Cherchez la femme: Isla Fisher, mevrouw Sacha Baron Cohen

Sacha Baron Cohen vond Isla Fisher ‘de grappigste mens op aarde’ toen hij haar voor het eerst ontmoette – toch een meer dan aardig compliment van de man achter Ali G, Borat en Brüno.

'Ik heb al met busladingen komieken gewerkt, maar niemand is grappiger dan mijn man'

Isla Fisher (41) ligt nog altijd dubbel van het lachen als ze vertelt hoe ze haar vader en haar stiefmoeder mee op bezoek nam naar Sacha Baron Cohen, die op dat moment de film ‘The Brothers Grimsby’ aan het draaien was in Kaapstad. ‘We liepen rond op de set en het hoofd van mijn man kwam plots van tussen de schaamlippen van een olifant gefloept: ‘Hallo, honnepon!’ Ze schudt het hoofd en veegt de tranen uit haar ogen. ‘Ik kon alleen maar denken: ‘Waarom heb ik hem geen sms’je gestuurd dat we onderweg waren?’’

Het is een klassiek voorbeeld van Cohens humor: een combinatie van provocatie en absurditeiten zoals je die terugvindt in al zijn typetjes, met als bekendste Ali G, Borat en Brüno. In Zuid-Afrika speelde hij Nobby, die zich in een olifant moest verbergen om te ontsnappen aan een huurmoordenaar.

Isla Fisher «Die olifant was nep, maar dat had ik eerst niet door: daar liepen zovéél olifanten rond.»

Een leven naast Baron Cohen is allesbehalve voorspelbaar, maar Fisher – die u vast nog kent als Myrtle Wilson in Baz Luhrmanns versie van ‘The Great Gatsby’ – past wonderwel bij hem. Voor comedy draait ze haar hand niet om: ze speelde Vince Vaughns knettergekke minnares in ‘Wedding Crashers’ (2005) en had een rolletje in ‘The Brothers Grimsby’, de eerste keer dat Baron Cohen en zij samenwerkten. Nu staat ze op de set van de comedy ‘Tag’, en daarom woont ze tijdelijk in Atlanta, Georgia.

Fisher «Ik heb het geluk gehad dat ik met busladingen komieken en acteurs heb mogen samenwerken, van Vince Vaughn tot Dustin Hoffman, maar niemand is grappiger dan mijn man. En wanneer hij improviseert, heeft hij er zo’n lol in! Ik weet ook waarom hij zo ongelofelijk grappig is: op het moment zelf ís hij gewoon het personage dat hij speelt.»

Maar als je haar vraagt of het er ten huize Cohen elke dag even grappig aan toegaat, valt ze even stil.

Fisher «Lachen we de hele tijd? Niet meteen, maar... (Herpakt zich) Ja, toch wel, absoluut. Maar daar wil ik het niet over hebben, het spijt me. Ik word nerveus als het over mijn privéleven gaat. We leven in een tijd van iPhones en tablets en Instagram en Twitter, en onze privacy lijkt wel in rook opgegaan. Mijn relatie is zo belangrijk voor mij – we zijn nu zeventien jaar samen – en ik zou je wel meer willen vertellen, maar...»

Ze glimlacht verontschuldigend, maar ze heeft gelijk. Bijna iedereen, bekend of niet, bombardeert de sociale media met intieme details over zichzelf en post zonder na te denken foto’s van kroost en geliefden. Maar Isla Fisher en Baron Cohen schermen hun privéleven hermetisch af van de buitenwereld. Samen hebben ze drie kinderen – Olive (9), Elula (7) en Montgomery (2) – maar tijdens ons twee uur durende gesprek laat ze niet één keer hun naam vallen. ‘Mijn kleintjes’ noemt ze hen.

Fisher «Ik zou me kotsmisselijk voelen als ik mijn gezin zou moeten misbruiken om mijn boeken of films aan de man te brengen.»

Wat denkt ze dan van celebrity’s als Kim Kardashian, die hun hele leven op de sociale media te grabbel gooien?

Fisher «Iedereen volgt zijn eigen pad in dit ondermaanse, hè.»

Ironisch genoeg heeft Baron Cohen zijn succes te danken aan de manier waarop zijn typetjes nietsvermoedende mensen bij de neus nemen. En Fisher heeft een reeks kinderboeken geschreven rond het hoofdpersonage Marge, een prettig geschifte babysitter met een kapsel in alle kleuren van de regenboog.

Fisher «Het moederschap is mijn favoriete onderwerp, moet ik toegeven. Maar onze kinderen hebben gewoon recht op anonimiteit. Zij hebben er niet voor gekozen om geboren te worden in een gezin met twee acteurs. Noem me dan maar overbeschermend.»

Vandaag zijn de kinderen op zomerkamp, maar ze hebben wel sporen achtergelaten in de keuken, zoals het gele vishengeltje waarmee Isla Fisher zit te spelen.

Fisher «Daarmee vangen ze magnetische visjes. Ik weet het, ik had de boel hier beter opgeruimd, maar daar is het nu te laat voor (lacht).»

Ze hoeft zich echt niet te verontschuldigen: de keuken ziet eruit als in een toonzaal, met her en der schalen vol netjes opgestapeld fruit. Ze nipt van een glas icetea en snoept uit een zakje linzenchips. Ze excuseert zich ook voor haar outfit: een wit T-shirt en een jeansshort waarop bloemetjes zijn geborduurd.

Fisher «Ik had de verkeerde bagage ingepakt, dus ik heb hier nieuwe kleren moeten kopen. Maar ze passen meer bij een meisje van 20, merk ik nu (lacht hartelijk).»


Rood haar en grote oren

Het moederschap heeft Isla Fisher ingrijpend veranderd, en die ervaringen kan ze kwijt in haar kinderboeken.

Fisher «In het echte leven moet ik een gevoelige en verstandige mama zijn en beantwoorden aan de verwachtingen. Maar dankzij Marge, de anarchistische heldin van mijn boekenreeks, kan ik een parallel leven leiden. Vóór we kinderen hadden, ging het er wel avontuurlijker aan toe bij ons, maar nu proberen we vooral een hecht gezin en een veilig nest te zijn.»

Daarom ook heeft ze haar drie kinderen meegenomen naar Atlanta, waar ze nu in ‘Tag’ speelt, naast Jeremy Renner en Jon Hamm. De film gaat over vijf bijzonder competitief ingestelde vrienden die hun relatie, hun job en hun leven op het spel zetten in een gecompliceerde versie van tikkertje – Fisher is één van de partners.

Fisher (giechelt) «Ik ben niet meteen de blikvanger in die film. Laten we zeggen dat het perfect te combineren viel met de schoolvakantie.»

Het brengt haar op haar eigen schooljaren, waarin acteren een vangnet was. Ze is geboren in Oman als tweede in een gezin van drie kinderen –haar vader was bankier in het Midden-Oosten voor de Verenigde Naties. Daarna verhuisden de Fishers naar Schotland, waar haar ouders vandaan kwamen, en vervolgens naar Perth in Australië. Haar ouders scheidden toen ze 9 was.

Fisher «Dat verliep gemoedelijk, bijna in een vriendschappelijke sfeer. Alleen, sindsdien moest ik ongeveer elk jaar naar een andere school. Een opgeschoten meisje met rood haar en buitenmaatse oren: daar hoef ik geen tekeningetje bij te maken, hè. Ik heb toen de zotte Isla in mij losgelaten: gekke bekken trekken, en grappige stemmetjes of personages uit tv-series nabootsen om me populair te maken bij mijn nieuwe vrienden, telkens opnieuw.»

Zoals meer dan één Australische steracteur leerde Isla Fisher de stiel in de soap ‘Home and Away’. Daarin speelde ze van 1994 tot 1997 Shannon Reed, een biseksuele hippe meid die aan anorexia leed.

Fisher «De dialogen waren zó afgrijselijk: daar heb ik geleerd hoe ik flutteksten moest oppoetsen. In die periode heb ik ook met vallen en opstaan met de media leren omgaan, want niemand had er tijd of zin om de jonkies mediatraining te geven. Een journalist nam me gewoon mee naar een bar en trakteerde me op twee biertjes, en ik maar praten en interessant doen! Je hoeft niet lang te zoeken naar idiote uitspraken van mij uit die periode, hoor.»

'Als 18-jarige in 'Home and Away'. 'Je hoeft niet lang te zoeken naar idiote uitspraken van mij uit die periode.' 'Ik zou me kotsmisselijk voelen als ik mijn gezin zou moeten misbruiken om mijn boeken of films aan de man te kunnen brengen''


Hart voor Syrië

Ze had nooit gedacht dat ze carrière kon maken als comedyactrice, tot ze Baron Cohen ontmoette op een feestje in Sydney. Achteraf zei hij haar dat ze de grappigste persoon was die hij ooit was tegengekomen.

Fisher «Hij bleef me maar complimentjes geven en vond dat mijn impresario me dringend aan comedyrollen moest helpen. Dus deed ik mee aan een auditie voor ‘Wedding Crashers’, en kijk: ik kreeg de rol!»

Dat ze hetzelfde gevoel voor humor hebben, is niets minder dan de basis van hun relatie.

Fisher «We zijn allebei naar hetzelfde type theaterschool geweest, en daarna hebben we ons allebei verdiept in comedytheater, mime en commedia dell’arte. Dat trok me enorm aan in hem.»

Als Sacha in de huid van één van zijn typetjes kruipt, herkent zelfs Isla hem niet, maar zodra de camera stopt met draaien, laat hij zijn masker vallen.

Fisher «Gelukkig is hij geen method actor. Alleen aan zijn haar kan hij niks veranderen (lacht).»

Ze delen ook dezelfde sociale bewogenheid. Vorig jaar schonken ze 1 miljoen dollar aan een ngo die zich over Syrische vluchtelingen ontfermt – dat maakte die ngo achteraf bekend.

Fisher «Het was de ergste humanitaire crisis sinds de Tweede Wereldoorlog, en ik was zo verbouwereerd over het gebrek aan empathie voor wat de vluchtelingen moesten doorstaan.»

Ze verloofden zich in 2004 in de tuin van het hotel Chateau Marmont in Los Angeles, en ze trouwden zes jaar later in Parijs tijdens een intieme ceremonie bij zonsondergang. Voor ze konden trouwen, moest zij zich wel tot het jodendom bekeren, maar dat bleek allerminst een bezwaar.

Fisher «Ik wilde me tot om het even welke religie bekeren, zolang ik maar met hem in het huwelijksbootje kon stappen.»

Het gezin woont nu in een ruime villa in de Hollywood Hills, waar Fisher haar dagen voornamelijk vult met het schrijven van boeken.

Fisher «Ik kan meteen mijn ideeën en grappen aftoetsen aan mijn kinderen. Erg handig, want ze zijn ongelofelijk eerlijk. Ze zouden nooit lachen om me een plezier te doen: ze draaien zich gewoon om en gaan weer spelen.

»Ik heb ook niet de pretentie dat ik meesterwerken schrijf. Ik wil gewoon kinderen amuseren met humor. En aan de basis van alle humor liggen stommiteiten, het maakt niet uit hoe oud je bent.»

Met haar boeken mikt ze op een publiek van 5- tot 8-jarigen. Maar de concurrentie met televisie, tablets en smartphones is moordend, dat weet ze ook wel.

Fisher «Ach, zelfs in een wereld van emoticons en hashtags moet er nog plaats zijn voor verhalen. Een emoticon kan niet alles vertellen, hè. Boeken nemen kinderen mee naar plaatsen waar ze anders niet komen – een eiland, een piratenschip.»

Als kind verslond ze de boeken van A.A. Milne (‘Winnie de Poeh’) en Enid Blyton (‘De vijf’). De liefde voor het woord kreeg ze ingelepeld door haar oma, die de laatste tien jaar van haar leven bijna helemaal verlamd was.

Fisher «Ze had een leesplankje en een houten stokje met aan het eind een vingerhoedje, waarmee ze de bladzijden kon omslaan. We mochten vooral geen medelijden met haar hebben, zei ze keer op keer, want ze voelde zich erg gelukkig.»

De tranen springen haar in de ogen als ze eraan terugdenkt, maar plots roept iemand aan de voordeur, en ze schakelt meteen over op de mama-modus: ‘Ik kó-om!’ Ze staat op en een grappige kleuter komt de kamer ingerend, recht in haar armen. Ze kijkt me even aan: ‘Ik moet ervandoor, is dat oké voor jou?’ Een retorische vraag, want voor ik iets kan antwoorden, is ze al weg, helemaal opgegaan in de enige rol van betekenis voor haar.

© The Sunday Times

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234