Cat Power - Jukebox

Laat het vooraf duidelijk zijn: coverplaten kunnen ons maar matig bekoren. Ze willen te vaak iets verbergen: een impasse, writer's block, de verplichting om aan de slotakkoorden van een contract te voldoen.

Of ze zijn een vluggertje tussendoor, to keep the customer satisfied. Met 'Jukebox' is Cat Power (geboren Chan Marshall) reeds aan haar tweede coverplaat toe in nog geen tien jaar tijd, na het al even avontuurlijk getitelde 'The Covers Album' uit 2000. En toch: ***1/2!

Dit is dan ook geen échte coverplaat, ondanks de uiterlijke schijn. Het hangt van de teksten af of u de nummers herkent, zo ver staan ze van het origineel. Zoals haar grote held Bob Dylan tijdens zijn optredens zijn eigen klassiekers onherkenbaar maakt, zo vindt Cat Power op 'Jukebox' de songs telkens opnieuw uit. En het zijn niet de minsten van wie ze de liedjes aldus stript en (schaars) heraankleedt: Frank Sinatra ('New York'), Hank Williams ('Ramblin' (Wo)man'), The Highwaymen van Johnny Cash en Willie Nelson ('Silver Stallion'), James Brown ('Lost Someone'), natuurlijk Bob Dylan (een pittig 'I Believe in You', dat niet zou misstaan op de soundtrack van 'I'm Not There') en zowaar ook zichzelf ('Metal Heart' uit haar cd 'Moon Pix' uit '98).

Voor het eerst wordt Cat Power op plaat bijgestaan door haar succulente liveband Dirty Delta Blues - met onder anderen Jim 'Dirty Three' White en Judah 'Jon Spencer Blues Explosion' Bauer. Een briljant stel muzikanten, die haar lijzige, soms zelfs vale stem op perfecte wijze bijkleuren: onderkoeld in 'New York', donker en dreigend in 'Ramblin' (Wo)man', vuil à la 'Exile'-Stones op 'Aretha, Sing One for Me' van George Jackson, zompig als echte dirty Delta blues in de traditional 'Lord, Help the Poor & Needy'. Gastmuzikanten Spooner Oldham, Larry 'Toots & The Maytals' McDonald, Matt Sweeney en Teenie Hodges (de enige overblijvende van Powers succesplaat 'The Greatest') voegen hier en daar accenten toe.

'Kaal' is het adjectief dat het beste bij de uitvoeringen past: Cat Power haalt het tempo eruit en maakt van haar covers donkere, slepende, moderne blues, die uitkomt ergens tussen het sobere geluid van haar eerste soloplaten en de toegankelijke soulpop van 'The Greatest'. Niettemin bijzonder krachtig! Luister maar eens hoe ze in het slottrio sterke vrouwen als Billie Holiday ('Don't Explain'), Janis Joplin ('Woman Left Lonely') en Joni Mitchell ('Blue') recht doet. Eén nieuw nummer op 'Jukebox': de liefdesverklaring aan Dylan, die ze vorig jaar in Parijs backstage eindelijk de hand mocht schudden en die ze toen nét geen huwelijksaanzoek deed. In het bijna huppelende 'Song for Bobby' is ze daar als een verliefde bakvis schaamteloos openhartig over: 'April, Paris. Can I see you?/Can you please be my man?', polst ze hoopvol.

Bij de DeLuxe-uitgave zit een tweede cd met nog eens vijf covers, waaronder 'Breathless' van Nick Cave en een verbluffend 'Naked, If I Want To' van Moby Grape (dat ze ook op haar eerste coverplaat al eens aanpakte). En dan te weten dat onder meer 'Who Knows Where the Time Goes' van Sandy Denny (!), 'Fortunate Son' van CCR en 'At the Dark End of the Street' van James Carr de selectie niet eens gehaald hebben! We kijken al uit naar coverplaat nummer drie in 2016.

Toptrack: Ramblin' (Wo)man, Song for Bobby

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234