null Beeld

Charlie’s Country

Wij zullen Charlie nooit meer vergeten.

Veel boeiend volk in de donkere zaal deze week: Jimi Hendrix laat de snaren gieren, André Hazes beklimt nog één keer het podium, Ethan Hawke vliegt met een drone. Maar de figuur die ons het felst heeft beroerd, zich het diepste in onze ziel heeft gebrand, is Charlie, het prachtige hoofdpersonage uit de Australische productie ‘Charlie’s Country’.

Charlie is een oude, maar nog steeds van een indrukwekkende haardos voorziene Aboriginal die in een houten hok in één van de zogeheten buitenposten woont – zo noemt men de armzalige reservaten waar de regering de overblijvende Aboriginals heeft samengedreven. Zonder zich ook maar één moment aan prekerigheid te bezondigen, toont regisseur Rolf de Heer, een Nederlander die op jonge leeftijd naar Australië emigreerde, ons de schrijnende omstandigheden waarin de ooit zo trotse Aboriginals – een oeroud volk dat we dankzij films als ‘Walkabout’ en ‘The Last Wave’ associëren met mysterieuze rituelen en een diepspirituele mentaliteit – tegenwoordig leven. De meesten onder hen zijn werkloos en aan de drank, wie niet ziek is gaat in die buitenposten ten onder aan verveling, en de kinderen lijken zich niet meer te interesseren voor de oude tradities. En wanneer de uitgehongerde Charlie in de bush wil gaan jagen op de manier van zijn voorouders, pakken de blanke flikken zijn zelfgemaakte speer af – en daarmee zijn laatste restje waardigheid.

De film straalt een grote bekommernis uit om het trieste lot van de Aboriginals, maar gelukkig mag er ook worden gelachen. Zoals wanneer Charlie als een ervaren spoorzoeker aan enkele grindkorreltjes ruikt en de geïmponeerde flikken onmiddellijk weet te vertellen dat ‘een auto hier is gestopt, 10 meter is teruggereden, en naar links is afgedraaid’ – waarbij alleen wij weten dat Charlie, de sloeber, de agenten vrolijk in de maling zit te nemen.

De geschiedenis van Charlie is overigens nauw verweven met het levensverhaal van de magnifieke acteur die deze film draagt, David Gulpilil. David Gulpilil! Zijn diep weggezonken ogen vertellen u méér dan tien romans samen. In zijn hoogdagen was Gulpilil de enige Aboriginal die zichzelf een wereldster mocht noemen; door zijn rollen in Nicolas Roegs ‘Walkabout’, Peter Weirs ‘The Last Wave’ en de prachtige jeugdfilm ‘Storm Boy’ werd hij in de jaren 70 en 80 zo’n beetje het icoon van de Australische filmindustrie. Wat wij tot voor kort niet wisten, is dat Gulpilil een hard leven achter de rug heeft: al op jonge leeftijd verslaafd geraakt aan de drank en de drugs, foute vrienden gemaakt, betrokken bij vechtpartijen, in de lik gezeten.

Met het speciaal voor hem geschreven ‘Charlie’s Country’ verleent Gulpilil zichzelf gratie, al zal niet iedereen zich in zijn universum thuis voelen: dit is geen actieprent – Captain America komt niet aanflitsen om de Aboriginals te beschermen tegen Ultron – maar een mooi ademende, fraai gefotografeerde film met een rustige, elegische flow. Blaas op de didgeridoo, sla met de clapsticks, en doe de Aboriginaldans.


Bekijk de trailer van 'Charlie's Country'

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234