Cherchez la femme: Nathalie Van Reeth, de vrouw van Christian Van Thillo'Toen ik Christian voor het eerst zag, vond ik dat hij een veel te grote mond had. Bizar, hè?'

Het was met het oog op een bijzondere Cherchez La Femme ter gelegenheid van de vernieuwde Humo, dat ik vorige week op de deur van onze nieuwe grote baas Christian Van Thillo klopte.

'Vroeger waren we een raar koppel. Ik liep rond in kleren van Het Leger des Heils; hij in zijn kasjmieren trui'

Drie minuten later stond ik – stomverbaasd – weer buiten met een telefoonnummer en de opdracht haar meteen te bellen. Wat ik deed, brandend van nieuwsgierigheid. Nathalie bevond zich in het buitenland, maar twee dagen later zit ik tegenover haar: een wonderlijke, energieke vrouw met een woeste blik en een onweerstaanbaar zwoele stem.

Nathalie Van Reeth «Toen je belde, zat ik op een werf in Schotland.»

HUMO Het spijt me, maar uw man gaf me de indruk dat ik u meteen kon bellen. Wist hij niet dat u in het buitenland zat?

Van Reeth «Hij was het wellicht weer vergeten. Gelukkig onthoudt mijn dochter het altijd (lacht).

»In de Schotse Highlands ben ik een lodge uit 1745 aan het inrichten, helemaal in granietblokken. Echt schitterend. En morgen moet ik naar Bonaire voor een vergadering met Brazilianen met wie ik op de Maagdeneilanden een gebouw ga ontwerpen.»

HUMO Klinkt allemaal ongelofelijk.

Van Reeth «Het bureau loopt aardig, ja. Ik geniet ervan om dingen te perfectioneren. Het liefst van al ontwerp ik voor al mijn interieurs ook zelf de meubels, omdat ik nooit de tafels en stoelen vind die ik in mijn hoofd heb. Maar dat kost allemaal veel tijd, en daar staat nooit evenredig veel geld tegenover. Christian kan zich daar weleens over opwinden: ‘Je bent zot! Je moet meer aanrekenen.’ Ik laat hem mijn boekhouding nooit meer zien – om dergelijke discussies te voorkomen.»

HUMO U studeerde architectuur aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, maar eigenlijk wilde u schilder worden. Komt u uit een kunstzinnig nest?

Van Reeth «Mijn oom was antiquair en mijn overgrootvader was Jos Bascourt, een architect die veel art-nouveauhuizen heeft ontworpen in de Zurenborg-wijk. Alle hoekhuizen op het kruispunt van de Generaal Van Merlenstraat met de Waterloostraat zijn van hem, samen verbeelden ze de vier jaargetijden. Zijn eigen huis, nummer 16 in de Sint-Vincentiusstraat, was ongelofelijk, heel eclectisch. Elke ruimte was in een andere stijl ingericht: de trap had Korinthische zuilen, het salon was volledig in Louis XVI-stijl, de eetkamer in art nouveau, er was een Moorse veranda.

»Ik ben er vaak geweest, want mijn moeders oom, de broer van mijn grootvader, is altijd in dat waanzinnige huis blijven wonen – ze kregen het niet verkocht. Hij was uitvinder. Zijn hele leven heeft hij naar een wiel gezocht dat zou blijven bewegen zonder aangedreven te worden door een motor. Het is hem nooit gelukt.»

HUMO Allemaal dromers.

Van Reeth «Ja, idealisten tot de zevende macht (lacht). De uitvinder is op den duur ook een beetje gek geworden. Hij was mensenschuw, leefde ’s nachts en sliep in zijn bad. Hij fascineerde me mateloos.»

HUMO Bestaat dat huis eigenlijk nog?

Van Reeth «Spijtig genoeg niet. Het Sint-Vincentiusziekenhuis heeft het gekocht voor de grond en heeft het afgebroken.

»Hugo Claus heeft toen nog de voorgevel gekocht om die ooit terug op te bouwen. Hij was een fan van mijn grootvaders vernieuwende werk. Maar voor zover ik weet heeft Claus nooit iets met die gevel gedaan en liggen die stenen nu gewoon ergens in een tuin.

»Maar goed, ik denk dat ik architectuur wilde studeren omdat dat huis zo’n verpletterende indruk op mij had gemaakt – en van mijn vader mocht ik pas schilderen nadat ik voor een beroep had gestudeerd.»

'In New York heb ik me overal op gestort, ik wou álles zien: de ruige bars, de discotheken'

HUMO Hij was niet artistiek aangelegd.

Van Reeth «Helemaal niet. Hij was industrieel ingenieur, een echte cijferman – heel droog. Mijn moeder had de genen van mijn grootvader en kon goed tekenen, maar ze heeft daar nooit iets mee mogen doen: in die tijd moesten vrouwen thuisblijven. Ze heeft wel altijd onze kamers beschilderd, en ze naaide onze kleren, maar verder was ze de vrouw aan de haard. Iets wat ik zeker niet wilde worden!

»Na de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten wilde ik naar de academie in Rome, maar daar mocht ik niet binnen voor ik Italiaans sprak – belachelijk! Alsof je taal nodig hebt om te kunnen tekenen. Ik heb nog even Italiaanse les gevolgd, wat me niet bepaald boeide, en ben dan naar New York getrokken om daar aan de universiteit tekenen en interieurontwerp te volgen. Maar veel gestudeerd heb ik daar niet (lacht). Ik woonde er bij vrienden van de familie die me in het oog moest houden – mijn ouders vertrouwden me niet helemaal. Maar ik bleef al snel de helft van de tijd bij vrienden in Soho slapen. Het waren de jaren 80: Soho was toen nog een geweldige plek. Overdag gingen we naar de galeries, ’s avonds naar de clubs. Ik heb me overal op gestort, ik wou álles zien: de ruige bars, de discotheken. Je mocht toen overal binnen – dat gedoe met viplijsten en lidmaatschappen bestond nog niet. Ik liep daar gewoon naast Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Keith Haring, Francesco Clemente. Ik leerde de artyfarty wereld kennen en onderging een metamorfose. Tegen de tijd dat ik terugging, liep ik in alternatieve kledij rond en had ik de helft van mijn haren afgeschoren. Mijn ouders vonden het maar niets.»

HUMO Spraken jullie Frans thuis?

Van Reeth «Ja. Hoor je dat? Ik ben wel altijd in het Nederlands naar school geweest. Ik zou liever helemaal geen accent hebben. Wat dat betreft ben ik jaloers op Christian. Die neemt elk accent aan dat hij wil: hij is zo goed in imiteren.»

HUMO Naar het schijnt imiteerde hij op zijn 14de op het college in Brasschaat al met verve André van Duin. Hij zong er – mét helm – een onovertroffen versie van ‘Willempie’ en kreeg zo de hele zaal mee.

Van Reeth «Dat is zo. Op een podium kan hij alles. Hij speecht ook geweldig. Ik ben niet zo’n spreker; ik teken liever.»


Pure chaos

HUMO Hebt u het gevoel dat u uw droom hebt waargemaakt?

Van Reeth «Ik hou van mijn leven. Ik doe wat ik wil. Dat is waar ik vooral naar verlangde: vrijheid, ruimte. Mijn dochter June is 16 en zegt: ‘Ik kan na school maar beter meteen verder studeren, dan zit ik nog in het ritme.’ ‘Nee!’ denk ik dan: ‘Je moet juist úít dat ritme. Je moet eropuit, uitzoeken wat je echt graag wilt. Anders zit je voor je het weet vast aan één of andere loopbaan, aan een man en kinderen.»

HUMO Toen u June kreeg, was u 35.

Van Reeth «Ja. Ik wou helemaal geen kinderen. Ik wou ook helemaal niet trouwen. Ik zag hoe al mijn vriendinnen zich settelden, maar ik kreeg het al benauwd als ik er nog maar aan dacht. Ik wou zélf een bestaan uitbouwen, slagen in het leven. Als ik voor een vak of een sport kies, dan wil ik daar de beste in worden. Ik speelde ook hockey op een hoog niveau.»

HUMO Maar u ging ook veel uit.

Van Reeth «Dat klopt. Maar toen ik voelde dat het mij lichamelijk verzwakte en dat het ten koste van mijn prestaties ging, ben ik ermee gestopt. Ik kon het niet verdragen dat ik op het veld en op het werk niks meer voorstelde.

»In diezelfde periode ben ik samen met een vriendin een brocante begonnen in de oude brouwerij van mijn grootvader. Ik werkte deeltijds bij het architectenbureau van Jean De Meulder, maar ging een paar keer per week om vier uur ’s ochtends met mijn vriendin de rommelmarkten af in Tongeren en Brussel om mooie stukken en vintage meubels te vinden voor onze winkel. Superleuk om te doen, maar wel heavy. Toen mijn vriendin in Spanje is gaan wonen, zijn we ermee gestopt. Maar daarna ben ik met een andere vriendin een woonwinkel begonnen in de Schuttershofstraat. Dat is later mijn bureau Nine D geworden.»

'Toen Christian in De Persgroep stapte, heb ik wel gedacht: 'Met zulke rode cijfers?' Het heeft ons even uit elkaar gedreven'

HUMO De lofts, kantoren en huizen die u ontwerpt, zijn allemaal heel uitgepuurd en strak.

Van Reeth «Op de academie ben ik me al snel op Japanse interieurs gaan richten, puur en rustgevend. Omdat er rondom ons al zoveel chaos is, denk ik. Maar mijn strak ontworpen bureau hangt wel vol met uit bladen en boeken gescheurde beelden die me inspireren.

»De heel decoratieve interieurstijl die nu weer opgang maakt – met veel kleuren, bloemen en ornamenten: daar zou ik niet in kunnen leven. Ik kan het weten: ik ben in zo’n huis opgegroeid. Mijn moeder verzamelde alles wat je maar kunt bedenken. Bovendien waren het de jaren 70: het hele huis was oranje, geel en bruin.

»In de periode dat ik begon te ontwerpen, kwam de conceptuele kunst ook op: Donald Judd, Dan Flavin, Carl Andre. Ik vond die allemaal... wauw! Daar ben ik mijn eigen stijl dan een beetje op gaan enten. Kunst boeit me enorm. Ik heb een mooie collectie thuis.»

HUMO Wat is uw mooiste stuk?

Van Reeth «Ik bezit een Judd, een Flavin. Van Jan De Cock heb ik ook een stuk – zijn dozen zijn een beetje een parodie op Judd, dat vind ik geestig.»

HUMO Is uw man evenzeer geboeid door moderne kunst?

Van Reeth «Vroeger helemaal niet. ‘Waar kom jij nu mee af?’ zei hij, als ik weer eens met een – in zijn ogen – tot kunst verbogen kleerhanger aankwam. Hij kende alleen de 17de- en 18de-eeuwse schilderijen die bij zijn ouders thuis aan de muur hingen. Maar nu is hij helemaal mee, hoor.»


Au fond happy

HUMO Vindt u ook dat jullie, zoals hij zei, heel andere mensen zijn?

Van Reeth «Ja en neen. Er zijn ook gelijkenissen. Hij is ook een rebel. En we willen allebei slagen in het leven, zijn allebei heel gepassioneerd. Ik heb alleen te veel passies. Ik zou als architect verder hebben gestaan als ik me, zoals Christian, meer had kunnen focussen.»

HUMO Over welke passies heb je het allemaal?

Van Reeth «Hors piste-skiën, windsurfen… Dat vind ik fantastisch. Hoe wilder, hoe beter. Windsurfen doe ik ook het liefst met 8 beaufort. Daar houden we allebei van. En ik had net als hij een Harley.»

HUMO Echt?!

Van Reeth «Ja, ik ging er altijd mee naar mijn werven en mijn klanten.»

HUMO Jullie zijn al heel lang samen.

Van Reeth « Ja. We waren 17.»

HUMO Wat trok u aan in hem?

Van Reeth «In het begin helemaal niets. De eerste keer dat ik hem zag, was aan zee na het surfen. Het enige wat ik dacht was: ‘Wie denkt die gast wel dat hij is?’ Hij had een veel te grote mond, vond ik. Bizar, hè? Maar al snel bleek dat we samen goed konden lachen en van dezelfde dingen hielden.»

HUMO Toen hij me over u sprak, zei hij: ‘Je gaat niet geloven hoe anders ze is.’ Hij was zichtbaar trots.

Van Reeth «Echt? Hoe schattig. Nu, we waren wel een raar koppel. Ik liep in kleren van het Leger des Heils rond, en hij in een kasjmieren trui. En hoe ik terugkwam uit de VS, met dat geschoren kapsel, dat vond hij echt verschrikkelijk. Maar over dat soort zaken is het bij ons nooit gegaan. We hielden van elkaar om de mensen die we zijn.»

'Christian heeft totaal geen faalangst: hij schrikt zich altijd rot als er iets mislukt'

HUMO Ik vond hem, toen hij zo over u sprak, op slag een stuk minder macho dan ik dacht dat hij was.

Van Reeth «Dat is vreemd, hè. Hij is macho, maar tegelijk helemaal niet. Hij is ook een man die zijn gevoelens kan uiten. Als hij zich slecht voelt, zal hij daar altijd over praten. Nu, hij is au fond een heel happy mens. Maar als er iets tegenzit – er zijn nu wat problemen op het werk – dan is hij daar echt het hart van in. Hij is eigenlijk heel gevoelig. Hij gelooft in mensen: hij geeft hun vertrouwen. Wat hen dan weer stimuleert. Dat is zijn kracht. Zo heeft hij al die bladen die zo slecht liepen, weer vlot weten trekken.»

HUMO Bedoelt u dat hij veel mensenkennis heeft?

Van Reeth «Ja. Maar soms ook weer niet. Ik weet niet of ik meer mensenkennis heb of dat het een kwestie van vrouwelijke intuïtie is, maar ik heb af en toe mijn twijfels bij de mensen die hij in vertrouwen neemt. Ik zeg hem dat nooit, omdat ik het net fantastisch vind zoals hij in mensen kan geloven, hun de ruimte geeft voor hun eigen ideeën. Het is omdat hij zo goed kan delegeren dat De Persgroep zo is kunnen groeien. Maar toch, telkens als ik me vragen stelde bij een nieuwe vertrouweling, bleek ik achteraf gelijk te hebben.»

HUMO Hij kan goed delegeren, zegt u, maar als dingen echt in de soep dreigen te lopen, smijt hij zichzelf in de ring, zoals indertijd bij VTM. Hij heeft daar toen echt zijn kamp opgeslagen.

Van Reeth «Ja. Dan gaat hij zelf kijken hoe de dingen zo snel mogelijk opgekuist kunnen worden. Hij faalt niet graag, hè.»

HUMO Hij is een winnaar. Het is precies daarom dat ik met het – achteraf gezien kortzichtige – vooroordeel leefde dat hij wel getrouwd moest zijn met een vrouw die hem constant bejubelt.

Van Reeth (schatert) «Dat heb ik, denk ik, eerder te weinig gedaan. Maar ik ben wel trots, hoor. Ik ben ook echt blij dat het hem gelukt is het bedrijf van zijn familie te redden. Hij heeft er zo hard voor gevochten, zoveel energie in gestoken.»

HUMO Geloofde u indertijd dat hij van het noodlijdende bedrijf dat hij op zijn 27ste had geërfd, een succesverhaal zou kunnen maken?

Van Reeth «Híj geloofde het in ieder geval wel. Hij had totaal geen faalangst. Daar heeft hij trouwens nooit last van. Hij schrikt zich altijd rot als er iets mislukt. Dat is iets waar hij eigenlijk nooit op bedacht is.

»Ik ben meer iemand die denkt: ‘Oei. Zal dat wel lukken?’ Dat negativisme heb ik van mijn vader meegekregen. Je kent dat wel, altijd denken: ‘Het gaat nu wel goed, maar je weet maar nooit.’ Dan ben je altijd op een heel voorzichtige manier aan het leven. Bij Christian thuis zijn ze zo helemaal niet. Daarom kwam ik daar zo graag. Zijn familie is zo positief. Heerlijk vond ik dat.»

HUMO Jullie zijn dus echt complementair. Hij heeft jou voortgestuwd?

Van Reeth «Misschien. Al heeft hij zich nooit bemoeid met wat ik deed. Ik heb hem ook nooit gebruikt voor publicaties of interviews. Ik wilde er zélf komen, wilde zélf iemand zijn. Nu ben ik daar kalmer in. Ik ben op eigen kracht gekomen waar ik wou zijn. Dus nu kan het me niet meer zoveel schelen.»

HUMO U had dus altijd een rotsvast vertrouwen in hem?

Van Reeth «Nu, toen hij in De Persgroep – toen nog Uitgeverij Hoste – stapte, heb ik wel gedacht: ‘Met zulke rode cijfers?’ Het was een immense opdracht. Het heeft ons ook even uit elkaar gedreven. Christian was er echt nóóit. Alleen in het weekend zagen we elkaar. June was net geboren. We leefden volkomen naast elkaar. We zijn toen even uit elkaar geweest, maar hebben elkaar teruggevonden.

»Nu is Christian een supergoeie vader. June lijkt op hem. Als ze problemen heeft, praat ze ook met hem. En hij luistert en geeft raad. Als ik er niet ben, gaan ze samen weleens op weekend. Kun je je dat voorstellen? Dat is toch ongelofelijk schattig?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234