null Beeld

Carsten Peter, tornadofotograaf

2011 zal de geschiedenisboeken ingaan als het dodelijkste tornadojaar sinds 1936. In de Verenigde Staten (waar tweederde van alle tornado's plaatsvinden) zijn de afgelopen maanden 536 doden gevallen, bijna evenveel als in de tien jaar ervoor.

Jan Hertoghs

Op 22 mei was er nog de F5-tornado die het stadje Joplin, Missouri trof: een windsnelheid van meer dan vierhonderd km per uur legde hele wijken plat en maakte 125 slachtoffers.

Tegelijk trekt dat brutale geweld ook bewonderaars: de stormchasers. Humo was al eens eerder met twee landgenoten-stormjagers onderweg (Humo 9-16 juni 1998), en sprak vanuit die ervaring met de Duitse National Geographic-fotograaf Carsten Peter (52). Hij won een World Press Award voor de tornadoshots die hij maakte in South Dakota, en hij is al tien jaar stormchaser. 'Als je eenmaal op tornado's gejaagd hebt, wil je altijd terug.'

Quotes van Carsten Peter

«Je bent die tornado aan het volgen, je ziet bomen de lucht in gaan, je ziet een reeks lage blauwwitte flitsen, dat zijn palen met stroomdraden die omknakken, en ineens zie je die luttele huizen op minder dan een kilometer, een miniatuurdorp onder die enorme paddenstoel, en enkele seconden later veegt die tornado dat gehucht van de kaart. Zo'n F4-tornado, dat is een kolk met een inwendige snelheid van drie- à vierhonderd km per uur: niks blijft dan nog staan. We zagen gevels, ramen en stukken dak loskomen, en toen kwamen die huizen zelf ook van de grond en die verdwenen gewoon in die grauwe slinger.»

«O ja, het is elke dag junkfood in de auto, hamburgers en burrito's. En als er geen eethuis meer open is: het tankstation in en beef jerky (gedroogde repen rundvlees, jh) kopen. Slapen doe je in kleine motels. En 's morgens sta je op en vertrek je weer, en je weet je niet waar je 's avonds zal zijn. Het is een never-ending roadmovie.»

«Ik ben streng. Het moeten visueel interessante tornado's zijn - zo'n witte slang voor een donkere wolkenmassa, of zo'n duistere kolom voor een nog lichte horizon - anders tel ik ze niet mee. Veel tornado's zitten ingepakt in een regensluier: daar ben je fotografisch niks mee.»

«Iedere tornadojager weet dat: niets zien is meer de regel dan iets zien. Er zijn zoveel factoren die juist moeten zitten. Er moet zich eerst al een supercel ontwikkelen, het zwaarste type onweersbui, met die witte massieve bloemkoolwolken: dat is op zich al zeldzaam. En zelfs als je zo'n supercel ziet, dan nog is er maar drie procent kans dat zich daaruit een tornado ontwikkelt.»

«Wat je allemaal ziet: je gelooft je ogen niet. Ik heb meer dan eens een grasspriet gezien die in een boom was gespietst.»

Het volledige interview leest u in Humo 3694 van dinsdag 21 juni 2011.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234