'Charlie en Hannah gaan uit': Evelien Bosmans (28) en Daphne Wellens (29)

‘Charlie en Hannah gaan uit’, de debuutfilm van Bert Scholiers, is een unicum. Hoofdrol-speelsters Evelien Bosmans (28) en Daphne Wellens (29), ook in het echte leven de beste vriendinnen, zijn zelf zo wild enthousiast dat ze lijf, leden en borsten in de strijd gooien om u naar de zalen te krijgen.

'Twintigers zijn zo bezig met hoe ze overkomen, dat niemand zich kwetsbaar opstelt. Zo is er geen contact mogelijk'

HUMO ‘Charlie en Hannah gaan uit’ is Woody Allen meets ‘Alice in Wonderland’.

Evelien Bosmans «Het is echt Woody Allen, hè. Ik ben zot van hem. Zelfs in zijn slechtste films zitten altijd wel vier zinnen die mijn visie op het leven 180 graden kunnen draaien. Hij voert ook altijd blanke, welgestelde westerlingen op die heel cultureel bezig zijn, en hij spot met hen. Ik voel me altijd betrapt.»

HUMO Dat effect heeft ook deze film.

Bosmans «Zeker op jonge twintigers.»

Daphne Wellens «Vooral diegenen die de ruimte hebben om erg met zichzelf en hun zelfontplooiing bezig te zijn.»

HUMO Wat is de tragiek van jullie generatie?

Wellens «Het doorgedraaide zelfbewustzijn.»

HUMO Dat zegt Hannah vaak tegen Charlie: ‘Hou op! Daar word ik zo zelfbewust van!’

Bosmans «Het tragische is dat, als je zo bezig bent met wat anderen van je denken en het gesprek vult met jouw o zo interessante gedachten, je niet meer luistert naar wat anderen tegen je zeggen.»

HUMO Jazz en klassieke muziek spelen net als bij Woody Allen een hoofdrol bij het verbeelden van die bizarre sfeer.

Wellens «De klassieke muziek tijdens de feestjes creëert een sfeer van afstandelijkheid. Dat klopt met wat je ziet. Iedereen probeert keihard affectie en contact te krijgen. Ze babbelen over hun werk, ze proberen indruk te maken en grappig uit de hoek te komen. Maar hoe meer ze praten, hoe groter de afstand met de anderen wordt. Ze zijn zo bezig met hoe ze overkomen, dat niemand zich kwetsbaar opstelt. En als je dat niet doet, is er natuurlijk geen contact mogelijk.»

HUMO De film is één grote, wanhopige paringsdans vol bespiegelingen over het wel en wee van relaties. Charlie noemt sommige mannen relatieverzamelaars. Is regisseur Bert Scholiers, die ook heeft meegeschreven aan Hilde Van Mieghems film ‘Smoorverliefd’, misschien een relatieverzamelaar?

Bosmans «O, neen! Integendeel, denk ik. Hij is niet iemand die zich actief mengt in een gezelschap. Hij observeert.»

Wellens «Hij heeft wel een grote fascinatie voor De Vrouw. Hij zet haar op een voetstuk en bekijkt haar vol verwondering.»

HUMO Op een bepaald moment krijgt de film een waanzinnige surrealistische draai. Paarse en rode popart springt in beeld en Hannahs borsten beginnen te praten.

Bosmans «Ik ben blij dat je zegt dat ‘Charlie en Hannah gaan uit’ je dan aan ‘Alice in Wonderland’ doet denken. Dat je niet denkt dat wij high zijn en een drugstrip beleven, want daar heeft het echt niets mee te maken.»

HUMO Ik was wel in verwarring toen die borsten het woord namen. Konden jullie meteen volgen met die wending in het verhaal?

Wellens «Vandaag dacht ik opeens: misschien roept Hannah, die zo hard op zoek is naar een man, eigenlijk alleen maar: ‘Hou van mij! Iemand!’ Ze gooit alles in de strijd, niet alleen haar meisjesachtigheid, maar ook haar borsten.»

HUMO Dat zou kunnen, want het is geen monologue intérieur van Hannah. De mannen horen wat die borsten zeggen en één van je borsten is een opera aan het schrijven.

Bosmans «Ja. Het zijn personages in een parallelle realiteit. Toen ik het scenario voor het eerst las – ‘Borst 1 zegt dit en borst 2 zegt dat’ – leek het me volkomen logisch, Bert zijn vreemde geest kennende.»

Wellens «Het is gewoon zijn uitbundige fantasie die de overhand neemt.»

Bosmans «Ik kon me meteen voorstellen hoe hij had zitten gniffelen toen hij bedacht: ‘Daphnes ene borst laat ik spelen door Axel Daeseleire en die andere door Michaël Pas.’ En hoeveel lol hij erin had om dan meteen Axel te bellen en hem te vragen: ‘Wil je Daphne Wellens’ borst inspreken?’»

Wellens «Axel zei natuurlijk meteen ja (lacht).»

HUMO Maar ook Daphnes borsten zijn aan het uitpakken met wat ze allemaal doen. Ze zijn evenmin aan het luisteren, zoals iedereen in de film.

Wellens «Volgens mij gaan daarom steeds meer twintigers naar een psycholoog, omdat er dan eindelijk iemand naar hen luistert. Nu, ik vind het positief dat wij veel sneller naar een therapeut gaan dan onze moeders. Maar ik voel dat het een evenwichtsoefening is. Ik wil wel graag bewuster worden en dingen onderzoeken die scheefzitten bij mij, maar ik merk wel dat ik daarin soms doorsla. Dat ik te veel naar binnen zit te turen en daardoor niet meer zie wat er om me heen gebeurt. Dat het, euh, wat navelstaarderig wordt. Dat hebben Charlie en Hannah allebei wel.»

HUMO Hannah analyseert inderdaad alles wat ze meemaakt. Ze heeft op een gegeven moment een dakloze mee naar huis genomen, maar die pikt haar wafelijzer en haar computer. ‘Wat zoooo interessant is: ik kan er niet boos om worden,’ zegt ze. Volgens mij heb jij ooit ook zoiets meegemaakt.

Bosmans «Meerdere keren. Zoals toen ik met zware tassen liep te sjouwen en een Egyptenaar aanbood me te helpen. Voor ik het besefte, zat hij in mijn appartement en vroeg ik me af: ‘Wat moet ik hier nu mee?’»

Wellens «Vooral het personage van Hannah wordt voortgedreven door de neiging om te pleasen. Zij doet echt alles om bevestiging te krijgen.»

Bosmans «Dat herken ik heel erg. Ik ben ook zo geweest.»

Wellens «Wij stimuleren en helpen elkaar de laatste tijd ook om dichter bij onszelf te blijven en assertiever te worden. Evelien staat daar al verder in dan ik.»

Bosmans «Ik ben wel al bijna 30, hè. Het moest er eens van komen. Ik was echt een vreselijke pleaser, maar ik heb sinds drie jaar een heel assertief lief (acteur en presentator Jonas Van Geel, red.). Misschien ben ik het onbewust van hem aan het leren.»

'Ik wil niet doen alsof ik hard to get ben, terwijl ik dat helemaal niet voel' Daphne Wellens (links)


Iedereen hysterisch

HUMO Alle vrouwen in ‘Charlie en Hannah gaan uit’ zijn hysterisch, dat kunnen we wel rustig stellen.

Bosmans «Charlie toch niet? Zij is eerder apathisch.»

HUMO Is ze dat niet om niet hysterisch te worden?

Wellens «Zo zie ik dat ook. We hebben het daar gisteren toch nog over gehad?»

Bosmans «Ja. Jij denkt ook dat Charlie theoretiseert en wijsheden verkondigt om niet in huilen uit te barsten.»

'In onze vriendenkring gebeurt dat constant: als iemand het even niet ziet zitten, beginnen we meteen elkaars jeugd te analyseren'

HUMO Ze geeft dat zelf toch toe als ze zegt: ‘Ik hou er niet van om verliefd te worden’?

Bosmans «Omdat ze dan opeens van nul naar honderd zou gaan en zich helemaal overlevert. Maar ze staat wel achter haar relatie met Bram. Die relatie gaat juist zo goed omdát ze niet verliefd op hem is. Ik zie haar als iemand die sterk is, iemand die door haar theorieën en redeneringen alles heel goed regelt voor zichzelf.»

HUMO Jij houdt zelf ook graag de touwtjes in handen, hè? In ons vorige gesprek vertelde je me hoe jij relaties beëindigt. Je zet er in je hoofd een punt achter, je verwerkt het afscheid en zegt dan tegen je lief: ‘Ik ben weg.’

Bosmans «Dat is waar. Mijn vriendenkring staat altijd paf omdat ik niet heb laten merken dat het helemaal niet goed ging tussen mij en mijn lief. Misschien lijk ik toch meer op Charlie dan ik dacht.»

HUMO Charlie is niet geïnteresseerd in mannen, maar alle mannen willen haar. Hannah biedt zich aan iedereen aan die voorbijkomt, en blijft elke keer alleen achter.

Wellens «Hannah is veel te gretig, hè.»

Bosmans «En dat werkt niet. Je wint mannen voor jou met desinteresse. Het lijkt een spel. Zo irritant!»

Wellens «Ik vind het heel moeilijk. Ik wil dat spel niet spelen, ik wil niet doen alsof ik hard to get ben, terwijl ik dat helemaal niet voel. Voor mij gaat een relatie juist over binden en elkaar sterker maken. Maar ik heb ook al gemerkt dat ik er soms te ver in ga en all over the place ben. En daar…»

HUMO ...jaag je mannen mee weg.

Bosmans «Dat is toch verschrikkelijk!»

Wellens «We hebben een theorie over hoe dat komt. Stel: je wilt bij een exclusief clubje. Je wordt er steevast uit geweerd, maar opeens zeggen ze: ‘Je mag erbij.’ En plots daalt dat clubje in je achting. Omdat je jezelf niet waardeert en een clubje dat jou wil opnemen, ook niet meer kunt waarderen. Zo heb ik ook al gereageerd: zodra ze mij wilden, vond ik mannen opeens een stuk minder interessant. Onbewust vond ik: ‘Als jij echt een toffe bent, wil jij mij niet.’ En als mannen weglopen als ik hun de liefde verklaar, is dat waarschijnlijk omdat ze zichzelf maar niks vinden.»

Bosmans «Daar komt ook de reflex vandaan om, als je iemand een acht geeft en je vindt jezelf maar een zes waard, die ander naar de zes toe te trekken. Ik zie dat vaak gebeuren en ik voel dat mensen dat soms bij mij doen.»

Wellens «Dan krijg je mannen die als openingszin iets vreselijks over je zeggen – dat je er niet uitziet of zo. En even later blijkt dat ze je eigenlijk willen versieren!»

HUMO De beste openingszin die ik al heb gehoord, is van Charlie: ‘En hoe zit het met jou, traumagewijs?’ Volgens Alain de Botton is dat dé vraag die je moet stellen als je een potentiële partner ontmoet: ‘Wat is jouw probleem? Een laag zelfbeeld? Verlatings- of bindingsangst? Kicken we misschien op elkaars trauma?’

Wellens «Amai! Dat is zo waar!»

Bosmans «Echt, hè. Ik heb al vaak gemerkt dat ik in een relatie vast kom te zitten in een rol. Dat ik bijvoorbeeld de onderdanige ben van de twee. Het is me nog nooit gelukt om de rollen om te draaien. Daarvoor moet ik echt uit de relatie stappen. Vaak ben ik in de volgende relatie dan de dominante persoon.»

Wellens «We hebben het in onze vriendenkring constant over dat soort dingen. Als iemand het even niet ziet zitten, beginnen we meteen elkaars jeugd te analyseren: ‘Maar dat is natuurlijk omdat uw moeder vroeger…’ (schatert) Soms vraag ik me af of we het niet zitten te verklaren om maar niet te veel te moeten voelen.»

HUMO Hoe zit het met jullie, traumagewijs?

Wellens (lacht) «Heb je een paar uur? Nee, het valt wel mee. Al heb ik zestien grootouders of zo. Ik denk dat ik het zo kan samenvatten. Echt geen énkele relatie in onze familie is overeind gebleven.»

Bosmans «Daphne is van onze vriendenclub degene die het meest bezig is met, euh… Zal ik het zelfanalyse of zelfontwikkeling noemen? Weet je wat ik zo schattig vind? Dat ze al haar zelfhulpboeken kaft. Als ze op café een gekaft boek zit te lezen, weet ik meteen: ze heeft weer een boek over een thema waarvan ze niet wil dat de hele bar op de hoogte is.»

Wellens «Je lacht me uit!»

Bosmans «Ja, vooral als je een boek over stoppen met roken zit te lezen met een dikke sigaret in je mond.»

'Je wint mannen voor jou met desinteresse. Het lijkt een spel. Zo irritant!' Evelien Bosmans (rechts)


Samen gezakt

HUMO Jullie kennen elkaar door en door. Jullie hebben samen les gevolgd aan de Toneelschool in Maastricht.

Bosmans «We kenden elkaar daarvoor al. We hebben ook een gezamenlijk trauma: we zijn allebei gezakt op het conservatorium. We zaten in dezelfde klas, we woonden samen en we zijn samen geflest.»

HUMO Om dezelfde reden?

Wellens «Eigenlijk wel, ja. ‘Jullie willen echt spelen,’ hebben ze tegen ons gezegd, ‘en dat is hier niet de juiste plek. Wij gaan jullie dat niet leren.’ We volgden er woordkunst, en die opleiding is heel literair. Zij vinden dat acteren volledig in functie van de tekst moet staan. Als speler moet je de tekst overbrengen zonder er veel invulling aan te geven. En ik doe niks liever dan mijn tekst keihard inkleuren! Wij waren heel gulzig en uitbundig als we speelden, en dat was daar taboe.»

HUMO Toen zijn jullie samen naar Maastricht gegaan.

Wellens «Neen. Evelien is veel eerder de toelatingsproef gaan doen. Ik had namelijk totaal niet door dat ze me zouden laten zakken. Ik had juist het gevoel: ik ben het hier helemaal aan het maken.»

Bosmans (valt van haar stoel van het lachen) «Ik voelde het al van ver aankomen. Ik ben zelfs niet naar de proclamatie geweest.»

Wellens «Zij is tijdens het schooljaar al het ingangsexamen in Maastricht gaan afleggen.»

HUMO Zo ben je erin geslaagd de klap voor te zijn. Typisch voor jou, niet?

Bosmans «Ik dacht echt: mij gaan ze niet liggen hebben.»

HUMO Goed, toch?

Bosmans «Ik weet het niet. Als je altijd hetzelfde patroon volgt, moet je daar dan niet eens tegen ingaan? Moet ik niet een keer durven voluit in mijn ongeluk te lopen om het echte geluk te kennen? Misschien wel.»

HUMO Zou jij, Daphne, graag zoals Evelien de pijn van de val vóór kunnen zijn?

Wellens «Nee. Dat lukt me toch niet. Ik anticipeer nooit. Ook in mijn werk niet. Ik smijt me keihard en denk wel: ‘Fijn, over twee weken ben ik vrij.’ En twee weken later besef ik opeens dat ik werkloos ben. Dan ga ik naar de cinema, ik slaap lekker en vraag me nog eens twee weken later pas af: ‘Wat ga ik nu doen?’ Ik hou ervan dingen gewoon te laten gebeuren, al kijk ik wel erg op naar hoe goed Evelien haar leven organiseert.»

HUMO Evelien kiest haar projecten ook heel bewust, denk ik. Als ik jullie geschiedenis naast elkaar leg, zie ik dat zij in de Ketnet-serie ‘Zingaburia’ van Hugo Matthysen speelde, terwijl jij bij Ketnet…

Wellens «...in ‘Spring’ van Studio 100 meedeed (lacht). Daar ben ik in gerold omdat ik als kind in het ‘Samson en Gert’-ballet had gedanst – er was namelijk een Studio 100-dansschool in ons dorp. Nu, ik was niet de meest getalenteerde danseres, maar ze vonden dat ik een goeie uitstraling had – ik was een beetje de nar van de dansles. Daarna kreeg ik een uitnodiging voor de audities voor ‘Spring’ en toen ik daar speelde, dacht ik: ‘Toneelspelen, da’s eigenlijk wel tof.’ Mijn parcours is helemaal anders dan dat van Evelien. Dat ik ben gaan spelen, gebeurde min of meer per ongeluk.»

Bosmans «Maar het interessante is dat jij nu veel bewuster kiest dan ik. Een jaar geleden kregen wij allebei een rol in een commercieel project aangeboden. Ik heb twee weken lang overwogen om mee te doen, want ik dacht: ‘Ik zou nu toch echt graag wat geld verdienen, ik moet mijn appartement afbetalen.’ Terwijl jij het script las en meteen zei: ‘Dit is echt té slecht.’ Jij bent de meest kritische mens in mijn omgeving, doordat je in het verleden veel dingen hebt gedaan waarvan je nu zegt: ‘Het was misschien wel goed voor mijn ontwikkeling, maar ik zou van die serie nooit een dvd in huis halen.’ Je kunt werkloos zijn, maar toch een rol weigeren. Dat doen weinig actrices jou na.»

Wellens «Het is waar dat ik veel aanbiedingen weiger, maar ik heb mezelf leren kennen en ontdekt wat ik kan en niet kan. Ik heb een tekst nodig waar ik iets mee wil en kan doen. In ‘Spring’ en nog andere projecten vind ik mezelf niet goed. Dat is niet omdat ik geen talent heb – ik heb véél talent.»

Bosmans «Ooo, wat is ze zelfbewust (lacht).»

Wellens «Maar ik ben niet zo’n natuurtalent als Evelien. Zij heeft geen goed materiaal nodig om te schitteren, ze kan met een vreselijk ondermaatse tekst nog iets moois maken.»

HUMO In de film ‘Redbad’, die straks uitkomt, speel je samen met ‘Breaking Bad’- coryfee Jonathan Banks.

Wellens «Jaaa! Opeens belde mijn agent: ‘Je mag de vrouw van Jonathan Banks spelen.’ Waarop ik: ‘Jonathan wie?’ Ik had nog nooit van die man gehoord.»

Bosmans (schatert) «En ook niet van ‘Breaking Bad’.»

Wellens «Nog een geluk, anders was ik helemaal star-struck geweest. Nu was ik helemaal niet geïntimideerd, wel vreselijk geïnspireerd. Wat een man! Hij is al 69. Ik speelde wel zijn vrouw en lag bij hem in bed, maar in het echt hadden we meer een opa-kleindochterrelatie. Hij heeft me echt iets belangrijks meegegeven. Ik ben erg zenuwachtig, dat heb je vast al gemerkt, en hij heeft me iets heel geruststellends gezegd: ‘Daphne, ouder worden is fijn. Je gaat je alleen maar meer op je gemak voelen, en daardoor steeds beter spelen.’ Zalig, hè. Ik mail hem nog steeds als ik het nodig heb.»

Bosmans «Daphne is echt geweldig, vind je niet?»

HUMO Jullie zijn zo lief voor elkaar. Dat is onder vrouwen niet altijd vanzelfsprekend. Dat zie je in ‘Charlie en Hannah gaan uit’ ook. Eén van jullie vriendinnen zegt op een gegeven moment: ‘Charlie pakt altijd onze mannen af. Ze is een trut!’ Waarop Charlie even later: ‘Ach, die mannen denken alleen maar dat ik interessant ben omdat ik kleine borsten heb.’ Is dat uit het leven gegrepen?

Bosmans «Als je blond bent en grote borsten hebt, word je toch nog altijd in het hokje van de bimbo gestoken, nee?»

HUMO Dus jij hebt je bescheiden cupmaat altijd als een voordeel ervaren?

Bosmans «Nee. Dat dat je interessant zou maken, is echt een idee van Bert. Ik zou liever grotere borsten hebben, zoals die van Daphne. Zij heeft héél mooie borsten. Ik heb wel wat complexen gehad over de mijne, maar ik ben daar nu overheen. Ik ben ook gestopt met bh’s met vulling te dragen. (Trekt haar truitje strak), Kijk, what you see is what you get.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234