null Beeld

Che: Part Two

Troosteloos sjokken El Comandante en zijn mannen door het Boliviaanse regenwoud. Ze houden de moed erin, maar alles zit tegen. De voedselvoorraden slinken snel, de regeringstroepen beginnen hun netten rond de guerrillero's te sluiten, en de Leider heeft zwaar last van astma – hij piept zó luid dat je je eigen longen in je borstkas voelt branden. 'Het spijt me,' puft El Comandante. 'Het is mijn fout. Ik ben mijn pillen vergeten.'

Na de triomf, de neergang. In 1967 tracht Che (een grootse Benicio Del Toro) het kunstje van Cuba over te doen in Bolivia, maar deze keer eindigt de mars door de jungle – 't lijkt wel een miserabele dodenstoet - in een debacle. De lokale boeren lusten Guevara's revolutie niet, het moreel van zijn manschappen ligt laag, en over het oerwoud lijkt een verstikkende rouwfloers te hangen. Uit pure wanhoop begint Che zijn eigen paard te mishandelen: een pijnlijk, zielsaangrijpend, ontluisterend moment.
Steven Soderbergh wist dan toch goed wat hij deed toen hij Che's biografie opvatte als een diptiek. We zien een duidelijke weerkaatsing van de structuur van Part One (opnieuw een lange tocht gevolgd door een lang gevecht), maar een reeks briljante wijzigingen in toon en stijl maken het verschil. De heldere kleuren uit deel 1 moeten wijken voor mistroostige tinten; de optimistische vibe van de Cubaanse revolutie maakt plaats voor de bittere walm van de afgang.Weg is de irritante crosscutting; deze keer blijft Soderbergh, die zich baseerde op Guevara's minutieuze dagboeknotities, met zijn camera onafgebroken in het spoor van Che - net zoals Werner Herzog ooit tot aan het bittere einde in het spoor van die andere obsessieve dromer bleef, Fitzcarraldo.
Ja, Soderbergh wist verdómd goed wat hij deed. Zo bevatten de twee delen samen slechts één close-up van het aangezicht van de hoofdfiguur, maar wel één die kan tellen: Che oogt in die ene close-up lamlendig als een zieke hond, zijn onverzorgde haren steken alle kanten uit, en in zijn tranende ogen staat alleen nog maar radeloosheid te lezen. Sterk. Nog meer genialiteit: in de allerlaatste scènes schakelt Soderbergh plotseling over naar het point of view van Che. Een briljante zet: het is alsof de kogels ook jóú treffen. Che de mens bijt in het zand, maar Che de Mythe richt zich op.
Grootse, beklijvende, hartverscheurende cinema.

Bekijk de trailer

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234