null Beeld

Cherchez la femme: Danielle Dierckx, de vrouw van Groen-politicus Wouter Van Besien

Danielle Dierckx is de echtgenote van Antwerps gemeenteraadslid en voormalig Groen-voorzitter Wouter Van Besien, en dat is duidelijk geen voltijdse baan: ze is ook professor Sociologie aan de Universiteit van Antwerpen en onderzoeksleider in het – even een slokje nemen – Centrum Ongelijkheid, Armoede, Sociale uitsluiting en de Stad (OASeS).

'Wouter zei vanaf het begin: 'Nu wij samen zijn, is je carrière naar de knoppen''

Danielle Dierckx (42) «Ik leerde Wouter kennen in zijn periode als districtsburgemeester van Borgerhout. Ik ben toen een paar keer met mijn studenten naar hier afgezakt, om hen in de praktijk te laten zien hoe interactief beleid werkt – Borgerhout was het enige district met bewonersparticipatie. Dat waren onze eerste dates (lacht).»

HUMO Wat aan hem charmeerde u?

Dierckx «We delen een gevoel voor humor; heel belangrijk voor mij. Plus: zijn passie voor de job en zijn gebetenheid om er altijd íéts van te maken, spraken mij aan. We zijn snel gaan samenwonen.»

HUMO Zag je ook argumenten tégen een vaste relatie met Wouter Van Besien? Ik zeg maar: politici hebben een druk leven. Hij heeft drie kinderen uit een vorig huwelijk. Gezichtsbeharing zou een drempel kunnen zijn...

Dierckx (lacht) «De aantrekkingskracht was overheersend. Als er al redenen waren om mezelf niet voor eeuwig aan hem te koppelen, dan waren ze niet van die aard dat er twijfel ontstond. Wel zei hij vanaf het begin: ‘Nu wij samen zijn, is je carrière naar de knoppen. Ik hoop dat je dat weet.’ Waarmee hij al lachend bedoelde dat ik, bij mijn academische onderzoekswerk, voortaan allicht de schijn van objectiviteit kwijt zou zijn.

»En ja, ik héb gevoeld dat de media voorzichtiger zijn geworden om mij als expert op te voeren. Ze hebben me ook eens gevraagd als commentator op een event, en daarna terug afgebeld met de melding: ‘Sorry, we waren niet op de hoogte. Het ligt iets te gevoelig op dit moment.’ Iemand die mijn relatie ten kwade wíl duiden, kan dat uitbuiten en van alles beweren – maar uiteindelijk komt het toch neer op de kwaliteit van je werk. En daar wil ik met iedereen over discussiëren. Men zal mij niets kunnen verwijten.»

HUMO Na enkele jaren zijn jullie getrouwd. Wie vroeg wie?

Dierckx «Hij mij (glimlacht). In Senegal. We waren daar om professionele redenen – ik voor de samenwerking met een plaatselijk onderzoeksteam, hij voor een congres – maar we zijn nog enkele dagen gebleven. Op een klein eilandje voor de kust. Er was geen stromend water, nauwelijks elektriciteit, wel heel luid balkende ezels die ons ’s nachts wakker hielden (lacht). Toch was het romantisch! In een plaatselijk houtgesneden miniatuurprauw had hij een stembiljet verstopt dat hij nog bijhad van dat congres. In dat bootje stak wel alleen het groene stembiljet, niet het rode – ik kon dus enkel ‘ja’ antwoorden. Daar is de manipulatie begonnen (lacht).»

HUMO U bent opgegroeid in Turnhout, als nakomertje in een gezin van vijf.

Dierckx «Mijn ouders hadden een beenhouwerij, met – nu ik zo terugdenk – een zeer concrete sociale functie. Mensen kwamen vaak met hun problemen naar onze winkel, op zoek naar raad en hulp. Het was bijna een buurthuis. Tegenover ons woonde één van de eerste Marokkaanse gezinnen van Turnhout. Ze hadden geen telefoon, en regelmatig werd er bij ons thuis voor hen gebeld. ‘Het is voor Omar? Oké, momentje...’ – waarna we hem aan de overkant van de straat gingen halen. Ik herinner me ook een gezin zonder auto. Toen die vrouw moest bevallen, heeft mijn vader haar in het midden van de nacht naar het ziekenhuis gebracht.

»Vergeet ik evenmin snel: een oud vrouwtje dat zwaar gepest werd door een onbekende. ’s Nachts kwam die af en toe een pot zwarte verf tegen haar propere gevel kappen, schijnbaar zonder reden. Jaren hield dat aan. Uiteindelijk heeft mijn vader die man op heterdaad betrapt; een overbuurman die het oude vrouwtje wilde wegpesten omdat hij op haar huis aasde. Verschrikkelijk: ik weet zeker dat hij het leven van die lieve vrouw serieus verkort heeft.»

HUMO Wouter spreekt zich regelmatig uit over zijn passie voor de Chiro. Nota bene in zijn thesis schreef hij: ‘Ik heb meer geleerd in de Chiro dan tijdens mijn studententijd.’ In Turnhout zat u jarenlang bij de scouts...

Dierckx «In elkaars bijzijn praten we daar nooit over: we willen ruzie voorkomen (lacht hard). Neenee, we vinden verzoening in de vaststelling dat we allebei erg pro-jeugdbeweging zijn.

»Ik heb ontzettend veel lol gehad bij de scouts. En ik leerde er op een natuurlijke manier bij over groepsdynamica, leiderschap, conflictbemiddeling... De maakbaarheid van de samenleving in het klein. We zetten er voortdurend projecten op poten. Als onze plannen te ambitieus waren, zeiden we toch: ‘Kom, we probéren het gewoon.’ Alles kan: dat denk ik nu nog steeds. Ik laat me niet tegenhouden door de vaststelling dat iets nooit éérder is gebeurd.»

HUMO Heeft u niettemin gefnuikte of gekraakte meisjesdromen?

Dierckx (denkt na) «Als kind en tiener wou ik actrice of zangeres worden. Ik zong door het open raam van mijn slaapkamer en hoopte zo ontdekt te worden door een tv-maker die toevallig in de buurt zou zijn. Toen dat niet lukte, gebruikte ik de kerk als opstap. Dat podium vooraan sprak me aan. Ik ben misdienaar geweest, en ik heb veel voorgelezen tijdens de mis en zo, met in het achterhoofd: ‘Zo word ik actrice.’ (lacht)»

HUMO Wanneer heeft u die ambitie opgeborgen?

Dierckx «Nooit. Ik heb ze alleen nog niet gerealiseerd (lachje).»


Leun op mij

HUMO Voor Wouters recentste verjaardagsfeest organiseerde u als verrassing een huiskamerconcert, met Nieuwe Snaar-voorman Jan De Smet. U zong toen ook zelf mee.

Dierckx «Je bent goed geïnformeerd.

»Wouter bewondert Jan nogal, en ik trouwens ook. Ik zag de kans schoon om de verrassing nog wat groter te maken en zelf een duet te suggereren. Ik wist eigenlijk niet waar ik aan begon, maar: Jan is een grote muzikant, ik had er vertrouwen in dat hij mij er wel doorheen zou trekken. Wij kenden elkaar niet, dus hij heeft daar een groot risico genomen. We hebben niet eens gerepeteerd: kort voor het concert spraken we af hoe we zouden beginnen en eindigen.

'Eigenlijk was het een doodvonnis dat ik vorig jaar kreeg: een uitgezaaide huidkanker met heel weinig overlevingskansen'

»Het was een Nederlandstalige versie van ‘Lean on Me’ van Bill Withers. Jan heeft dat ooit met De Nieuwe Snaar opgevoerd in één van hun shows, en ik was het op YouTube tegengekomen. Een parodie, een grappig maar romantisch levenslied.»

HUMO Ook Wouter zingt graag. Als student in een groepje, en drie jaar geleden nog op televisie in ‘Stars for Life’. Hoe vaak wordt jullie huis gevuld met meerstemmige zangstondes?

Dierckx «Af en toe houden we huis-, tuin- en keukengezangen. Echt spectaculair wordt het nooit, hoor (lacht).»

HUMO U reist vaak naar Afrika. Ik heb me laten vertellen dat u daar vooral mooie verhalen aan overhoudt.

Dierckx «De voorbije vijftien jaar ben ik vaak in Zuid-Afrika geweest. Vooral voor het werk, een paar keer privé. Ik heb er lang meegedraaid in de samenwerking tussen Vlaanderen en de Zuid-Afrikaanse overheid, rond armoedebestrijding gericht op jongeren.

»Tijdens één van de laatste keren heb ik er lesgegeven in een – nog altijd – zwarte afdeling van de universiteit van Bloemfontein. Ik bezocht ook een aantal projecten in Johannesburg en omgeving, en toen ben ik op Kliptown gestoten. Een, nu ja, wijkje met 45.000 mensen op een zakdoek. Ze wonen er in haastig gebricoleerde ‘wooneenheden’. Ik kan het niet anders omschrijven: ‘hutjes’ is te mooi gezegd. Geen water, geen elektriciteit, geen scholen, bijna 100 procent werkloosheid. Tussen Kliptown en een heel mooi, commercieel heraangelegd stuk van Johannesburg ligt enkel een treinspoor, maar de meeste bewoners blijven hun leven lang geïsoleerd op die paar vierkante meter.

»Wouter en ik ontmoetten er een groepje jongeren die een project hadden opgestart rond het renoveren van oude meubels. De twee trekkers van die groep zijn ex-criminelen die waren teruggekeerd naar hun gemeenschap, en daar een paar jongeren hebben geënthousiasmeerd. Ze hebben de vaardigheden; ze weten hoe ze aan meubels moeten geraken en hoe ze ze moeten opknappen. Alleen: ze hebben geen notie van een businessmodel, van hoe ze hun spullen aan de man moeten brengen. Heel frustrerend: er zíjn daar ondernemersorganisaties die start-ups ondersteunen, alleen weegt Kliptown als regio blijkbaar niet zwaar genoeg door. Dus blijft het een verwaarloosde wijk.»

HUMO Dát is een mooi verhaal?

Dierckx «Het wijst erop dat, als ik onrecht zie, voornamelijk op de mogelijke uitwegen let. Vaak ligt de oplossing voor het grijpen, er moet alleen iemand zijn om het op te nemen en het verschil te maken. Dat Kliptown-verhaal blijft in mijn hoofd rondspoken: ik wil daar vroeg of laat nog iets voor doen.

»Ik zeg dikwijls: ik heb al over veel brede sloten gesprongen waarbij ik voor 80 procent zeker ben dat ik erover geraak. Op die andere 20 procent gok ik dan maar.»

HUMO Valt u ook vaak in de sloot?

Dierckx «Nee. Of beter: ik weet het niet. Ik ben niet goed in het onthouden van mislukkingen.»

HUMO In Borgerhout, waar u woont, neemt de sloot de vorm aan van de grote, niet onbesproken Turnhoutsebaan. Borgerhout is één van de drukst bewoonde wijken van Europa, en deze stadsader maakt veel te vaak verkeersslachtoffers. Hier bent u, in uw vrije tijd, voorzitter van de wijkraad. In een mail vooraf zei u daarover: ‘Dat klinkt niet sexy, maar is het wel.’

Dierckx (enthousiast) «Deze wijk kent veel problemen, maar het is ook een bruisende, creatieve, uitdagende omgeving. Ik haal er energie uit om samen te zitten met andere bewoners, om te vergaderen over wat er fout gaat en te zoeken naar eventuele oplossingen. Borgerhout is, op dat vlak, mijn muze. Het is soms frustrerend, want veel inwoners hebben het gevoel dat ze niet gehoord worden door het stadsbestuur. Dat ze, ook al zoeken ze lang en intensief naar constructieve voorstellen, tegen veel muren botsen.

'Af en toe houden we huis-, tuin- en keukengezangen.'

null Beeld

»Een bijkomend probleem: Borgerhout is een stadsdeel met veel diversiteit, maar daar was op die eerdere vergaderingen helaas nooit iets van te merken. Daarom hebben we de recentste vergadering, afgelopen donderdag, híér georganiseerd. In dit theehuis waar veel Marokkaanse mannen naartoe komen, maar bijna nooit vrouwen of blanke Vlamingen. Wat bleek: we hebben die avond een ongelooflijke mix van volk bij elkaar gekregen. Een aantal mannen wist vooraf niet dat er een vergadering zou zijn, maar ze hebben zich wel in het debat gemengd. En toen de uitbater, duidelijk geëmotioneerd, ineens zei: ‘Ik vind het zo érg dat hier nooit Belgen binnenkomen,’ viel iedereen stil. Je kon een speld horen vallen. Kippenvel. Echt waar: het was een spannende en mooie avond, waarbij alvast een deel van de inwoners elkaar vonden.

»Ik denk echt dat we toen een nieuwe weg zijn ingeslagen. Daarom wou ik hier met jou afspreken.»

HUMO Uw job en avonduren staan ten dienste van de bestrijding van sociaal onrecht, maar u stelt vast dat de armoedecijfers in België de laatste jaren niet zijn gedaald. Geeft dat u nooit het gevoel dat u tegen de bierkaai vecht?

Dierckx «Het is schrijnend dat er te weinig voor armoedebestrijding gebeurt. Maar ik ben uitermate optimistisch ingesteld, want ik zie heel duidelijk dat er een uitweg is. Dat houdt me gaande. Tegelijk wens ik soms dat de neuzen meer in dezelfde richting zouden staan, nu wordt er veel energie verspild aan achterhoedegevechten.»

HUMO Zoals?

Dierckx «Armoede is één van de meest complexe sociale problemen die er zijn, en onderzoek is noodzakelijk om het te begrijpen. De overheid beseft nog niet altijd dat ze niet meer de pretentie kan hebben het alleen te willen oplossen.

»De laatste jaren komen er nieuwe groepen mensen in België aan. Dikwijls hooggeschoolden die hier, door de bureaucratische regel van de diploma-erkenning, niet met hun eigen diploma aan de slag kunnen. Mensen met hoge capaciteiten doen daarom jobs die ver onder hun niveau liggen: een verliespost voor de samenleving. We verliezen het intellectuele kapitaal van die mensen omdat we te hard vasthangen aan de fetisj van de diploma’s. Zo creëren we nieuwe armoede.»


Stille dood

HUMO Bart De Wever is nu bijna vier jaar burgemeester van Antwerpen. Heeft zijn beleid op uw domein al stenen in de rivier verlegd?

Dierckx «Het nieuwe stadsbestuur heeft vooral veel lopende acties stopgezet, en lange tijd zag ik niet wat daarvoor in de plaats zou komen. Het was wel snel duidelijk dat men niet wou investeren in de woon- en schuldenproblematiek. Dat stelde me teleur omdat die zo prangend zijn én omdat het dingen zijn waar de stad zelf iets aan kan doen. Idem voor de jongerenwerkloosheid. Die is veel te hoog, zodat de jeugd het geloof in eigen kunnen kwijtspeelt. Terwijl ze toch onze toekomst is. Echt verontrustend.

»Ondertussen valt er niet meer naast te kijken: de vermarkting in het sociale beleid is ingezet. Onlangs haalde G4S, een bewakingsfirma die haar activiteiten wil uitbreiden, één van de daklozenprojecten in Antwerpen binnen. Dat wil zeggen dat zij nu daklozen gaan reïntegreren. Kan zo’n organisatie voor de nodige kwaliteit zorgen? We zullen zien – maar ik vraag me vooral af: waarom past het stadsbestuur deze strategie toe? Waarom nu? Als de schepen daar mogelijkheden zou zien tot een efficiëntere organisatie van de subsidies die voorhanden zijn: geen probleem en alle begrip. Alleen: er is helemaal geen sterkte-zwakteanalyse uitgevoerd om die beslissing te staven. Er is in elk geval niet publiekelijk over gecommuniceerd.»

null Beeld

HUMO Schepen Duchateau zei op de regionale tv: ‘Ik wil het monopolie doorbreken.’

Dierckx «Hij werkt dus liever wat minder innig samen met de spelers die al lang in Antwerpen actief zijn. Opnieuw: zonder analyse is dat een heel vreemd argument. Bovendien bewoog er de voorbije jaren sowieso al veel in de Antwerpse sociale sector; veel fusies en reorganisaties, waardoor hier eigenlijk toch al voornamelijk jonge organisaties actief waren. Er was recent ook veel geïnvesteerd in pogingen om iedereen op één lijn te krijgen, om samen te werken. Het is een misvatting dat het veld hier vol vastgeroeste organisaties zou zitten.

»Maar er zijn door het stadsbestuur ook enkele beloftevolle dingen aangekondigd. De zogenaamde children’s zoning, een project uit Amerika dat inspeelt op kinderarmoedebestrijding. Ik wacht af of er voldoende middelen zullen worden ingezet om het tot zijn recht te laten komen, maar in het model geloof ik wel.»

HUMO N-VA-gemeenteraadslid Leyla Aydemir viel in 2015 het Jaarboek ‘Armoede en sociale uitsluiting’ aan, dat u tot en met dat jaar coördineerde. Ze deed het af als een ‘links pamflet, duidelijk geïnspireerd door een eenzijdige, ideologische visie’.

Dierckx (afwimpelend) «Een non-debat. Het Jaarboek is natúúrlijk door een academische kwaliteitsprocedure gegaan. Het draagt het peer reviewed-label, wat betekent dat het door veel andere wetenschappers is bekeken en gecorrigeerd. Ik wou eerst niet reageren op die uitval, maar een journalist zei dat ze er sowieso een stuk over gingen schrijven en vroeg of ik geen wederwoord wilde. Ik heb dan maar een oproep tot samenwerking gelanceerd. Daarna is het een stille dood gestorven.

»Ik betreur dat sommige mensen wetenschappelijk onderzoek politiek willen recupereren. Gelijkaardig: er is in Antwerpen een N-VA-schepen die, als een bewonerscomité prangende vragen stelt of voorstellen doet, éérst gaat napluizen: ‘Zit er in dat comité iemand die we van dicht of ver aan een politieke partij kunnen linken? Ja? Dan moeten we met díé bewoners dus al geen rekening meer houden.’ Tja, dat is gemakkelijk en eigenlijk schandalig. En zo voer je geen inhoudelijk debat.»


In de wachtzaal

HUMO Terug naar Wouter. Is hij een aanwezige echtgenoot?

Dierckx «In mijn ogen vrij aanwezig, ja... Nu wil je vast een anekdote?

»(Abrupt) Vorig jaar kreeg ik plots kanker. We hebben samen dus een erg moeilijke periode doorgemaakt, en in die speciale context was hij héél aanwezig en attent. Eigenlijk was het een doodvonnis dat ik vorig jaar kreeg: een uitgezaaide huidkanker met heel weinig overlevingskansen. De dokters zeiden: ‘We weten niet of u dit overleeft.’»

HUMO Toch zit u hier. Hoe heeft u de kanker overwonnen?

Dierckx «Met één experimenteel geneesmiddel, een soort immuuntherapie. Het maakte de slechte, vermomde kankercellen als het ware zichtbaar voor het lichaam, waarna dat lichaam zelf efficiënter tegen de kanker ten strijde kon trekken. Ik moest drie maanden wachten om te weten of dat al dan niet zou aanslaan. Drie maanden ongelooflijke onzekerheid.

»Enkele jaren eerder had ik een klein plekje op mijn huid laten wegnemen, en sindsdien ging ik nog elk jaar één keer op controle. Eigenlijk had het niet meer voor gevaar mogen zorgen, maar op één van die controles was er het onverwachte nieuws: ‘We moeten precies toch nog iets extra’s checken.’ Het werd snel duidelijk dat één en ander zich een aantal jaren heel koest had gehouden en dan plots in alle hevigheid was losgebroken.

»Een ijskoude douche, en een serieuze tik. Wij konden alleen maar denken: ‘Dit kan niet, dit mag niet. We hebben een heel jong kindje in huis, we hebben nog zoveel te genieten, te leven, te doen...’»

HUMO Heeft uw grote optimisme u toen ook geholpen?

Dierckx «Van familie en vrienden heb ik in die tijd vaak gehoord: ‘Maar hoe slaag jij erin om zo positief te blijven?!’ Mijn antwoord was: ‘Wat is het alternatief? De hele dag depressief in mijn bed blijven liggen?’ Dát is pas afzien.

'Om de week wonen de kinderen van Wouter bij ons: nu eens zijn we met drie, dan met zijn zessen. Maar de term 'plusmama' hebben we collectief afgewezen'

»Ergens in mij zat de ongelooflijke wilskracht om dat... ding te overwinnen. Tegelijk zijn mijn ogen opengegaan. Ik zat vooraf met een stereotiep beeld van kanker. ‘Je haar valt uit en je overleeft het niet’: dat dacht ik ongeveer. Maar er bestaan veel verschillende soorten kanker, en elk lichaam reageert anders. Er zijn in die periode weleens mensen aan mijn haar komen voelen: ‘Dát ziet er goed uit voor een pruik.’ Maar mijn haar is niet uitgevallen; die immuuntherapie heeft niets met chemo te maken, en heeft bij mij geen bijwerkingen. Ik ging me er alleen actiever en energieker door voelen.»

HUMO Jullie hebben een dochtertje van ondertussen twee jaar: Wisa. Was Wouter, die dus al drie kinderen had, meteen gewonnen voor het idee van een vierde?

Dierckx «Het voelde aan als een logisch gevolg van onze relatie. Natuurlijk gingen we niet over één nacht ijs. Wouters jongste was toen 9 jaar, al een heel eind weg van de pampers en de echte zorg-zorg. Wouter zat niet te wachten op een kleine baby die huilt en je uit je slaap haalt, nee. Maar het mooie vooruitzicht om ook samen een kind te zien opgroeien, woog sterker door.»

HUMO De andere kinderen zijn nu 12, 14 en 16, en u bent hun plusmama...

Dierckx «De term ‘plusmama’ hebben we thuis collectief afgewezen (lacht). Veel te artificieel. ‘Stiefmoeder’ vonden we ook niets. Via Google Translate zijn we nog allerlei vertalingen voor ‘stiefmoeder’ gaan opzoeken, maar daar is niets uit gekomen. Ze noemen mij gewoon Danielle. Om de week wonen ze bij ons: nu eens zijn we met drie, dan met zijn zessen.»

HUMO Legt u in de opvoeding andere accenten dan hoe u destijds zelf bent grootgebracht?

Dierckx «Nee. Ik ben nogal vrij opgevoed. Voornamelijk waarden meegekregen waarvan ik denk: ‘Ja, zit goed.’ Mijn moeder zei vaak: ‘We zijn niet méér dan iemand anders, maar zeker ook niet mínder,’ en die zin is blijven hangen. Het is nergens voor nodig om naast je schoenen te lopen, maar het is góéd om met zelfvertrouwen op te groeien.

»Een stapje terug naar vorig jaar, toen ik kanker had. Ik heb dus ongeveer drie maanden in een virtuele wachtzaal doorgebracht: terwijl ik wachtte op het nieuws of mijn leven al dan niet verder zou gaan, kon ik maar één ding bedenken om mezelf nog een béétje nuttig te maken. Ik schreef een boekje voor Wisa, met kleine en grote verhaaltjes en wijsheden. Ik wilde haar nog snel meegeven vooral sociaal en creatief te zijn. Enkel die dingen te doen die ze gráág doet, zich niet te veel laten tegenhouden door het systeem...»

HUMO Is de wereld er, sinds u die wachtzaal uit bent, voor u anders gaan uitzien?

Dierckx «Ik maak veel meer tijd voor schoonheid en creativiteit. Concerten, musea, theater... Onlangs zagen we bijvoorbeeld Glen Hansard, een fantastische singer-songwriter. En de Noorse zangeres Ane Brun, of de jazz van Jef Neve. Ik ben gebeten door de werken van Sam Dillemans, die in Borgerhout al lang zijn atelier heeft, en nu net een galerie heeft geopend. Ik kan letterlijk uren naar zijn schilderijen kijken, om ze tot me te laten doordringen. Het is moeilijk onder woorden te brengen wat dat met me doet. Maar dat is natuurlijk net het punt: goede muziek en beeldende kunst gaan de woorden voorbij. Ze bewerkstelligen wat taal niet kan.

»Maar ik ben dus selectiever geworden, ik doe alleen nog dingen waar ik energie uithaal. Als ik ergens geen zin in heb, doe ik het niet. Tijdens saaie vergaderingen durf ik bij wijze van spreken te zeggen: ‘Dit brengt ons nergens, ik ben weg.’ Mijn standaardhouding is nu: ‘Cut the crap.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234