Caroline Gennez schrijft een boek: 'De verschilligen'

Caroline Gennez is terug van even weggeweest, als vermoedelijke lijsttrekker in Antwerpen en met een boek. In ‘De verschilligen’ gaat het van het Mechelse schepencollege over een nieuwe staatsinrichting tot een andere wereldeconomie. ‘Je kan me naïef vinden, maar wat ik voorstel, hangt wel samen.’

Caroline van de Piste heette ze in Sint-Truiden, haar moeder runde een sportcentrum (vijfde generatie), maar zij is ‘het kind dat de traditie niet voortzet’. Gennez (38) werd politica, na het SP.A-voorzitterschap was er weleens een dip, maar ik bespeur geen spatje Fientje Moerman-moeheid wanneer ik haar in de Kamer opzoek. ‘Ik ben van nature monter.’

In 1929 schreef Alberto Moravia de experimentele roman ‘De onverschilligen’. Ook ‘De verschilligen’ (Gennez: ‘Zelf gevonden!’) is een hybride experiment: eigen ervaringen, analyses, concrete voorstellen, ’t zit er allemaal in. ‘Dit is mijn cri de coeur,’ zegt ze, ‘een oproep tot actief burgerschap. Ik heb liever dat mensen boos of verontwaardigd zijn, niets is zo erg als onverschilligheid. Daar bereik je níks mee.’

Gennez gelooft dat mens en maatschappij maakbaar zijn, een overtuiging die volgens haar terug is van weggeweest. ‘The Times... They Are a-Changin’: dit vijftig jaar oude motto loopt in haar boek voorop.

Verschilligheid kweken kan om te beginnen op school, maar kost wel tijd, stel ik vast: de brede buurtschool die Gennez wenst, zal de leerlingen van 8 tot 18 uur verwelkomen. Ik word al schoolmoe bij het zien van die cijfers alleen. Gennez: ‘Ik ook, tenminste als de school louter een plek is waar een saaie leraar urenlang voor een bord staat te debiteren. Ik heb het over andere scholen, waar leerlingen behalve kennis ook creativiteit en technisch inzicht kunnen opdoen, waar ze leren leven én ontspannen.’

‘De school levert complete burgers af, ouders zorgen voor een warm nest,’ lees ik bij Gennez, die de utopische dimensie niet uit haar denken gebannen heeft. Beseft ze hoe moeilijk onderwijshervormingen liggen? Haar partijgenoot Pascal Smet is erbij verloren gelopen. Gennez: ‘De tanker is toch in beweging gezet. Alle belanghebbenden waren trouwens voor een hervorming, alleen: N-VA heeft aan desinformatie gedaan door te stellen dat wij naar beneden wilden nivelleren. Nee, we willen de kloof tussen de leerlingen uit verschillende milieus verkleinen, maar de lat moet hoger.’

Desinformatie, zo zullen N-VA’ers op hun beurt misschien wel Gennez’ voorstelling van hun programma beoordelen. ‘De economische pendant van de Amerikaanse Republikeinen,’ noemt ze die partij. Gennez: ‘Bekijk hun standpunten: minder overheid als doel op zich, een voorkeurgemeenschap die eruitziet als het witte Vlaanderen van vijftig jaar geleden, en de mensen moeten maar voor zichzelf zorgen. En dan nog dat strenge vadermodel er bovenop, met die straffe, ietwat grofgebekte, autoritaire leider waar ze zo in geloven.’

Gennez past, het weze duidelijk, voor een onafhankelijk Vlaanderen,’een duur en voor sommigen romantisch idee’. Gennez: ‘Natúúrlijk loopt een splitsing voor ons op een verarming uit. Zeker als we Brussel verliezen.’ Een Belgische Unie met vier zo autonoom mogelijke deelstaten wil ze, maar ook met een stevig Belgisch fundament – ‘niet het Belgisch restantje dat de N-VA voorziet om het later te kunnen weggooien’. Vandaar haar voorstel om rechtstreeks een regeringsduo te verkiezen. Zo’n duo moet bestaan uit twee leden van een verschillende deelstaat, het duo met de meeste stemmen mag de regering samenstellen. Is dit idee niet een tikkeltje te revolutionair om het nog gauw op de pagina’s 205 tot 208 van haar boek te behandelen? Gennez: ‘Over de losse eindjes kunnen experts discussiëren, maar om in de 21ste eeuw vooruit te komen, hebben we op alle terreinen dringend praktische oplossingen nodig.’

Een voorbeeld uit de economische sector. ‘Als we vinden dat arbeid te zwaar belast wordt, laten we dan alternatieve inkomsten zoeken,’ zegt Gennez. En dan vallen linkse woorden als vermogenskadaster en rentenierstaks. Maar Gennez kan ook heel ondernemingsvriendelijk klinken, bijvoorbeeld als ze pleit voor een verlaging van de vennootschapsbelasting voor KMO’s.

Mag ik mijn ogen geloven als ik haar zie opschuiven naar twéé kanten tegelijk: naar links en naar het centrum? Gennez: ‘Dat klopt, omdat ik mijn eigen waardenkader behoud, en tegelijk zonder oogkleppen realistische oplossingen zoek. Het virtu­ele financieeleconomische systeem stevent op een nieuwe crisis af, we móéten wel een alternatief zoeken, en het bestáát.’

‘t Is veel voor één boek, zeg ik: én suggesties voor een nieuwe staatsinrichting, én een nieuwe wereldeconomie, én kritiek op het huidige Mechelse schepencollege. Caroline van de Piste wil echt wel de wereld veranderen.

Gennez: ‘Mijn vader zegt weleens: ‘Straks is ze veertig, en nog even idealistisch als op haar achttiende.’ Hij zegt dat niet als een compliment, maar ik zie het zo wel. Je kan me naïef vinden, maar wat ik voorstel, hangt wel samen. Het is consequent.’

Ik noteer een laatste voorstel. ‘‘De verschilligen’ ligt vandaag in de boekhandel: dat kan er onderaan toch nog wel bij?’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234