null Beeld

'Chambers' op Netflix

Het is van de Schweppes-reclame uit 2011 geleden dat we Uma Thurmans talent zo verkwanseld zagen.

ld

Met ‘The Haunting of Hill House’ leek Netflix eindelijk mee aan boord gesprongen op de kar van de horror revival van de afgelopen jaren. Vanaf aflevering één mocht onze goede nachtrust eraan geloven, vanaf aflevering vijf onze dopaminevoorraad. 'Hill House' had afgeronde personages, een spanningsboog en godbetert de capaciteiten om ons uren aan een stuk met koud rugzweet op te zadelen. ‘Chambers’ blijkt daarentegen een holle ruimte die ons 's avonds gezapig laat indommelen. Dat het engste waarmee men op de proppen komt, een tienermeisje is met de onweerstaanbare drang om rattenstaartjes af te kappen, doet ons niet meteen naar prozac grijpen.

De plot, dan. De eenvoudige Sasha (Sivan Alyra Rose) is klaar om haar maagdelijkheid te verliezen. Als het moment suprême er eindelijk is, is de seks zo stomend dat haar hart het begeeft. Diezelfde nacht sterft ook een welgesteld tienermeisje, Becky Lefevre, van wie het hart nog in allerijl getransplanteerd kan worden naar Sasha. Om met het verlies van hun dochter om te gaan, geven Becky's ouders (Uma Thurman en Tony Goldwyn) Sasha de opportuniteiten die ze nooit gekregen had: een beurs voor een eliteschool, een auto en een warm gezin. Wanneer blijkt dat Sasha niet alleen Becky's hart erfde, maar ook haar getroebleerde en demonische geest, probeert ze de mysterieuze dood van Becky op te klaren.


Zand in de ogen

De tien uur durende reeks gaat vervolgens verder met een gammele mix van ‘The Exorcist’ en ‘The Sixth Sense’, waarbij het bezeten meisje op zoek gaat naar wat die dode Becky nu eigenlijk wil. Werd ze vermoord? Zat de mysterieuze sekte The Annex er voor iets tussen? Hoe meer vragen zich opdringen, hoe vaker Becky zich manifesteert. Dat doet ze op weinig originele wijze: foto’s beginnen spontaan te branden, Sasha blijkt plots een wiskunde-expert en ze duwt – pardoes! – haar beste vriendin voor een auto.

De jump scares proberen ons ervan te overtuigen dat we nog steeds naar een horrorserie zitten te kijken, maar ‘Chambers’ toont zich vooral een gemiste kans. Hoewel het decor van de ongerepte woestijn van Arizona – massieve zandstormen, de onverbiddelijke droogte, de duisternis die de dorpen opslokt – zich uitstekend leent tot het lugubere, blijft de horror afwezig. In plaats daarvan focust regisseur en scenarist van dienst Leah Rachel zich liever op uitkiemende tienerperikelen tussen ex-liefjes en achterbakse vriendinnen. Daarmee wordt het de zoveelste Netflixproductie die jonge kijkers naar zich toe wil trekken, maar daarbij het iets oudere kijkerspubliek uit het oog verliest.


Boze omens

Nog meer verspild potentieel: de Navajocultuur van Sasha zou een backstory kunnen opleveren over het trauma dat de Amerikaanse geschiedenis donkerrood kleurde. In wezen waren alle elementen aanwezig om van ‘Chambers’ een Jordan Peele-achtige horrorsatire te maken over de maatschappelijke verschillen tussen de blanke upper class en de inheemse bevolking.Tant pis, 'Chambers' portretteert de inheemse bevolking nog steeds als een bende sjamanen die spiritueel gebrabbel uitkramen over 'iinzin' en 'anahata' en de Navajocultuur lijkt er vooral bij gesleept als sappige shortcut naar mysterieuze, bovennatuurlijke plotwendingen.

En dan hebben we het nog niet over Uma Thurman gehad. Om God weet welke reden lijkt ze zich sinds ‘Kill Bill’ al jarenlang te verschuilen in haar Hollywoodvilla. En daar was ze misschien beter gebleven. Thurman mag dan wel opnieuw overtuigend een licht getikte vrouw spelen, ook zij loopt verloren in nevenplotten over drugs, het Kwade en spiritueel chakra-gedoe. Ze heeft potsierlijk mogen staan schreeuwen en huilen in douches, maar met zulke euvels in het scenario kan zelfs zij het boeltje niet overeind houden.

Wanneer Becky Sasha uiteindelijk overneemt, zodat haar donkere haren blonde highlights beginnen te vertonen, kan het ons al geen moer meer schelen waarom ze zich zo graag vergaapt aan bloedige taferelen. Laat die demon maar komen, zo zien we nog eens iets anders dan bitchfights en rattenstaartjes.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234