Cath Luyten & Frank Raes: het koppel van 1 miljoen

Cath Luyten heeft Hollands bloed door de aderen stromen. Dat haar bezoek aan Bekende Nederlanders in ‘Buurman, wat doet u nu?’ tot nu toe steeds een bijzondere gebeurtenis was, zal daar ook niet los van staan. Frank Raes, nog steeds dé voetbalcommentator van Sporza en tevens meneer Luyten, ondergaat haar liefde voor Nederland lijdzaam.


- 'Wij zijn geen koppel dat met het servies gooit'

- 'Klopt. Ons servies is nog compleet'

- 'Op die ene kop na die ik eens naar je hoofd heb geslingerd'

Waarop Cath: ‘Ik word gewoon helemaal warm van Nederlanders. Het is ook zo gemakkelijk dat ze altijd zeggen wat ze denken.’ En laat dat nu zijn wat ze meteen doet als we Frank even complimenteren met wat hij zelf zijn five o’clock shadow noemt, een baard van een dag waarmee hij echt goed staat.

Cath Luyten «Ja, hè. Scheren mag niet van mij.»

Frank Raes «Dus ik scheer me niet meer. Ik trim alleen nog.»

Luyten «Anders vind ik hem te gladjes. En Frank is eigenlijk niet glad.»

HUMO Krijgt Cath ook dergelijke richtlijnen van jou?

Raes «O, neen (lacht). Daar begin ik niet aan. Je moet haar niks opleggen. Het enige wat je daarmee bereikt, is dat ze het tegenovergestelde doet. Van haar iets gedaan krijgen lukt alleen via een omweg. Als ik zin in Chinees heb, vraag ik: ‘Zal ik jou eens verwennen met bloemkool en worst?’

»Nu, zij moet mij ook niet te veel opleggen, hoor.»

Luyten «Hij laat mij wel doen. Hij kan veel meer verdragen dan ik, maar er is altijd wel een punt waarop hij zegt: ‘En nu is het gedaan!’»

Raes «Maar we maken nooit ruzie. Op zo’n moment ga ik meestal wandelen of foto’s bewerken.»

Luyten «We zijn geen koppel dat met het servies gooit.»

Raes «Klopt. Ons servies is nog compleet.»

Luyten «Op die koffiekop van The New York Times na dan, die ik eens naar je hoofd heb gegooid. Maar meestal voelen we goed aan wanneer het mis dreigt te gaan en de spanning te snijden wordt, en dan verdwijnt één van ons tweeën. Ik weet niet of dat goed of slecht is, maar voor ons werkt dat.

»Frank ligt ook zeker niet onder de sloef. Hij is gewoon rustiger dan ik. Hij haalt de elektriciteit uit mij als dat moet.»

Raes «Dan masseer ik haar schouders: daar wordt ze rustig van.»

HUMO In ‘Buurman, wat doet u nu?’ komt jouw elektriciteit goed tot zijn recht. Dat was anders in ‘We’re Going to Ibiza’ en ‘De kazakkendraaiers’. Waarom ben je in die formats gestapt, als je zelf vindt dat presenteren niet jouw kracht is?

Luyten «Ik kan wél presenteren, anders zou ik niet zoveel debatten modereren. Wat ik bedoel, is dat ik geen tafelspringer zoals Peter Van de Veire ben. Je moet mij niet op een groot podium een hoop volk doen entertainen. Ik wil dat doen door mooie verhalen uit andere mensen te halen. Ik ga het liefst op pad met een houten blokje in mijn rugzak waar ik dan andere mensen op plaats. Dat was de reden waarom ik ‘ja’ had gezegd op ‘We’re Going to Ibiza’: ik hoopte via de koppeltjes aan leuke anekdotes te raken.»

Raes «Cath wil ook gewoon alles proberen.»

Luyten «Ik had dat nog nooit gedaan, in de studio de hele boel leiden. In wezen was ‘Ibiza’ niet anders dan ‘De klas van Frieda’: je moet gewoon vragen stellen en punten verdelen.»

Raes «Alleen gaf het woord ‘Ibiza’ in de titel het programma een goedkoop tintje. En ja, de koppels werden op vakantie gestuurd en dat werd als te commercieel gezien voor de openbare omroep. Maar dat had niks met Cath te maken.»

Luyten «Al is het wel jammer dat mijn kop en mijn naam daaraan kleeft. Die kritiek op ‘Ibiza’ heeft me wel pijn gedaan.»

HUMO Vraag je Frank soms om raad? Of het een goed idee was, bijvoorbeeld, om aan ‘We’re Going to Ibiza’ mee te werken?

Luyten «Je bedoelt dat het jongere vrouwtje advies vraagt aan haar oudere man? Nee. We hebben daar helemaal niet over gepraat. Dat soort dingen bespreken we niet. Soms weten we niet eens waar de andere naartoe gaat voor het werk.»

Raes «Zij kijkt ook nooit naar mijn programma’s. En ik niet naar die van haar. Ik denk niet dat zij ‘Extra Time’ al één keer heeft gezien.»

Luyten «Als je allebei voor de televisie werkt en dan ook nog naar elkaars programma’s moet kijken, word je gek. Ik zie hem liever in het echt (aait hem wild).»

Raes «Nu, Cath heeft me tijdens de montage van ‘Buurman’ weleens gevraagd om mee te kijken: ‘Moet ik dit erin laten of juist niet?’»

Luyten «Ik wilde hem vooral de aflevering met René van der Gijp tonen. Hij heeft dat interview helpen regelen.»

Raes «Johan Boskamp heeft dat eigenlijk voor ons gedaan. Die ziet René twee keer per week.»

Luyten «Wat mij boeide aan Van der Gijp, was niet zozeer zijn depressie, maar wel dat iemand die ogenschijnlijk altijd goedgezind en lekker brutaal is, ook een andere kant kan hebben. Dat is me bij al die Nederlanders opgevallen. Josje (van K3, red.) had dat ook: ze heeft een imago, maar daarachter schuilt een heel andere persoon.

»René kon ook niet samenleven met zijn vriendin. Hij was daar heel eerlijk in: ‘Ik wil niemand mijn humeur aandoen en ik wil ’s ochtends ook niet het humeur van iemand anders opgedrongen krijgen.’ Je kunt dat egoïstisch vinden, maar ik vind dat super. Hoeveel mensen zitten er niet samen elkaar het leven onmogelijk te maken? Het is dapper dat je dan een onorthodoxe oplossing zoekt om toch bij elkaar te kunnen blijven. Ze woonden ook maar vijf huizen van elkaar verwijderd (Renés vriendin Daniëlle is dit voorjaar overleden, red.).»

Raes «Eigenlijk zijn er veel soorten relaties mogelijk.»

Luyten «Denk jij er soms ook aan om een eigen huis te betrekken als het niet goed gaat tussen ons?»

Raes «Nee. Wij blijven samen-leven. Ik ga wel wandelen als dat nodig is. Maar ik kan me wel voorstellen dat dat niet genoeg kan zijn, zoals bij René.»

'Cath heeft drie minuten nodig om iemands levensverhaal te weten te komen, en ik drie jaar: ik ben sociaal niet zo vaardig'

HUMO Wat dacht jij meteen toen je ‘Buurman’ zag? ‘Dit is op en top Cath’?

Raes «Ja. Ze kan als geen ander mensen op hun gemak stellen. Ze is zelf zo open dat mensen haar binnen het halfuur van alles over zichzelf beginnen te vertellen. Ze hoeft eigenlijk nauwelijks vragen te stellen, aan te dringen of te graven. Haar moeder is daar nog straffer in. Als die een kamer binnenkomt, heeft ze binnen de minuut het volledige levensverhaal van iemand gehoord – of ze gescheiden zijn, kinderen hebben, waar ze wonen. Cath heeft daar drie minuten voor nodig. En ik drie jaar: ik ben sociaal niet zo vaardig.»

Luyten «Je moet ook wel de bluts met de buil nemen. Ik denk niet na. Ik bedoel, ik ga snel helemaal in iets op. Ik kan me helemaal in een verhaal of een avontuur verliezen.»

Raes «Dan ziet ze soms door de bomen het bos niet meer.»

Luyten «Frank zegt ook altijd: ‘Zodra je de hoek om bent, vergeet je thuis.’ Dat is zo. Als ik in een ander land van alles aan het beleven ben en iemand zou zeggen: ‘De rest van de wereld is ontploft en nu moet je hier blijven’, dan zou ik dat wel kunnen, denk ik.»

Raes «Als ze zich helemaal overgeeft aan haar job, zoals met ‘Buurman’, moet ik niet te veel aandacht vragen, maar haar gewoon in die roes laten.»

HUMO Wel goed dat je dat kunt. Iemand die niet goed in zijn vel zit, zou zich in de steek gelaten of afgewezen kunnen voelen en denken: ‘Ik zoek wel een ander.’

Raes «Dat stadium ben ik allang voorbij.»

Luyten «Ja. Als ik met iemand van mijn leeftijd was geweest, dan waren we nu niet meer samen. Dat weet ik 100 procent zeker. Frank is mijn rustpunt, mijn veilige haven waar ik altijd naar kan terugkeren.»

HUMO Frank, jij bent voor de Olympische Spelen niet naar Rio gegaan.

Raes «Ik had het EK al gedaan: toen was ik vijf weken van huis weg. En dan nog eens drie weken voor Rio? Nee, ik was al een keer in Rio geweest en zo lang wilde ik mijn zoontje en mijn vrouw niet missen. Anderzijds, thuis was het even hard werken.»

Luyten «Ik had het niet erg gevonden, hoor, als hij naar Rio was gegaan. Dan was het ’s morgens lekker rustig geweest.»

Raes «Nu begon ik elke ochtend al om halfacht naar de uitslagen te kijken. Bill (hun zoontje van 8, red.) was ook heel fanatiek. De ochtend na de 200 meter van Usain Bolt maakte ik hem wakker om hem te vertellen dat Bolt wéér had gewonnen en toen zei hij: ‘Ik weet het al.’ Bleek dat hij zijn wekker op vier uur had gezet en live had gekeken.»


Mijn vriend Bill

HUMO Cath, toen je van Bill was bevallen, heb je toen niet even gedacht: ‘Shit, wat heb ik gedaan! Mijn leven is voorbij.’

Luyten «Dat gevoel heb ik nu helemaal niet meer, maar toen zijn er wel momenten geweest waarop ik dacht: ‘Verdomme, Frank mag naar het voetbal, en wat moet ik nu?’»

HUMO Bill was ook zijn idee.

Raes «Pardon?»

Luyten «Ik wou wel kinderen, alleen nog niet op dat moment. Maar Frank was een paar jaar ouder: ik moest natuurlijk niet wachten tot hij zo oud was als Charlie Chaplin

Raes «Zeg, die was wel 84, hè. Maar het is waar. Ik heb toen gezegd: ‘Nog een kind is oké voor mij, maar dan wel nu.’»

Luyten «Terwijl ik mijn biologische klok nog niet hoorde tikken en net heel veel plezier beleefde aan ‘Vlaanderen vakantieland’. Ik denk dat Frank het eerste jaar ook voor 70 procent de zorg voor Bill op zich heeft genomen.»

Raes «Ik vond dat fantastisch. Bill is mijn beste vriend.»

Luyten «Samen analyseren ze het voetbal. Ik moet eerlijk toegeven dat het me soms te veel wordt aan tafel. Het interesseert me gewoon echt niet.»

Raes «Het geluid van het voetbalcommentaar alleen al maakt haar bijzonder nerveus. Het is natuurlijk ook enerverend, zo’n mannetje dat bij elke doelkans ‘Aaaah!’ roept.»

Luyten «Ik heb nu een Bose-koptelefoon: die zet ik dan op en die filtert alles. Ik zit nu met twee mannen die verslaafd zijn aan voetbal, dus ik verlies: het is twee tegen één.»

HUMO Voetbalt Bill?

Raes «Hij doet alles: voetballen, zwemmen, atletiek.»

Luyten «Maar ik ben blij dat hij al heeft aangegeven dat hij geen voetballer wil worden.»

Raes «Hij wil Usain Bolt worden.»

Luyten «Met carnaval wilde hij ook als Usain verkleed lopen. Ik wist echt niet hoe ik dat moest oplossen.»

Raes «Ik denk dat hij Bolt zijn wereldrecord zal verbeteren. Daar is hij heel ambitieus in.»

Luyten «Ik denk dat dat meer van jou komt dan van mij.»

HUMO Ja? Wat was jouw grote droom dan, Frank?

Raes «Mijn zin kunnen doen. Ik heb nooit iets tegen mijn zin gedaan. Na mijn studie Germaanse filologie wou ik bij de radio op de sportredactie van Jan Wauters werken. Dat is meteen gelukt en ik ben nooit meer van werkgever veranderd omdat ik kon doen wat ik wou.»

HUMO Graag je zin doen is kennelijk een eigenschap die jullie delen, Cath, maar jouw ambities reikten verder. Jij wilde Mies Bouwman worden, vertel je in de intro van ‘Buurman, wat doet u nu?’.

Luyten «Mies Bouwman of Jos Brink of Ivo Niehe. Ik wou een mix van alle drie zijn. Dat zat al van kinds af in mijn hoofd. Iedereen sleepte ik voor de microfoon van mijn cassette-recorder, en zodra we thuis een camera hadden, liep ik iedereen te regisseren. Al mijn nichtjes en neefjes moesten voor mijn lens toneeltjes spelen, of ze wilden of niet – dáár gaan staan, dát zeggen.»

Raes «Amai! Regisseren, dat kan ze. Ze doet het nog altijd: ‘Doe die broek aan! En die schoenen!’ En dan trek ik die broek en die schoenen aan, want dan zijn we ervan af (lacht). Ze heeft nu eenmaal die regisseerdrang in zich, én ze heeft er ook het talent voor.»

Luyten «Ik ben niet altijd gemakkelijk, ik weet het. Mijn moeder heeft pas al mijn video’s op dvd gezet. Daar staat een filmpje van tijdens een scholencross tussen. Onze schooldirecteur, een heel strenge, conformistische man, liep daar opeens in een glanzend trainingspak. In dat filmpje zie je mij naar hem toe lopen en zeggen: ‘Meneer, u ziet er niet uit!’ Iets wat ik in die tijd zonder microfoon en camera bij me nóóit tegen hem had durven te zeggen. Toen mijn moeder dat zag, zei ze: ‘Eigenlijk hadden we die studie communicatiewetenschap helemaal niet hoeven te betalen, want wat je in ‘Café Corsari’ hebt gedaan (waar ze vliegende reporter was, red.), deed je toen al. Het heeft gewoon altijd al in jou gezeten.»

HUMO Was die mededeling aan je directeur een blijk van je Hollandse directheid?

Raes «Ze zegt de dingen wel rechtuit, maar toch op een toon die het voor de geïnterviewde aanvaardbaar maakt en die hem uitnodigt om te praten. Dat is wat ze zo goed kan.»

HUMO Maar op de vraag wat de vader van Josje, een dominee, van de capriolen van zijn dochter vindt, kwam niet veel reactie.

Luyten «Ik vond zijn reactie anders heel goed. Ik vroeg wat hij vond van de manier waarop Josje in de boekskes wordt aangepakt, en hij antwoordde: ‘Die vraag stellen ze hier niet.’ Eigenlijk zegt zo’n vraag vooral veel over degene die hem stelt. Ik dacht toen direct: dat soort vragen wil ik ook helemaal niet stellen.»

'Ik zat bij Miet Smet op bed en opeens dacht ik: 'En hoe moet dat nu met de seks?''

HUMO Is de vraag aan Josje van wie van haar drie exen ze wel een kind had gewild, ook niet zo’n vraag?

Luyten «Dat is gewoon iets wat in me opkomt. Net zoals toen Miet Smet haar knieoperatie had ondergaan en ik voor ‘Café Corsari’ met bloemen bij haar langsging om haar moed te geven – Wilfried Martens leefde toen nog. Ik zat bij haar op bed en ineens dacht ik: ‘En hoe moet dat nu met de seks?’ En ik vroeg dat dan gewoon. Dat is geen vraag die ik op voorhand bedenk, maar die voor mij op dat moment gewoon logisch is.»

HUMO Is dat toch de Hollander in jou?

Luyten «Het zou een genetische kwestie kunnen zijn. Al mijn voorvaderen zijn Nederlands.»

Raes «Ze is niet te houden als we weer eens naar Amsterdam of Rotterdam gaan. Ze wil ook altijd blijven. Ik wil altijd naar huis en zij wil overal blijven.»

Luyten «Dingen moeten voor mij bewegen. Ik wil steeds iets anders. Zodra de routine geïnstalleerd raakt, verlies ik mijn interesse.»

Raes «Ze wil ook nooit naar hetzelfde restaurant. Dat is echt om gek van te worden. Als ik ergens lekker heb gegeten, wil ik terug, maar dat gaat dus niet. We kunnen nu nergens meer naartoe, want we zijn overal al geweest.»

HUMO Het is een wonder dat je al veertien jaar bij dezelfde man bent.

Luyten «Onwaarschijnlijk.»

Raes «Maar ik heb wel enorm veel facetten, hè (lacht).»

'Als de spanning te snijden wordt, dan verdwijnt één van ons tweeën. Ik weet niet of dat goed of slecht is, maar voor ons werkt dat'

HUMO Cath opperde eerder in Humo dat je in een relatie allebei na een tijdje eens iemand anders moet proberen, gewoon om te weten hoe goed je het thuis hebt.

Raes «Echt? Dat is het eerste wat ik daarvan hoor. (Tegen Cath) Je hebt voordien toch al genoeg andere partners gehad?»

Luyten «Het is algemeen bekend dat een mens niet is gemaakt om monogaam bij elkaar te blijven. Maar je hebt gelijk: ik heb genoeg ervaring om te weten dat ik bij jou goed zit. En als ik dat eens zou willen testen, zou ik het wel eerst aan jou vragen (lacht).»

Raes «Mja. Dan zullen we wel zien.»

Luyten «Voorlopig volstaat het dat we elkaar af en toe een tijdje niet zien. Ik durf het niet met zekerheid te beweren, maar als wij allebei een nine-to-fivejob hadden gehad en elke dag om vijf uur samen waren thuisgekomen en beginnen te koken, dan zouden we het niet zo lang hebben uitgehouden.»


Moederskindje

HUMO Frank, voel jij je nog honkvast als je wordt bedreigd door aanstormende nieuwelingen als Aster Nzeyimana?

Luyten «Maar Frank is Aster zijn grote voorbeeld, zoals Mies Bouwman voor mij was.»

Raes «Hij is nog maar 22, hè?»

HUMO Ja, is dat confronterend?

Raes «Neuh... Toen ik tijdens de Olympische Spelen het sportjournaal moest presenteren – wat ik al jaren niet meer had gedaan – heeft Aster mij een snelcursus gegeven. Alles gaat nu met robotten in plaats van met bemande camera’s. Dat was wel even aanpassen voor mij.»

Luyten «Schoon, hè.»

HUMO Frank zijn carrière is wel prestigieuzer dan de jouwe, steekt dat weleens?

Luyten «Die strijd ga ik niet aan. Zijn carrière is niet te evenaren.»

HUMO Jullie staan op maandag tegenover elkaar geprogrammeerd: jij op Eén, Frank op Canvas. Vergelijken jullie de kijkcijfers? Ga je na of jullie kijkers van elkaar afsnoepen?

Luyten «Onze programma’s overlappen elkaar maar tien minuten, hè. We vinden het vooral grappig. We vergelijken de cijfers niet, we tellen ze gewoon op. Samen een miljoen: dat is niet mis (lacht).»

HUMO Frank, jij bent toch minder ambitieus dan Cath?

Luyten «Dat komt omdat hij alles relativeert. Daar gaat hij soms heel ver in.»

Raes «Wat bedoel je nu? Dat jij per se alles gezien moet hebben als we op reis zijn? ‘Daar is nog iets interessants! En dáár! En dáár!’ zegt ze dan. Terwijl het bijna donker is en ik denk: ‘Maar we zitten hier toch goed?’»

HUMO Van wie heb je dat relativeren?

Raes «Van mijn moeder. Ik had een heel goede band met haar, ik was een echt moederskindje.»

HUMO Wat verwachtten jouw ouders van je?

Raes «Dat ik zou studeren. Zoals alle ouders van die generatie draaide het leven om zekerheid. Mijn vader was 11 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Hij heeft echt moeten overleven.»

Luyten «In zijn tijd had je het pas gemaakt als je een goede, vaste job had. Mijn ouders zeiden vooral: ‘Je moet gelukkig zijn. Maakt niet uit hoe.’ Studeren hoeft nu zelfs niet meer per se. Eropuit trekken en een paar jaar rondreizen staat nu even goed.»

HUMO Dat jij last hebt van de drang om eropuit te trekken is ondertussen duidelijk. Van wie is dat een erfenis?

Luyten «Van mijn vader. Die trok als twintiger zonder een cent op zak voor onbepaalde tijd naar Spanje. Op zoek naar avontuur.»

Raes «Maar haar moeder is ook een straffe vrouw. Zij is veertien jaar verpleegster geweest op de reanimatiedienst van het Stuivenbergziekenhuis.»

Luyten «Een keiharde job, want de helft van de patiënten kwam daar niet meer levend buiten.

»Weet je wat het allerstrafste is: toen Frank 19 was, heeft zijn mama een zwaar ongeluk gehad. Ze heeft negen dagen in coma gelegen. Kort geleden kwam dat bij mij thuis ter sprake en meteen zei mijn moeder: ‘Maar natuurlijk! Maria De Beer. Ik herinner me haar nog: ik heb haar nog verzorgd.’ Frank en ik móésten samen-komen. Dat was kosmisch toen al voorbestemd.»

Raes «Ik zie die zaal in Stuivenberg nog altijd voor mij, groot en rond, en tegen de muur bedden met allemaal mensen in coma, en kinderen die de trappen op en af liepen. Je mocht telkens maar twintig minuten blijven. En soms waren er ’s avonds zeven mensen minder dan ’s middags. Dus ik liep elke keer met een bang hart die trap op. Mijn moeder kon niks meer, alleen nog in mijn hand knijpen. Maar ze is uit die coma geraakt. Ze heeft weer leren praten en zelfs opnieuw leren autorijden – dat is ze tot haar 84ste blijven doen. Vorig jaar is ze overleden.»

HUMO Als je op je 19de bijna je moeder kwijt was, leer je wel relativeren.

Raes «Ja. Mijn vader werkte de hele dag, dus ik heb toen ook het huishouden overgenomen. Mijn oudste broer zat op zee, mijn jongste broer was vijf jaar jonger en iemand moest de was en de plas doen. Ook daardoor is die band met mijn moeder zo hecht geworden.»

Luyten «Daar is hij goed in, in zich hechten.»

HUMO Zoals aan de VRT. Cath zit allang bij het productiehuis deMensen.

Raes «Ik ben twee keer gevraagd door andere zenders, maar wat betreft de sportverslaggeving is de VRT altijd hét kwaliteitsmerk geweest. Helaas brokkelt dat nu af.»

Luyten «Dat doet hem echt pijn.»

Raes «Vroeger hadden wij de rechten op alles. Nu zijn de rechten meer verspreid, Telenet en Proximus zijn de grote spelers. En we worstelen met de politiek, die niet echt VRT-minded is. Er is een heel ander bestel aan het ontstaan. Ik ben 62 en ik ga dat allemaal gelukkig niet meer meemaken, maar voor mensen van 22 is het nu wel hard, denk ik.

»Nu, ik blijf hard werken. En om het even wat ik moet doen, ik begin er nooit tegen mijn zin aan.»

Luyten «Dat is waar. Hij heeft nog nooit gezucht als hij moet vertrekken, ook al gaat hij voor de zoveelste keer naar Lokeren om over een gammele tribune langs een laddertje naar zijn commentaarpost te klimmen, waar de regen hartje winter in zijn kraag drupt. Ik zou het echt wel gehad hebben als ik daar voor de 87ste keer naartoe moest.»

Raes «Maar dan zeg ik altijd: ‘Leef maar eens in de riolen van Roemenië.’»

HUMO Nog even een opmerkelijk citaat van jou, Cath: jij vindt het fijn dat je rustig oud kunt worden, omdat je altijd veel jonger dan Frank zult zijn.

Luyten «Ja. Ik vind het een heel rustgevend idee dat ik nooit zal moeten nadenken of er hier of daar misschien iets opgetrokken moet worden.»

Raes «Nee, want... (wijst naar eigen lichaam en lacht)»

HUMO En hij zal niet voor iemand van nóg twintig jaar jonger gaan.

Raes «Wie zegt dat? Kijk naar Herman Brusselmans

Luyten «Je mag het proberen, hoor, schat. Maar volgens mij heb je bij mij toch ook je rustige haven gevonden?»

Raes «Rustig? Een haven, ja, maar die is heel levend. Maar daar ben ik heel blij mee, dat je me voortstuwt. En dat je me op elk eiland waar ik in de zon lig te luieren, aanport en meesleurt naar nog een andere baai die – dat moet ik toegeven – dan toch de mooiste van het hele eiland is. Ik ben blij met wat ik dankzij jou nog allemaal zie.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234