null Beeld

Cassandra's Dream

Londen heeft een duister effect op Woody Allen (72). De killige wind, de grijsgrauwe hemel en de mistige straatjes van zijn nieuwe biotoop schudden blijkbaar de grimmigste demonen in hem wakker.

Of kan hij niet goed tegen Guinness? Hoe dan ook, 'Cassandra's Dream' is, na 'Match Point' (we zien de miskleun 'Scoop' hier even diplomatisch over het hoofd), opnieuw een stikdonker en verrassend diep in de ribben snijdend noodlotsdrama.

Vanaf de eerste seconde voel je zwarte wolken samentrekken: de begintitels worden niet begeleid door het vertrouwde jazzdeuntje, maar door een onheilszwangere streep muziek van Philip Glass. Met een kurkdroog gevoel voor humor, maar tevens met een kille methodologische afstandelijkheid, observeert Woody vervolgens de tragikomische ondergang van twee broers. Terry (Colin Farrell) sleutelt in een smeerkuil aan auto's en waagt af en toe zijn kans aan de goktafel; Ian (Ewan McGregor) doet iets vaags in onroerend goed en probeert intussen het restaurant van de vader voor een zeker faillissement te behoeden. Deels gedreven door misplaatste familieloyaliteit, deels door de drang naar een luxueuzer leven, laten ze zich door hun schatrijke oom Howard (een als vanouds ijzersterke Tom Wilkinson) overhalen om een moord te plegen. Bekijk het vervolg in de bioscoop, en o ja, google achteraf eens Cassandra.

In het begin waan je je nog even in een sociaal gootsteendrama van Mike Leigh (Woody richt zijn camera op de Britse working class!), maar 'Cassandra's Dream' toont snel zijn ware tronie: dit is een oertypische Griekse tragedie over splijtende morele dilemma's, over tot gruis gevallen ambities, over de breekbaarheid van bloedbanden, en over de onafwendbaarheid van het Noodlot. Ja, je zit wel - met je hand voor je mond - te lachen om het stuntelige verloop van de misdaad (soms lijkt het wel alsof de broers in een hilarisch theaterstuk zijn terechtgekomen) maar het gelach klinkt toch veeleer schril en wanhopig. Want nooit eerder kleurde de cineast zijn geliefkoosde thema's - Schuld en Boete - zó zwart in, en nooit eerder spatte zijn sombere wereldbeeld ('Ik zie het leven als een tragedie') zó krachtig van het scherm. En nooit eerder zagen we Farrell zó sterk bezig: vooral naar het einde toe maakt de Ierse acteur een diepe indruk.

'Cassandra's Dream' werd door de Britse en Amerikaanse pers massaal afgekraakt. 'De Cockney-accenten van Farrell en McGregor klinken niet geloofwaardig,' neuzelden ze, en: 'Is dit nu eigenlijk bedoeld als drama of klucht?'. Het antwoord op die laatste vraag is natuurlijk: allebei. Wij zagen een aangrijpende, op geweldige vertolkingen drijvende, droef gegrinnik verwekkende film - een comedy of errors met een bikkelharde morbide kern. Op het podium speelt de oude Meester misschien wel vrolijke deuntjes op zijn klarinet, maar in gedachten slaat hij breedgrijnzend op de doodstrommel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234