null Beeld

Charlotte Gainsbourg - Irm

Ik vind Beck overschat. Een talent, zeker, maar ook een manusje-van-alles dat nu eens leentjebuur speelt bij Prince, dan weer bij The Stones, en ook wel bij Serge Gainsbourg, en telkens verwatert en verpuzzelt hij die invloeden zonder, in mijn ogen, veel toe te voegen.

Beck is zelf het kind van kunstenaars, en kinderen van kunstenaars hebben met kinderen van politici gemeen dat ze nogal snel vinden dat ze in de voetsporen van hun ouders moeten treden. En hoe vaak - hoe zelden - wordt talent écht doorgegeven van generatie op generatie?

Na een charmant debuut (eigenlijk meer een cd van Air waarop ze af en toe 'zong' dan een echte plaat van Charlotte Gainsbourg) heeft de erfgename van Le Beau Serge haar lot in handen van Beck gelegd. Beck die, blijkens interviews, heel hard probeert te verbergen hoe geil hij het vindt te kunnen samenwerken met de dochter van zijn held.

De titeltrack van 'IRM' is een irritant geval. Ze bevat het geluid van de échte scanner waar Charlotte na een écht ongeval onder moest: dat leest lekker in interviews, maar veel meer dan monotoon gebliep is het niet. Ook 'Me and Jane Doe' is monotoon. Op 'Greenwich Mean Time' probeert Beck die monotonie te doorbreken met aurale gimmicks - een megafoon, distortion - maar meer dan de upgrade van een middelmatig idee is dat niet.

De eerste minuut van 'Time of the Assassins' is inwisselbaar met iets van Carla Bruni, tot de song openbloeit tot postmoderne pop. De enige echt mooie melodie is die van 'Vanities', en daar komt Charlottes hese gefluister ook het best tot z'n recht. Want die charme heeft ze wel: een stemtimbre dat zich perfect zou lenen voor een update van 'Alice in Wonderland'. Ook 'La Collectionneuse' drijft op fraaie strijkers - met dank aan Becks papa David, want die orkestreerde deze pareltjes.

Charlotte zingt in het Engels en dat is, uniek voor een Frans artiest, niet irritant: ze is tweetalig opgevoed, want mama Jane Birkin is Engelse en nog highbrow ook. Maar ze croont/hijgt/neuzelt ook Frans, onder andere op het Teutoonse 'Le chat du café' - een beetje Gary Numan, gemixt met echo's uit de soundtrack van een film van Alfred Hitchcock.

'IRM' is, opvallend onopvallend, een familieproduct: niet alleen Charlottes halfbroer Lulu en haar kinderen Ben en Alice doen mee, maar ook haar echtgenoot Yvan. Niets op 'IRM' is waardeloos, maar niets is beter dan wat je zou krijgen als je om het even welk zangeresje een jaar laat samenwerken met een goeie producer en een inventieve arrangeur. Zou Charlotte een platencontract hebben gekregen als haar familienaam Malbrain, Vangenechten of Smith ware geweest? Alleen believers zullen daar volmondig 'ja' op antwoorden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234