Children of Men

Alfonso Cuarón schetst in 'Children Of Men' een weinig opbeurend toekomstbeeld: het is 2027, de beschaving ligt wereldwijd aan puin, en Groot-Brittannië is de enige plek die nog niet volledig aan chaos en anarchie is overgeleverd.

Het fascistische regime heeft er echter de handen vol met het opsporen van de illegalen die massaal toestromen en het bestrijden van allerlei terroristische groeperingen. We krijgen ook nog mee dat er op de hele planeet in geen achttien jaar een kind is geboren.

'Children Of Men' dompelt je vanaf de eerste beelden in een grimmig post-apocalyptisch sfeertje dat - omdat je maar een minimum aan informatie meekrijgt - nog eens dubbel rauw op de huid valt. We willen niet te véél weggeven, maar minstens zo spectaculair is de introductie van het hoofdpersonage Theo Faron (een uitstekende Clive Owen), een voormalige activist die zich tevredenstelt met een saai baantje op het ministerie. Hij krijgt de kans zijn oude idealen weer op te pikken wanneer hij door de ondergrondse verzetsbeweging van zijn ex (Julianne Moore) belast wordt met het naar een veilige bestemming escorteren van een jonge zwangere vrouw en dus - je zou voor minder beginnen zweten - min of meer met het redden van de hele mensheid.

Mocht het u allemaal wat bijbels voorkomen: P.D. James, de schrijfster van het originele boek, bedoelde het ook als een christelijke allegorie, maar hoewel in 'Children Of Men' af en toe een engelenkoortje aanzwelt, lijkt Cuarón met zijn film toch vooral te willen zeggen dat Big Brother ons nú al in de gaten heeft en dat we dringend iets aan de schrijnende ongelijkheid in de wereld moeten doen, of er komen vodden van. Niet meteen wereldschokkend originele thema's, maar de Mexicaanse regisseur heeft ze wel verpakt in een knappe, rauwe sci-fi-thriller die alleen al vanwege de vorm de moeite is: de urbane nachtmerrie wordt prachtig opgeroepen (het door een guerrillaoorlog geplaagde Londen herinnert tegelijk aan het Viëtnam in 'Full Metal Jacket', Terry Gilliams 'Brazil' en de stukgeschoten en door snipers onveilig gemaakte straten van Sarajevo destijds) en Cuarón maakt ook veelvuldig gebruik van virtuoos uitgevoerde, minutenlange shots, waardoor je echt helemaal in de actie wordt meegezogen. De sequentie waarin we middenin een vuurgevecht meer dan tien minuten ononderbroken in het zog van Theo zitten en het gehuil van een baby de wapens eventjes doet zwijgen is, behalve een technisch hoogstandje, ook een scène van een ijzingwekkende schoonheid.

Voor wie nog argumenten nodig had: Michael Caine speelt de rol van een - ook in keiharde SF-thrillers mag er al eens gelachen worden - vrolijk scheten latende oude hippie.


Extra's *1/2: Een amper zeven minuten durend featurette waarin Cuarón meer uitleg verstrekt over het gebruik van lange takes (vergt - verrassing! - flink wat voorbereiding) en dieper wordt ingegaan op een technisch gecompliceerde scène in een auto en de opnamen van een explosie in Fleet Street (na 7/7 toch géén evidentie). Zeker geen oninteressant spul allemaal, maar het had toch wel een ietsje méér mogen zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234