen tijd.'

HUMO U bent als bourgeoismeisje opgegroeid in katholieke kostscholen. Was u daar ook al een rebel?

Coutant-Peyre lacht) «Toen ik twee was heb ik eens bijna de wieg van mijn broer in brand gestoken, maar voor de rest... Die katholieke scholen waren wel niet te harden. Er heerste een strak regime, je werd er bijna opgeleid tot kloosternon.

»Dat is er natuurlijk om vragen dat je leerlingen zich tegen religie gaan afzetten. Nu ja, ik heb misschien wat kattenkwaad uitgehaald, maar ik heb het systeem nooit willen breken. Ik ben gaan studeren en ik ben advocaat geworden.»

undefined

HUMO Hebt u dezelde politieke ideeën als Carlos?

Coutant-Peyre «Carlos beschouwde zichzelf als een communist, een revolutionair. Ik ben zelf nooit lid geweest van een politieke partij, maar het idee revolutie spreekt me wel aan: het systeem zo hard door elkaar schudden dat het zich wel moét herorganiseren. Zo is het ook met Frankrijk gegaan, toch? Eerst was er de revolutie, dan de republiek.

»Ik geloof niet in een liberaal economisch systeem, waarin een kleine groep steenrijke mensen beslissingen neemt voor de hele wereld. De Amerikaanse cultuur is zeker niet de beste. Ik geloof dat revoluties, en heel doelgerichte politieke acties de machtsrelaties in de wereld laten bewegen.»

HUMO Zoals de doelgerichte actie op 11 september?

Coutant-Peyre « Weekbladen hebben nadien uitgepakt met 'exclusieve interviews' van Carlos over 11 september, maar dat was onzin: hij heeft geen enkel interview gegeven. Hij heeft wel gezegd dat de WTC-torens en het Pentagon al in 1991, aan het einde van de golfoorlog, als doelwitten waren aangekruist. Het plan is toen verijdeld omdat een Arabische dienst de Amerikanen gewaarschuwd heeft.»

HUMO Maar vindt u het dan goed dat er in New York zoveel slachtoffers vielen?

Coutant-Peyre «Amerika maakt met z'n kapitalisme veel meer slachtoffers. En de WTC-torens zijn toch de verpersoonlijking van die wereldwijde speculatie? De belangrijkste traders, de mensen die de touwtjes van de wereldeconomie in handen hebben, zitten daar bij elkaar. Dus is de WTC een militair doelwit.

»Oké, er lopen ook secretaresses tussen, maar in een oorlog sneuvelen nu eenmaal mensen. En nergens anders heb je zoveel 'beslissers' bij elkaar.

»Trouwens, wat Amerika in Afghanistan doet, dát is pas echt terreur. Als je de pretentie hebt over hypermodern wapentuig te beschikken, en tegelijk bombardeer je 'per ongeluk' hele dorpen met burgers plat... Dat noem ik een terroristische aanslag.

»Elk slachtoffer is er natuurlijk één te veel, de dood is triest. Maar een oude man of een zwangere moeder in een arm dorpje in Afghanistan zijn voor mij evenveel waard als een trader in het WTC, wiens leven overigens officieel op 100.000 dollar wordt geschat.»

HUMO Iets zegt me dat u Osama bin Laden graag zou verdedigen.

Coutant-Peyre «Dolgraag. Ik heb enkele toespraken van hem gelezen, en ik denk dat hij een zeer interessant man is. De Amerikanen zijn trouwens een mythe van hem aan het maken, net zoals ze met Carlos gedaan hebben.

»Bin Laden is een moedig man, vindt Carlos, maar hij heeft die operatie van 11 september niet in zijn eentje bekokstoofd. Alleen: ze focussen wel op hem, ze maken van hem het symbool van het Kwaad. Dát is manipulatie.»

Carlos de Jakhals: Door de grote poort

HUMO Welke toekomst ziet u in uw relatie met Carlos? Ik bedoel, de man zit wellicht voor de rest van zijn leven vast...

Courtant-Peyre «Dat zegt u, ik deel die mening niet. Sommige mensen denken dat ik hem wil laten ontsnappen, maar zoiets doms doe ik niet. Als hij buitenkomt, zal het door de grote poort zijn.»

HUMO Maar uw aanstaande heeft maar zo eventjes tachtig mensen omgebracht!

Coutant-Peyre «Hebt u zich dan nog nooit afgevraagd waar die informatie vandaan komt? Van in het begin hebben de Verenigde Staten onwaarheden over hem de wereld ingestuurd. Het is ongelooflijk wat ze op Internet allemaal over hem schrijven!

»Journalisten wier pen door de Amerikaanse geheime diensten werd vastgehouden hebben hele boeken over hem gepubliceerd, en hele interviews met hem uit de duim gezogen. En nooit horen we zíjn kant van de zaak.

»Die gevaarlijkste-man-ter-wereld-mythe heeft hij niet gecreëerd. Dat hebben de geheime diensten gedaan. Dat maakte deel uit van hun werk. Hij was een revolutionair, dus moesten ze hem in een slecht daglicht plaatsen. Maar over die tachtig doden is tot nu toe geen enkel bewijs geleverd.»

HUMO Wilt u nu beweren dat hij een paaslammetje is?

Coutant-Peyre «Hij heeft oorlog gevoerd in Jordanië, bon, in een oorlog vallen doden. Hij heeft ook de gijzeling in 1975 van de elf olieministers van de OPEC opgeëist. Tijdens die operatie werden drie mensen gedood. Door wie?

»Daar weten we niks van. In ieder geval niet door hem. En hij heeft min of meer operatie Entebbe opgeëist (de kaping van een Frans passagiersvliegtuig in 1976, red.); niet als aanvoerder van het commando maar als organisator. En wat al de rest betreft: laat ze eerst bewijzen tonen, dan praten we verder.»

HUMO In Frankrijk verdenkt het gerecht hem van nog zes andere aanslagen.

Coutant-Peyre «Die onderzoeken lopen al twintig jaar, en nog altijd hebben ze geen enkel bewijs gevonden. Dat zijn lege dossiers.

»Justitie gaat zich heel raar gedragen als het om politieke aanslagen gaat: dan zijn bewijzen plots niet meer belangrijk. Voor de schietpartij in de Rue Toullier is hij veroordeeld op basis van de mythe dat hij de dader was, niet op basis van bewijzen.»

HUMO Maar zijn ex-vrouw Magdalena Kopp heeft gedetailleerde verklaringen afgelegd over zijn aandeel in de aanslagen.

Coutant-Peyre « Magdalena Kopp zat in de gevangenis op het ogenblik van de feiten. Haar getuigenis is niet geloofwaardig.»

Carlos de Jakhals: Tot de dood ons scheidt

HUMO Wanneer vindt uw huwelijk plaats?

Coutant-Peyre «Ik schat over een maand of twee. Er komt veel papierwerk bij te pas, en we hebben alletwee nog een echtscheidingsprocedure lopen.»

HUMO Hoe moet het met het feest?

Coutant-Peyre «Ha, dat wordt een probleem, want er zijn al veel mensen die graag willen komen! Ook persfotografen. De minister heeft dat geweigerd, omdat men zogenaamd geen 'individuele bezoekers' mag toelaten.

»Maar intussen heeft hij wél een televisieploeg in de gevangenis binnengelaten die zonder toestemming van Carlos een reportage over hem heeft gedraaid. Je ziet: slechte wil hé.

»Een ding is zeker: ik laat me op die dag niet vernederen door de gevangenisbewaarders. Als ze de boel nodeloos gaan vertragen om ons te pesten, dan doen wij niet meer mee. Dan vinden we wel een andere manier om te trouwen.»

HUMO Wordt u wel eens bedreigd vanwege uw huwelijk?

Coutant-Peyre (onverschillig) « Er is een periode geweest dat ik elke avond mijn auto terugvond met de deuren geforceerd, de ruiten ingeslagen of de banden lekgestoken ... Heel vervelend, en je verliest er zoveel tijd mee.

»Op een dag werd ik toen ik uit het justitiepaleis kwam, gevolgd door twee verdachte types. Ik had het al een tijdje in de gaten en dacht: oppassen, handtas stevig vasthouden. Plots gooit een van die mannen zich op mij en roept: 'Politie!'

»Hij duwt me in een portaaltje en ik denk: valse politiemannen, dat ontbrak er nog aan. Dadelijk scheuren ze mij de kleren van het lijf... Ik begin dus te kelen alsof mijn leven ervan hangt...

»Wat bleek? Het waren effectief politiemannen. Ik had zogezegd iets gestolen. Onzin natuurlijk. Ze wilden mij intimideren, mij laten zien dat ze mij in het oog houden.»

De Franse ex-bajesklant en huurling Bob Denard zat een tijdlang samen met Carlos in de gevangenis. In een interview met de Britse Sunday Times hing Denard een niet zo flatterend beeld van de super-terrorist op.

Hij beschreef een oude, wegkwijnende man die niet kon verkroppen dat de wereld hem vergat. 'Hij snakte naar menselijk contact,' vertelt Denard. 'Ik hoorde hem vaak schreeuwen vanuit zijn cel: 'Ik ben Carlos! Ik ben het, Carlos!' Niemand sprak met hem. Soms, om hem te plagen, riepen we terug: 'Carlos wie?''

Coutant-Peyre « Zo is het niet gegaan. U weet dat hij in een isoleercel zit, en al de ramen van de cellen geven uit op de binnenplaats. Soms roepen de gevangenen iets naar elkaar door het venster.

»Toen Bob Denard hem vroeg wie hij was, heeft hij gewoon geantwoord: 'Je suis Carlos.' Er doen zoveel leugens over hem de ronde.»

HUMO Sommige terreurexperten wijzen erop dat de rol van Carlos al lang is uitgespeeld: hij is een relikwie van de Koude Oorlog, een 'levende fossiel'.

Coutant-Peyre «Die indruk krijg je toch niet als je naar zijn strenge gevangenisregime kijkt. Waarom mag hij dan nog steeds niemand zien?»

HUMO Als Carlos vrijkomt, wat doen jullie dan?

Coutant-Peyre « Dan gaan we naar Venezuela. En misschien wordt hij daar ooit nog president. U praat over hem als een crimineel, maar dat is de Europese visie. In Venezuela is hij een held.»

HUMO Heeft hij nog geld?

Coutant-Peyre «Nee, niets meer. Hij heeft fortuinen aan advocaten uitgegeven. Vrienden zeggen me soms: hij trouwt met je omdat hij je dan geen honorarium meer moet betalen (lacht)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234