Cat Power (De Roma)

Vermist, regio Borgerhout: de kluts van Chan 'Cat Power' Marshall.

'Je voelde iedereen denken: 'Chan, lieve schat, je moet jezelf niet zo kwellen. Stop ermee.' '

'Je voelde iedereen denken: 'Chan, lieve schat, je moet jezelf niet zo kwellen. Stop ermee.' '

Ken je dat, dat er een hersenkronkel plots een onverwachte haarspeldbocht neemt? Dat je spieren verzuren, alles voor de ogen troebel wordt en je paniekerig naar lucht hapt? Chan Marshall had gisteren zo'n moment in De Roma. Ze wilde 'Bully' aanzetten, maar de demonen in haar controlekamer beslisten daar anders over.

Het ging van kwaad naar erger. Ze schuifelde zenuwachtig over het podium, verplaatste om de vijf seconden haar statief en mompelde een stuk of vijftien keer 'sorry'. Ze sloeg het eerste akkoord van 'Bully' aan. Nog eens. En nog eens, maar de muziek volgde niet. Uiteindelijk speelde ze 'Framboise, je t'aime' in de vernieling; het anders zo magische 'Metal Heart' was een schim van zichzelf, en het gebazel tijdens Dead Man's Bones' 'Pa-Pa Power' kon je bezwaarlijk zingen noemen.

Er ging een collectieve zucht door De Roma. Je voelde iedereen denken: 'Chan, lieve schat, je moet jezelf niet zo kwellen. Stop ermee.' Het is niet de eerste keer dat Cat Power en plein public de Boze Man met de Hamer ontmoet, en 't zal niet de laatste keer zijn. Maar Godsamme, wat deed het pijn aan de ogen én de oren om een muzikale heldin zo te zien spartelen.

Chan Marshall kán ons nog steeds ontroeren en inpakken met haar gouden stem. Dat bewees ze twee uur eerder, met 'Old Detroit' (soul op z'n Willis Earl Beal), 'Fool' en de brute schoonheid van 'Great Expectations'. En het werd alleen maar beter toen ze zich naar de piano sleepte: die nieuwe, minder verhullende jas stond '3,6,9' beeldig; 'Colors And The Kids', 'Maybe Not' en 'I Don't Blame You' waren weemoed zoals we onze weemoed graag hebben: ruw, naakt en met een deuk in het hart.

'Saai', zei iemand. 'Vermoeiend' vat het beter samen, omdat klasse en nonchalance beurtelings aan zet waren. Zo intens 'The Greatest' was, zo laks sputterde 'In This Hole' voorbij -- 't leek wel een zware bergrit in de Tour, met evenveel klimmen als dalen. Zijn we na deze passage ook wijzer geworden? Ja, we weten nu met zekerheid dat 'Good Woman' het mooiste nummer ter wereld is. En we vermoeden, na gisteren, dat Grouper voor het uitstekende 'Ruins' de mosterd is gaan halen bij 'Names' van Cat Power.

Het was toen -- anderhalf uur ver, net na 'Good Woman' -- dat Chan Marshall in een donkere steeg belandde. Ze sloeg het eerste akkoord van 'Bully' aan. Nog eens. En nog eens, maar de muziek volgde niet. Ze zou nog ruim een half uur klungelen. 'Sorry', zei ze voor de elfendertigste keer. Er volgde geen bisronde, maar excuses: 'I have let you down. I apologize. I have failed. I have shame. I appreciate your time and patience. Thank you.'

Cat Power was in het land, en we zullen het niet snel vergeten.


Het moment

Hoogtepunten: 'Names', 'Good Woman', 'Colors And The Kids'.

Dieptepunt: het pijnlijke laatste halfuur.


Het publiek

Was het te pijnlijk om aan te zien? Moest iedereen de trein halen? De uitverkochte Roma liep akelig leeg.


Quote

'Sorry.'


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234