null Beeld

Catherine De Bolle, baas van de federale politie: 'We mogen ons niet bang verstoppen'

Para’s in de stations van Antwerpen en Brussel. Een receptioniste achter gewapend glas, een veiligheidssas met security check, een badge om voorbij om het even welke binnendeur te geraken. Alleen al de reisweg naar het kantoor van Catherine De Bolle (46), grote baas van de federale politie, toont hoe we sinds 2016 in nieuwe tijden leven.

'Dreigingsniveau nul zullen we nooit meer kennen'

In zowat alle jaaroverzichten van vorig jaar, waarin de aanslagen op Charlie Hebdo en de Parijse binnenstad een hoofdrol opeisten, werd 2015 omschreven als het Jaar van de Angst. En toen moest de actie in Verviers nog komen, de aanslagen in Zaventem en Maalbeek, de dansende moslims en de parlementaire onderzoekscommissie.

HUMO Hoe moet je dit jaar dan noemen?

Catherine De Bolle «Het jaar van de aanslagen, zeker? Ik hou niet van het label ‘angst’, dat is altijd een slechte raadgever. Voor ons was het een begin van een nieuwe periode: een nieuwe manier van nadenken, je organiseren, zowel voor de interventieteams als voor de recherche. Het was een zwaar jaar, in ieder geval: de vluchtelingen van Calais, de cipiersstaking die erg lang duurde, de aanslagen, het stopte even niet meer.»

HUMO In een oude beleidsnota van 2015 vond ik terug wat in 2016 de prioriteiten voor de politie zouden zijn: gewapende diefstal, geweld op het openbaar vervoer, intrafamiliaal geweld, cybercriminaliteit en drugs. Het kan verkeren.

De Bolle «Het is een stuk moeilijker om de toekomst te voorspellen dan om met de kennis van nu het verleden te verklaren. De aandacht voor terrorisme en radicalisering is al tien jaar in ons nationaal veiligheidsplan opgenomen, maar de niet-aflatende dreiging van vandaag hebben we nog nooit meegemaakt. Het nutteloze moorden, gewoon willekeurig slachtoffers kiezen, dat is gruwelijk én nieuw. De eerste zes maanden van 2016 hebben we 136 mensen opgepakt en die zitten nog binnen: we zijn echt wel bezig met de nieuwe prioriteiten. Je kan ook moeilijk anders: het aantal slachtoffers, het menselijk leed dat daar is aangericht, heeft de samenleving fundamenteel geschokt.»

HUMO Hoe hebt u 22 maart beleefd?

De Bolle «We zaten in heel moeilijke weken. Op 15 maart waren we in Vorst in een vuurgevecht verwikkeld waarbij één dode viel en vier van onze mensen gewond raakten, op 18 maart waren we binnengevallen in het huis waar Salah Abdeslam zich ophield. Het was een drukke, nerveuze periode, en we waren ongerust omdat we wisten dat we niet iedereen hadden. Ik was op de commandocel in Brussel die ochtend, aan het bekijken welke acties er die dag gepland waren, toen het nieuws over Zaventem binnenkwam. Dan denk je: ‘Het is toch gebeurd.’ We hebben iedereen geactiveerd die kon bijspringen, ik ben de hele dag op het crisiscentrum van de regering geweest, om daar mee de coördinatie te verzorgen. Je moet op zo’n moment je emoties uitschakelen en professioneel blijven, ook al spraken de eerste berichten van doden bij de politie, wat uiteindelijk gelukkig niet het geval was. We hadden na Verviers ook nieuwe communicatieprocedures uitgewerkt, en die bleken te werken. Eén van onze mensen ter plaatse is onmiddellijk de beelden van de bewakingscamera’s gaan bekijken en heeft ontdekt dat er een derde bom aanwezig was, die nog niet ontploft was. Die hebben we kunnen uitschakelen, waardoor er veel levens gered zijn – van hulpverleners en reizigers. Het drama had nog veel groter kunnen zijn.»

HUMO Maar na de adrenaline kom je ’s avonds thuis en begin je te rillen, toch?

De Bolle «Ik heb het nagekeken: dat moment is bij mij na precies 21 dagen gekomen. Al die tijd waren we voortdurend bezig geweest: is er nog gevaar, de identificatie van de slachtoffers, de recherche naar de daders en eventuele nieuwe daders... Het was werk, werk, werk.»

HUMO Sindsdien zitten we eigenlijk al het hele jaar op niveau drie. Dat dreigt haast het nieuwe normaal te worden, de routine van de dreiging.

De Bolle «Ik hoop dat we er niet in blijven plakken. Niveau nul zullen we nooit meer kennen – bij wijze van spreken, want 1 is het minimum. Maar drie is al heel serieus, en moet dat ook blijven. Bij ieder evenement van enige omvang maken we nog steeds onze dreigingsanalyses, onze mensen blijven attent en waakzaam. We mogen niet routineus worden, we blijven daarop hameren. Het politiewerk is ook fundamenteel veranderd. Vroeger waren we transparant, met open huizen waarin iedereen kon binnen- en buitenlopen. Dat kunnen we ons niet meer permitteren, we moeten ook zorgen voor onze eigen veiligheid. Maar dat moeten we toch blijven combineren met de garantie dat iedereen welkom blijft en met zijn vragen geholpen wordt. Het kan niet de bedoeling zijn dat we ons opsluiten in onze kazernes.»

undefined

'Vroeger stopte men met schieten als onze mannen ter plaatse kwamen, nu begint het dan pas serieus'

HUMO Politieagent is een ander beroep geworden. Vroeger gaf zelfs een zware gangster zich over als hij wist dat hij door de speciale eenheden omsingeld was, maar deze kerels hopen martelaars te worden.

De Bolle «Dat was voor onze speciale eenheden een grote schok, ja. Vroeger kwamen ze ter plaatse en men stopte prompt met schieten. Nu beginnen ze pas serieus te schieten als onze mannen er aankomen. Omdat hun en onze levens er niet langer toe doen. Ze gebruiken ook veel zwaarder materiaal. Vroeger kon je een kamer ‘clear’ verklaren als er geen tegenstanders meer in zaten. Maar als ze wapens gebruiken die los door een muur heen gaan, is ‘clear’ een loos begrip geworden. Dus moet je je technieken en strategieën anders gaan invullen. Dat is ook een psychologische ommezwaai voor die mensen en hun families: je bent nog steeds de best getrainde van het land, maar dat maakt geen indruk meer.»

HUMO Maakt het ook niet dat politiemensen wantrouwiger worden?

De Bolle «Dat gevaar bestaat, maar daar moet je aan werken. We sturen onze mensen nu naar de Dossinkazerne, om te laten zien hoe sommige politiekorpsen voor en tijdens WOII meegezogen werd in een bepaalde mentaliteit. Ze lieten zich gebruiken om behoorlijk ondemocratische maatregelen mee uit te voeren, zonder zich daar veel vragen bij te stellen. Eén verkeerd woord op een proces-verbaal kon leiden tot een deportatie. Dat mag niet meer gebeuren: ook al is er een reële dreiging, dan nog moeten we de mensenrechten en de regels van de rechtsstaat ten volle respecteren. Onze mensen moeten een positief mensbeeld behouden, zelfs als ze beschoten worden. Om de eenvoudige reden dat de overgrote meerderheid van de bevolking níét op hen schiet. In Verviers hebben ze bewezen dat ze zelfs in extreme omstandigheden hun koelbloedigheid niet verliezen: er zijn twee doden gevallen, maar de derde verdachte is levend en redelijk ongeschonden gevat. Ik weet niet of dat in veel andere Europese landen ook het geval zou zijn geweest. Nu, speciale eenheden weten nog wat hen mogelijk aan situaties te wachten staat. De impact op de modale agent is misschien nog groter. Hij ziet hoe een collega in Frankrijk zonder enige reden op straat de keel overgesneden wordt, hoe een man met een machete in Charleroi blind om zich heen begint te maaien. Vandaag loopt bijna iedere agent met een kogelwerende vest rond. Dat geeft me een dubbel gevoel, want bijdragen tot een normalisering doet dat niet echt. Ik ben daar dus niet gelukkig mee, maar je kunt niet anders.»

HUMO Para’s op straat geven de meeste mensen een veilig gevoel. Ik behoor tot de minderheid die zich daar net niet veilig door voelt.

De Bolle «Ik ervaar dat nog steeds niet als normaal, maar we konden niet anders. Wij hebben de capaciteit niet om al die bijkomende bewaking te organiseren. Er moet meer energie gestopt worden in onderzoeken en veiligheid, maar daarnaast moeten we ook beschikbaar blijven voor slachtoffers van criminaliteit of intrafamiliaal geweld, die dingen zijn na de aanslagen niet plots gestopt. Die combinatie kunnen wij alleen niet waarmaken, dus moet je militairen inzetten, of private bewaking bij grote evenementen.

»Enkele jaren terug waren er na lezingen vaak mensen die vroegen waarom hun kinderen gecontroleerd werden op zomerfestivals. Nu komt de vraag waarom ze in godsnaam zijn binnengeraakt zónder controle. De tijden zijn echt wel veranderd.»

undefined

'We krijgen te veel informatie; dat wordt echt problematisch.'

undefined

null Beeld

HUMO Is er soms geen sprake van overreactie? Na de aanslagen werden op Zaventem tenten gezet voor veiligheidscontrole, waardoor duizenden mensen uren moesten aanschuiven. Ik ben geen expert, maar dat leek me net een groter risico te zijn: een terrorist had er nog veel meer slachtoffers kunnen maken.

De Bolle «Misschien, en het klopt dat dat voor een deel een emotionele beslissing was. Maar iedereen die op Zaventem werkte, was zwaar getraumatiseerd. Die mensen moesten na enkele dagen de luchthaven weer openen en ze wilden zeker zijn dat ze daar veilig konden werken, zonder permanent angstig in het rond te moeten kijken. Dan maak je een keuze om die veiligheid te realiseren. En na een tijdje normaliseert dat, evalueer je dat die tenten inderdaad een nieuw risico opleveren en pas je dat aan. Maar je kon op dat moment de mensen van Zaventem niet vragen weer binnen te gaan alsof er niets gebeurd was.»


Bom op de kamer

HUMO In het haast oneindige rijtje verklaringsmodellen voor radicalisering en terreur: wat zijn volgens u de meest valabele?

De Bolle «Het is geen Belgisch maar een wereldwijd fenomeen, met verschillende oorzaken. Het gaat voor een stuk over mislukte integratie, waar je moet vaststellen dat er wijken zijn die geen vertrouwen meer hebben in de overheid om mistoestanden te melden, laat staan op te lossen. Waarom situeert zich dat vooral in concentratiewijken, en niet op plaatsen waar er een bredere mix van mensen woont? Waarom vinden sommigen alleen in het radicalisme een zin voor hun leven, en vinden ze elders geen erkenning? Waarom de ene wel en de andere, die net in dezelfde wijk is opgegroeid en even gelovig is, absoluut niet?

»We hebben beelden van camera’s uit dancings waar die mannen enkele maanden voordien behoorlijk staan te drinken en te roken, terwijl ze door vrouwen omringd zijn. Erg vrome moslims kunnen dat toch niet geweest zijn, nee? Of ze hebben toch wel heel plots het licht gezien. Bijna allemaal hebben ze een strafblad: begonnen met kleine straatcriminaliteit, sommigen doorgegroeid naar het grotere werk. Engeltjes zijn het niet.»

»Het ontbreekt ons aan doorgedreven wetenschappelijk onderzoek naar wat sommige jonge moslims triggert, en andere ongevoelig laat. Want anders zullen wij met de problemen blijven zitten. Wij zitten op het einde van de ketting, we moeten werken met de resultaten van een onderwijssysteem, sociale diensten en een arbeidsmarkt die er niet in geslaagd zijn die jongeren een identiteit te geven waar ze zin aan ontlenen. De resultaten van een gebrek aan opmerkzaamheid ook: als je jongeren met een leefloon ziet rondrijden met zware luxewagens, dan moet er bij één of andere dienst toch ook een belletje afgaan? Ik geloof sterk in het lokale niveau. Daar moeten we het verschil maken.»

HUMO Sommige onderzoekers noemen de breuk met de moeder ook bepalend: eenmaal haar invloed weg is, loopt het fout.

De Bolle «Ik ken het verhaal van een jongen die zich opsloot op zijn kamer, zijn eten moest aan de deur gebracht worden, net als de pakjes die hij via internet bestelde. Maanden aan een stuk. Daarmee bleek hij een bom te hebben gemaakt. Hoe overtuig je vrienden, broers en de rest van de familie om hulp te zoeken voor dat probleem? Ze hoeven niet naar ons te komen, maar ze moeten toch érgens terechtkunnen? Onze islamologen zeggen ook dat het terugwinnen van de families de sleutel is om efficiënt op te treden. We zouden van alle daders de volledige stamboom moeten kunnen opstellen, niet om te stigmatiseren, maar om te leren: waar is het met deze gast in zijn leven fout gegaan en waarom?»

HUMO Begin dit jaar zei Jan Jambon dat hij Molenbeek ging opkuisen, een maand geleden zei de Molenbeekse politiekorpschef De Becker dat de politie alleen het probleem nooit zou kunnen oplossen. Ook dat tekent het jaar 2016.

De Bolle «Ja, iedereen moet zijn stukje van de ketting bekijken, van de ouders over de school tot alle ambtenaren die met die jongens en meisjes in aanraking komen. Ambtenaar ben je niet van 9 tot 5. Je bent ook een civil servant, met de morele plicht dingen die fout dreigen te gaan te rapporteren. Niet eens aan ons, maar aan iemand die actie kan ondernemen. Als wij moeten komen, is het meestal al te laat.»

undefined

'Onze mensen moeten een positief mensbeeld houden, zelfs als ze beschoten worden'

HUMO Volgens Rik Coolsaet zal IS, net zoals in het verleden de Rote Armee Fraktion, de ETA of de IRA, vanzelf verdwijnen.

De Bolle «Stel dat hij gelijk heeft: dan gaan we ondertussen toch niet rustig blijven wachten? Ik geloof het trouwens niet. Ik heb nogal wat contacten met onze Spaanse collega’s, omwille van hun expertise in verband met terreur, en zij zeggen ons toch dat het niet te vergelijken is: zij kenden de politieke doelstellingen van de ETA, ze konden het netwerk vrij goed identificeren, wisten ook dat die mensen er niet op uit waren martelaar te worden. Of neem bij ons de CCC: die belden wel eerst dat er een bom ging ontploffen, zodat we alles konden ontruimen.

»Het is ook veel diverser: je hebt acties die voorbereid en georganiseerd worden door commando’s in Syrië, je hebt lokale groepen hier, soms gestuurd door IS, soms alleen ermee sympathiserend. Er zijn de lone wolves, die de IS-vlag gebruiken om hun eigen mentale onstabiliteit van een merk te voorzien. Bovendien is radicaliseren op zich geen misdrijf, dat valt onder vrije meningsuiting: je mag er in dit land radicale ideeën op nahouden.»


Overinformatie

HUMO Stel, er komen twee mensen bij me die voor twee maanden een huis willen huren en cash betalen. Is het mijn burgerplicht dat te komen melden, of installeer ik dan mee een verklikkerssamenleving?

De Bolle «Dat tweede is niet de bedoeling. Het is een dilemma, ja: hoe bescherm je de rechtsstaat zonder haar fundamenten te ondergraven? Dat is een permanente bezorgdheid hier. Neem nu het verbod op huiszoeking tussen tien uur ’s avonds en vijf uur ’s ochtends. Vroeger, toen overspel nog een misdrijf was dat moest betrapt worden, zag je dan de overspelige minnaars om kwart voor vijf het pand verlaten. Dat had nog iets grappig. Als terreurverdachten om kwart voor vijf ongemoeid ergens buitenliepen, was dat iets anders. Is de rechtsstaat in gevaar omdat we in terrorismedossiers nu ook ’s nachts mogen binnenvallen? Als dat goedgekeurd is door een parlement waarin alle strekkingen vertegenwoordigd zijn?»

HUMO Recent zijn twee familieleden van de broers Bakraoui door de raadkamer vrijgelaten na vier en een halve maand voorhechtenis. Volgens hun advocaten staat er niets in het dossier, behalve flinterdunne vermoedens. Hoeveel mensen mogen er onschuldig vastzitten om één aanslag te voorkomen?

De Bolle «Ik kan niets zeggen over concrete dossiers. Maar los daarvan: mensen worden niet zo lang opgesloten zonder dat een onderzoeksrechter en een raadkamer er eerst mee akkoord zijn gegaan. We leven niet in een noodtoestand waar de rechterlijke controle opgeschort is. Gelukkig maar.»

HUMO Het straffe was dat die mannen de politie wel begrepen, onder de huidige omstandigheden: al een jaar dag en nacht bezig, geprikkeld, oververmoeid, soms iets te snel conclusies trekkend. Maar toch…

De Bolle «Wij kunnen nog altijd niemand administratief aanhouden, of dag en nacht willekeurig huizen doorzoeken. We hebben geen bijkomende bevoegdheden gekregen zoals in Frankrijk. We hebben niet de gewoonte onschuldigen in de cel te steken zonder dat er een deftig dossier is.»

HUMO Soms wel. Bernard Wesphael is tien maanden vastgehouden op verdenking van moord op zijn vrouw. Op basis van een bijzonder amateuristisch politieverslag, volgens de rechtbankvoorzitter. Hij is vrijgesproken.

De Bolle «Ik geef geen commentaar op het werk van lokale korpsen, ik ben chef van de federale politie. Maar het kan gebeuren dat er aanwijzingen zijn die bij een eerste inschatting zwaar genoeg worden geacht om iemand aan te houden, terwijl nadien blijkt dat andere elementen toen nog niet bekend waren. Net daarom is het noodzakelijk dat onderzoeksrechters het politiewerk toetsen. Maar dat er een gevoeligheid is, valt te begrijpen. Iedereen heeft de traumatische impact van de aanslagen ervaren. Dan is het toch begrijpelijk dat alle info die binnenkomt serieus wordt bekeken? Dat agenten niet het risico willen lopen ooit beschuldigd te worden van nalatigheid omdat ze bepaalde sporen niet ernstig genoeg genomen hebben? Dat begint een probleem te worden, want we krijgen stilaan een tsunami van pv’s te verwerken. De minste informatie, zelfs al is ze nog niet gecheckt, wordt in een proces-verbaal gezet en hogerop gestuurd. Het resultaat is dat hogerop in de politiehiërarchie alles ondergesneeuwd raakt.»

HUMO Het probleem is dus geworden dat u te véél informatie binnenkrijgt.

De Bolle «Ja. En iedereen maakt rapporten: wij, de staatsveiligheid, de militaire veiligheid, iedereen dekt zich in voor de dag dat hij voor een parlementaire onderzoekscommissie de eed moet afleggen. Je zal bovendien maar eens een tip negeren die tot de arrestatie had kunnen leiden van iemand die een paar maanden later zichzelf opblaast en tien anderen meeneemt: dat schuldgevoel draag je toch de rest van je leven mee? Perfect begrijpelijk, maar wij worden intussen wel overspoeld.»

HUMO Hoe stel je dan de prioriteiten?

De Bollle «We hebben gelukkig mensen die op basis van hun kennis en ervaring kunnen inschatten van welke groep de meeste dreiging uitgaat.»

HUMO Maar die kunnen ondertussen misschien wel een tip over een lone wolf laten liggen, die uiteindelijk met een machinegeweer aan de slag gaat.

De Bolle «Er bestaat geen spijkerharde garantie dat je proactief alles kan vermijden, zeker geen lone wolves. Alle politiediensten ter wereld kampen daarmee.»


Comité C

HUMO Je voelt nu al dat het accent bij de onderzoekscommissie aanslagen weer op informatie-uitwisseling zal liggen. Een tip van een Mechelse agent die niet voorbij zijn commissaris geraakt, tips die onopgemerkt maanden op een bureau van de terreurcel blijven liggen…

De Bolle «Ik zeg niets over individuele dossiers, maar de discussie over die informatiehuishouding moet inderdaad dringend opgelost geraken. Wie mag wat zien en weten, nationaal en internationaal? Wat doe je met info van buitenlandse inlichtingendiensten, CIA, FBI, MI5, bijvoorbeeld? Moet die in de algemene gegevensbank, zodat vrijwel iedere agent daaraan kan? Dan zal het snel gedaan zijn met de medewerking van die inlichtingendiensten, want zij geven alleen hun info vrij als ze weten dat zoiets in vertrouwen kan. Wat doe je op basis van need-to-know en wat op basis van need-to-share? Dat verdient een maatschappelijk debat, daar moeten veel duidelijker richtlijnen over komen.»

HUMO Ik voel me plots terug in de tijd van Dutroux. Toen ging er ook tijd verloren omdat iedereen op zijn info bleef zitten, met fatale afloop.

De Bolle «Dat was toch anders. Vandaag zit bijna alles in de Algemene Nationale Gegevensbank. Iedereen die daarin een naam intikt, krijgt volgens zijn veiligheids-clearance de info die bij de verschillende diensten zit. Het buitenland benijdt ons zelf voor dat systeem. Maar daar los je niet alles mee op. Enfin, de wet op de Staatsveiligheid maakt het tot misdrijf om geclassificeerde informatie te delen met anderen, de wet op de politiediensten maakt het strafbaar informatie niet te delen. Welke wet heeft nu voorrang? Het is een moeilijk evenwicht om tegelijk efficiënt te zijn en toch de democratische rechtsregels te respecteren.»

undefined

'Precies 21 dagen na de aanslagen viel de adrenaline weg en eisten mijn emoties hun plaats op'

HUMO En bovendien ook nog eens te worden lastiggevallen door het Comité P, de controledienst op de politie. U was daar erg boos over.

De Bolle «Nogal, ja. Ik heb nooit gepleit voor de afschaffing van Comité P, zoals het in een krant stond, maar ik stoorde me wel aan hun werkwijze. Dat ze mijn speurders, die weken en maanden dag en nacht het beste van zichzelf hebben gegeven, controleren: tot daar aan toe, niemand is vrijgesteld van controle. Maar dat die mensen hun eigen antwoorden en verklaringen niet terugvonden in het eindrapport, dat vol stond met kritiek op hen, dat vond ik erover. Dat niemand ook maar de moeite heeft genomen ons een wederwoord te gunnen, dat het rapport publiek is gemaakt nog voor ik het had gekregen, excuseer, maar dat is een rechtsstaat onwaardig. Iedere aangehouden misdadiger krijgt van bij zijn eerste verhoor een advocaat, ieder onderzoek moet à charge en à decharge gevoerd worden, maar als het Comité P bij ons binnenvalt, moet dat even allemaal niet.

undefined

'We zouden van alle daders de volledige stamboom moeten kunnen opstellen. Om te leren: waar is het fout gegaan?'

undefined

null Beeld

»Onderzoek naar terrorisme voer je in een ketting, van politie over inlichtingendiensten tot parket en magistratuur. Kan iemand mij uitleggen waarom in het bijzonder de politie moet gecontroleerd worden en alle andere diensten minder? Waarom wordt niet nagegaan of het wel een goed idee was om deze of gene terreurverdachte vervroegd vrij te laten? Waarom wordt degenen niet gecontroleerd die leefloon geven aan mensen met een splinternieuwe Mercedes? Ik ben het echt beu telkens als enige geviseerd te worden, zeker als ik zie welke inspanningen mijn mensen het afgelopen jaar geleverd hebben. Eigenlijk zou je Comité P en I (bevoegd voor de inlichtingendiensten, red.) kunnen laten samensmelten tot een Comité C, dat alle overheidsdiensten controleert, en dat bijgevolg de hele ketting kan onderzoeken.»

HUMO Ik begrijp uw boosheid, maar een ongecontroleerde politie is nog maar één stap van een politiestaat verwijderd. En in een organisatie van die grootte zitten statistisch per definitie rotte appels. Neem de bende van de Antwerpse Handelsstraat, een groepje agenten dat naar verluidt migranten en vluchtelingen bestal en afperste. Daar hebben we al een jaar niets meer van gehoord.

De Bolle «Ik pleit ook helemaal niet voor het loslaten van de controle. Integendeel, en als er een zaak van komt, zal ik de eerste zijn om de gevolgen te dragen. Ik zal de eerste zijn om tuchtrechterlijk in te grijpen. Maar behandel ons wel zoals iedere andere burger: met plichten, maar ook met rechten. Toen we in Verviers een terreurcommando uitschakelden, hebben we het Comité P niet gezien.»


Bezorgd om mama

HUMO Wat is uw ideale agent? De wijkagent of het bottineke?

De Bolle «De federale politie heeft geen bottinekes, maar speciale eenheden, die superprofessioneel en rustig hun werk doen. We hebben ook geen wijkagenten, dat valt onder de lokale politie. Maar het is een vals dilemma, want je hebt ze allebei nodig. De wijkagent die op zondag een straatfeest in de wijk bijwoont doet dat niet om een zondagspremie te verdienen, zoals sommigen beweren, maar omdat hij daar veel volk tegenkomt en zo zijn gemeenschap beter leert kennen. De wijkagent is vaak de eerste persoon die door onze rechercheurs gebeld wordt, omdat hij de situatie ter plaatse vaak het beste kent.»

HUMO Vaak, maar niet altijd. Het blijft toch een pijnpunt dat in Brussel veel agenten rondlopen die de stad nauwelijks kennen, en er zelfs angst voor hebben?

De Bolle «Dat blijft inderdaad een werkpunt. We trachten om de politie representatiever te maken voor de bevolking waarin ze werkt, maar dat is niet altijd even makkelijk. We doen campagnes om jonge Belgen met een migratieachtergrond aan te sporen agent te worden, en dat heeft resultaten gehad, maar onvoldoende. Vaak is er in die wijken een wantrouwen tegen de politie en de overheid gegroeid, en wie bij ons solliciteert, riskeert als een soort overloper beschouwd te worden. We moeten absoluut dat vertrouwen herstellen. In onze terreurdiensten werken dan weer verschillende mensen met een migratieachtergrond, ook als chef d’enquête. Maar zijn we al waar we moeten zijn? Zeker niet. Hetzelfde geldt voor de vervrouwelijking van het korps, al ben ik hier nu vijf jaar chef. We zitten daar ook nog maar aan 30 procent, dat kan beter.»

HUMO Hoe hebben uw zonen van 17 en 16 het afgelopen jaar beleefd?

De Bolle (voor het eerst even stil) «Na de aanslagen zijn ze toch wel wat aanhankelijker geworden voor hun mama. (Glimlacht) Het was voor hen niet zo evident dat ik voor een mandaatverlenging ben gegaan (het mandaat van De Bolle werd verleden maand zonder discussie door de regering verlengd tot 2022, red.). En dat was puur uit bezorgdheid. Ik heb dit jaar daarom veel meer over mijn werk gepraat dan vroeger, om hun bezorgdheid te verminderen. Ze zijn meer dan vroeger geïnteresseerd in de wereld en de actualiteit, ze volgen alles. Dit jaar heeft hen matuurder gemaakt. Ons allemaal, waarschijnlijk.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234