null Beeld

Chips

Laat maar voorbijzoeven.

Erik Stockman

Laten we eerlijk wezen: zo iconisch of memorabel was die uit de jaren 70 en 80 daterende, rond twee flikken van de Californische Highway Patrol draaiende televisieserie niet. In onze herinnering bestaat de doorsnee aflevering van ‘ChiPs’ vooral uit beelden van Jon Baker (Larry Wilcox) en Frank ‘Ponch’ Poncherello (Erik Estrada) die elkaar al zoevend over de freeway vanonder die lullige helmpjes van hen schaapachtig toelachen, afgewisseld met close-ups van leren laarzen, zonnebrillen, uitlaatpijpen en gehandschoende vingers die gashendels dichtknijpen.

Vonden wij Baker en Ponch maar twee geesteloze kwieten, dan hadden we wél een boontje voor hun baas, Sgt. Getraer (Robert Pine): diens oneindig coole schuine grijns gaf die goeie ouwe sarge een beetje het aura van onze toenmalige jeugdhelden Han Solo en Indiana Jones. Volstrekt irrelevante kanttekening: als wij in Café de Video genoeg moed (en promilles) hadden verzameld om op een meisje af te stappen, deden wij dit altijd met dezelfde coole scheve grijnslach op onze smoel; merkwaardig genoeg was het resultaat meestal dat de meisjes in lichte paniek voor ons terugdeinsden. Levensles: in het verleidingsspel strekt het níét tot aanbeveling om de mimiek van je jeugdhelden na te willen bootsen.

Soit: terug naar de bioscoopversie van ‘CHiPs’, waarin Wilcox werd vervangen door Dax Shepard en Estrada door Michael Peñ a . Bij verfilmingen van televisieseries hanteren de Hollywoodstudio’s door de motorband genomen twee formules: ofwel nemen ze het bronmateriaal ernstig, en geven ze de serie in kwestie een peperdure upgrade mee (zie de ‘Miami Vice’-film van Michael Mann en de ‘Mission: Impossible’-franchise); ofwel gieten ze er een flinke dosis onderbroekenlol bij en pleuren ze een als hommage vermomde parodie op het scherm: zie ‘Starsky and Hutch’, ‘The Dukes of Hazard’ en ‘21 Jump Street’. De ‘CHIPS’-film behoort tot de tweede categorie: de gezinsvriendelijke serie, waarin Jon en Ponch zelden hun revolvers trokken, werd omgevormd tot een R-rated komedie met meer shoot-outs, stunts, blote tieten, krachttermen en véél meer platte humor; zo is Ponch verworden tot een hitsige undercoveragent die geilt op yogabroeken, aan telefoonseks doet, en zijn partner inwijdt in de edele kunst van het wederzijdse gatlikken (‘Zie je in haar badkamer babydoekjes liggen, dan weet je dat je groen licht hebt’). Oké, die laatste dialoog toverde heel even een Sgt. Getraer-achtige grijns op ons gezicht, maar voor de rest zaten wij ons vooral af te vragen wie nu eigenlijk gaat kunnen lachen met het soort grappen waarbij de personages uitglijden en met hun hoofden pardoes in een kattenbak belanden. De fans zijn dus gewaarschuwd: wie zich laat vangen door de cherubijn van de nostalgie, eindigt met het gezicht in de kattendrek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234