Charlotte Rampling: 'Ik ben altijd een buitenstaander geweest'

In ‘Hannah’ – vanaf 14 maart in de bioscoop – speelt Charlotte Rampling op haar 72ste de bijna woordeloze rol van een vrouw die haar man gearresteerd ziet voor een verwerpelijke misdaad en dan de pijn moet zien te dragen. De pijn dat ze is voorgelogen, de pijn van het feit dat ze niets in de gaten had.

- In één scène sluit u zich op in een wc en moet u heel hard huilen. Was dat moeilijk?

Rampling «Ja. Het moet allemaal natuurlijk lijken, het is zelfmanipulatie op een hoog niveau. En dat dan voor een hele filmploeg. Ik vind dat moeilijk.»

- U staat bekend om uw afstandelijkheid – vandaar uw bijnaam ‘The Look’.

Rampling «Mensen noemen me inderdaad afstandelijk, een beetje koud. Ik ben een buitenstaander, altijd geweest. Maar dat is een positie die ik koester. In de filmindustrie geef ik daar ook de voorkeur aan. Er zijn me genoeg rollen aangeboden die me groot hadden kunnen maken in Hollywood. Maar ik wil films maken als ‘45 Years’ (uit 2015, waarvoor ze een Oscarnominatie voor beste actrice kreeg, red.) en ‘Hannah’. Ik hoef de ambiance van Hollywood niet.»

- Hoe past een film als ‘Red Sparrow’ daarin, waarin u nu naast Jennifer Lawrence en Matthias Schoenaerts staat? Dat is toch een behoorlijk grote productie.

Rampling «Soms speel ik kleine rollen in grote films omdat ik daarmee een ander publiek bereik. Jongere mensen die dan misschien ook mijn andere films willen zien. Ik weet dat het zo werkt want door mijn rol in ‘Dexter’ kreeg ik opeens veel meer reacties. Als ik af en toe zulke rollen doe, blijven ze leuk.»

- U hebt nooit overwogen om te stoppen?

Rampling «Ik ben een tijd gestopt, in de jaren 90. Ik wilde niet meer. Maar ik ben toch teruggekomen, want ik kreeg de kans om ‘Sous le sable’ van François Ozon te doen, een film over rouw die heel dichtbij kwam.»

- Waarom besloot u om door te gaan met acteren?

Rampling «Om eerlijk te zijn: daar had ik hulp bij nodig, want ik wilde echt niet terug. Ik heb veel te verwerken gehad in de jaren 90 (Rampling was een tijdlang depressief, red.). Ergens te midden van al die pijn ontmoette ik de man die mijn levensgezel zou worden en ik zei: nu kan ik stoppen. Maar hij liet me niet stoppen. Hij zei: ‘Je hebt een gave van God gekregen. Die kun je niet zomaar weggooien.’» (rr)

© Trouw

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234