Christine Dehaemers, de vrouw van brulboei Jean-Marie Dedecker: 'Het was geen coup de foudre, maar een oerknal'

Bijna twintig jaar lang was ze de verpersoonlijking van het cliché van de secretaresse die ook maîtresse werd. Tot Christine Dehaemers twee jaar geleden met haar Jean-Marie trouwde en ze zich eindelijk mevrouw Dedecker mocht noemen.

'Jean-Marie kwam haast elke dag op mijn appartement. Maar 's avonds ging hij braaf naar huis, naar zijn vrouw'

De gerenoveerde hoeve van het echtpaar Dedecker ligt op een adembenemende plek midden in de polders van Middelkerke, tussen meanderende sloten en een kanaal dat de achtertuin begrenst. Nadat hij in 2014 niet meer was herverkozen als Kamerlid, heeft de politieke pitbull van weleer zich hier teruggetrokken om te genieten van de nazomer van zijn leven.

Zijn vrouw oogt een beetje nerveus. ‘Het is de eerste keer dat ik zo uitgebreid over mezelf praat,’ zegt ze, terwijl ze een assortiment koekjes en pralines presenteert.

‘Ik hoef hier niet bij te zijn, zeker?’ vraagt de heer des huizes. Zij haalt de schouders op. Na enige aarzeling nestelt hij zich in de zetel met een iPad, die hij af en toe laat zakken om met de ogen te rollen of tussenbeide te komen met een kwinkslag of een verduidelijking.

HUMO Hoe hebt u elkaar leren kennen?

Christine DEHAEMERS «Hij was directeur bij de BBL, maar wou een eigen kantoor opstarten. Hij zocht een rechterhand om de zaak te bestieren als hij weg was. Het was begin jaren 90, zijn hoogdagen als judocoach. Minstens tien keer per jaar zat hij in het buitenland. Een gemeenschappelijke kennis drong erop aan dat ik zou solliciteren. Zelf twijfelde ik, omdat ik die Dedecker niet kende en sport me niet interesseerde.

»Door de spanningen met mijn toenmalige baas heb ik toch de stap gezet. Ik was secretaresse in een verzekeringskantoor en mijn vader was zwaar ziek. Elke avond stopte ik om zes uur om met mijn moeder naar het ziekenhuis te rijden. Mijn baas verdroeg dat niet: hij was het gewoon dat ik elke avond doorwerkte. Maar ik vond het mijn plicht om mijn ouders bij te staan.»

HUMO Wat was uw eerste indruk van Jean-Marie Dedecker?

DEHAEMERS «Het eerste wat ik dacht, was: ‘Wát een kanjer’!»

Jean-Marie DEDECKER (geamuseerd) «Ik had nog een sixpack en woog 86 kilo – 40 minder dan nu.»

DEHAEMERS «Ik was twee jaar eerder getrouwd, maar voelde meteen: als ik voor hém ga werken, komen er brokken van. Dat was geen coup de foudre, maar een oerknal (lacht). Hij kwam heel imposant over, met zijn donkerbruine stem. Een fiere man, een doordrijver. Toch leek hij ook een kwetsbaar kantje te hebben. Ik voelde dat ik hem iets zou kunnen bijbrengen door hem verfijnder te maken.

»In die periode probeerden mijn man en ik zwanger te raken. Ik was net gestart met een in-vitrobehandeling, en ik vond dat Jean-Marie dat moest weten. Als hij me aannam, zou een zwangerschap een flinke streep door zijn rekening zijn. In ons tweede gesprek heb ik hem op de hoogte gebracht, en die eerlijkheid waardeerde hij enorm. ‘Nu wil ik zéker dat je voor mij komt werken,’ zei hij. Uiteindelijk is de behandeling mislukt: ik heb nooit kinderen gekregen.»

HUMO Wanneer is de romance begonnen?

DEHAEMERS «We zijn op 1 april 1993 gestart in een klein kantoor met één bureau en één computer. We zaten tegenover elkaar, de chemie was onvermijdelijk. In juni nodigde hij me uit op restaurant voor mijn verjaardag. Ik stemde toe, goed wetend welk risico ik nam, en ben speciaal voor de gelegenheid een nieuw mantelpakje en nieuwe schoenen gaan kopen.

»Hij was een uur te laat. Ik stond op het punt dat mantelpakje terug in de kast te hangen, toen ik hem hoorde claxonneren. Daar zat hij, in zijn auto, een dikke sigaar te roken. Ik wist toen nog niet dat dat betekende dat hij al aan het aperitief had gezeten (lacht).

»Maar hij had een mooi restaurant uitgekozen: ’t Oude Veer in Sint-Martens-Latem. Daar is onze romance begonnen. Hij wist waarschijnlijk wel dat hij met mij niet naar een frietkot moest gaan. Jean-Marie was een ijdeltuit: hij wou voor niets of niemand onderdoen.»

HUMO Betaalde hij alles?

DEHAEMERS «Altijd. Ik heb nooit iets moeten vragen. We hebben hard gewerkt en ik heb altijd mogen meegroeien, ook inzake aandelen. ‘Als het goed gaat, mag iedereen meegenieten’: dat is zijn motto.»

HUMO Was hij een gentleman die de deur openhield en de stoel voor u naar achteren schoof?

DEDECKER (maakt verschrikt aanstalten om te vluchten)

DEHAEMERS «Nee, dat was rampzalig. Als we ergens binnenkwamen, liet hij de deur los. Ik moest opletten of ik kreeg ze in mijn gezicht. Dus bleef ik voor de deur staan. Dan zag je hem verdwaasd kijken: ‘Waar is ze nu?’ En dan kwam hij terug. Zo heb ik het hem geleerd.»

HUMO Vermoedde uw man niets?

DEHAEMERS «Hij vond het verdacht dat we ’s avonds zo vaak moesten vergaderen. Maar ik heb die dubbele relatie niet lang volgehouden. In september woonde ik alweer alleen: ik kon geen twee koningen dienen.

»Ik was 33 en ben helemaal opnieuw begonnen. Ik heb mijn trouwring en huissleutel op tafel gelegd en ben vertrokken. Met niets, behalve mijn kledij. Mijn man en ik hadden samen een huis gekocht, maar ik vond het onrechtvaardig om mijn deel op te eisen.»

'Veel vrouwen vinden dat een man evenveel in het huishouden moet doen, ik niet'


Bij de nonnekes

HUMO Hoe was het om voor Jean-Marie te werken?

DEHAEMERS «Hij was streng, maar rechtvaardig. Geen controlefreak die in je nek stond te hijgen. Wanneer en hoe je iets deed, was niet belangrijk, zolang het maar in orde was. Het was wel hectisch. Naast dat kantoor had Jean-Marie een visrokerij, twee restaurants én het judo. En ik hielp hem met alles.

»Ik heb wel moeten leren hoe belangrijk sport voor hem was. Tijdens de selecties voor de Olympische Spelen van 1996 belde judoka Bert Terryn naar het kantoor om te horen of hij erbij was. Bijna achteloos vertelde ik hem dat dat niet zo was: ‘Je mag niet mee. Daaaaag, Bert.’ Drama! Zowel voor die jongen als voor Jean-Marie. Hij had met die beslissing geworsteld. Natuurlijk had ik die communicatie aan Jean-Marie moeten overlaten. Dat was de enige keer in al die jaren dat hij tegen me heeft staan roepen.»

HUMO U bent bijna twintig jaar lang zijn maîtresse geweest. Was dat moeilijk?

DEHAEMERS «Aanvankelijk wel. Ik had gedaan wat ik moest doen – scheiden en alleen gaan wonen – en verwachtte van hem hetzelfde. Maar algauw merkte ik dat hij dat niet zou doen. Hij was te zeer aan zijn gezin gehecht. En wat later werd zijn kleinzoon geboren: dat is nog altijd zijn God. Ik aanvaardde dat. Ik heb Jean-Marie nooit gevraagd te scheiden. We hadden een overeenkomst: ik moest zijn situatie respecteren en zijn vrouw niet voor het hoofd stoten door zomaar overal op te duiken, en Jean-Marie moest begrijpen dat ik een leven met hem wou, en geen verdoken relatie. Na een tijd wist iedereen het, ook zijn kinderen.»

DEDECKER «Mijn vrouw was op de hoogte, maar ze wou er niet mee geconfronteerd worden. Ze hadden elk hun territorium, zelfs geografisch. Naar alles wat ten westen van Oostende gebeurde, ging mijn vrouw mee; ten oosten was Christine erbij, in de politiek ook. Ik heb hen allebei in hun waardigheid gelaten.»

DEHAEMERS «Ik had niet het gevoel dat ik me wegcijferde. Op het werk waren we altijd samen en er kwam een mooi sociaal leven bij. Onze leefwerelden raakten met elkaar vergroeid.»

HUMO Waarom koos hij in 2010 alsnog voor een scheiding?

DEHAEMERS «Dat was de beslissing van zijn echtgenote. Ze wilde nog iets van haar latere leven maken, wat begrijpelijk is. Sindsdien ga ik mee naar familiefeestjes, waar zij ook is. Dat verloopt heel beschaafd.»

DEDECKER «Ik heb die scheiding lang uitgesteld omdat het huwelijk een contract is: je moet voor elkaar zorgen. Mijn ex-vrouw komt nog altijd niks tekort. Ik ben getrouwd op mijn 19de en ons huwelijk is begonnen met een overleden kind. Dat blijft de rest van je leven nawerken. Ik heb haar altijd gerespecteerd. Tot aan mijn echtscheiding ben ik elke avond naar huis gegaan.»

DEHAEMERS «Dat we niet samenwoonden, is onze redding geweest. In zijn politieke topjaren hebben we vaak onder hoogspanning gestaan: stress, tegenslagen… Maar ’s avonds kon ik naar huis om tot rust te komen of met vrienden een glas te drinken. Eigenlijk heb ik twintig jaar als een man geleefd. Poetsen en strijken líét ik doen. En als er niets in de koelkast zat, ging ik op restaurant.»

HUMO Maar de liefde consumeren moest dus op het werk?

DEHAEMERS «Jean-Marie kwam haast elke dag op mijn appartement, hoor. Maar ’s avonds ging hij braaf naar huis.»

HUMO Hebben uw ouders nooit commentaar gegeven op uw relatie met een getrouwde man?

DEHAEMERS «Nee. Ik ging elke middag bij hen eten. Ze zagen dat ik gelukkig was. Eén keer heeft mijn moeder me op de vingers getikt, toen ik na een zware dag met een dipje thuiskwam. Ze zei: ‘Iemand met een nine-to-fivejob was niks voor jou geweest. Je hebt de speciale man die je wou. Stop dus maar met zeuren.’»

HUMO Waarom wilde u een speciale man?

DEHAEMERS «Ik ben allergisch aan eentonigheid. Huisje-tuintje-boompje-kindje-hondje: dat past niet bij mij. Ik hou van uitdagingen.»

HUMO Wat is de voornaamste les die u door uw opvoeding hebt meegekregen?

DEHAEMERS «Dat je hard moet werken om vooruit te komen. Mijn moeder had een textielwinkel, mijn vader werkte bij Philips. Ik heb een mooie jeugd gehad. In het middelbaar ging ik op internaat in Gent, bij de nonnekes. Het was een kloosterschool, met alles wat daarbij hoort: uniformen, gebeden, misvieringen, biechten. Orde en netheid: daarin moest je onberispelijk zijn. Niemand haalde het in zijn hoofd om een leerkracht tegen te spreken. Ik hield van die discipline – die is er nu te weinig in onze maatschappij.»

HUMO Het cliché wil dat kinderen van zelfstandigen verwend worden.

DEHAEMERS «Mijn ouders werkten zo hard dat er weinig tijd overbleef om samen door te brengen. Dat compenseerden ze op materieel vlak. Als ik mooie schoenen zag, kreeg ik die meestal. Ik mocht alleen geen vakantiejob doen. In Oostende kon je als student alleen in de horeca terecht, en dat vond mijn moeder niks voor meisjes. Mijn broer mocht garçon spelen, ik kreeg zakgeld en mocht naar het strand (lacht).

»Op mijn 18de opende ik een pralinewinkel. Ik was de jongste handelaar van Oostende. Een paar jaar later heb ik m’n zaak verkocht: ik zag mezelf geen heel leven in een winkel staan, ik wou meer vrijheid. Toen de computer opkwam, heb ik me bijgeschoold om een nette baan te kunnen gaan doen.»

'Ik heb Jean-Marie geleerd galanter te zijn en vaker te knuffelen'


Oude belg

HUMO Wat vond u van Jean-Marie Dedeckers overstap naar de politiek?

DEHAEMERS «Dat paste bij hem. Hij was een goeie spreker en had over alles zijn ideeën. Marc Van Peel heeft hem als eerste gevraagd, maar de CVP botste met alles waar Jean-Marie voor stond. Vervolgens kwam Bert Anciaux, maar die had elke keer een nieuwe overeenkomst bij. Kort daarna werd hij voorgesteld aan Guy Verhofstadt. Omdat Jean-Marie gecharmeerd was door zijn Burgermanifesten, koos hij voor de VLD.

»Die eerste campagne was bikkelhard. Elke avond waren we op pad tot drie uur ’s nachts, en om negen uur ’s morgens zaten we weer op kantoor. Hij werd vanop de laatste plaats rechtstreeks verkozen als senator, met 52.700 stemmen. Een gigantisch succes.»

HUMO Maar u hebt ongetwijfeld ook flink afgezien.

DEHAEMERS «De heisa na zijn ontmoeting met Marc Dutroux (Dedecker bezocht Dutroux in de gevangenis van Aarlen in 2002, red.) was de eerste klap. Op een dag kwam Eric Goens – toen de chef van ‘VTM Nieuws’ – bij ons op kantoor. Hij kende een zekere meneer Paelinck, die al jaren een briefwisseling voerde met Dutroux. Die had daarin gevraagd om Dedecker te kunnen ontmoeten, omdat hij ‘enkele zaken wou bekennen in het algemeen belang’. We hebben die brief nog. Als senator had Jean-Marie het recht om gevangenen te bezoeken. Goens drong aan, en na lang twijfelen stemde Jean-Marie toe.

»VTM-journalist Thomas Van Hemeledonck bracht hem naar de gevangenis. Hij werd door de directeur mee naar binnen gevraagd, omdat die dacht dat hij Jean-Maries medewerker was. Achteraf bleek dat die fameuze meneer Paelinck niet bestond. Dat was Goens zelf. Hij had alles maandenlang voorbereid: hij wou via Jean-Marie bij Dutroux raken en zo een primeur scoren. De ontmoeting werd een afknapper: Dutroux had niks te vertellen. Hij had Armand De Decker verwacht, de Senaatsvoorzitter.

»Vier weken later ontplofte de bom: ‘Dedecker smokkelt journalist binnen bij Dutroux.’ Jean-Marie kon zich niet verdedigen en werd dagenlang door het slijk gehaald. Het was de hel. Dat verraad vergeef ik Goens nooit. Ik heb hem in zijn bureau opgezocht om hem uit te maken voor rotte vis. Hij is van Koksijde en had nog judoles gevolgd bij Jean-Marie. En dan lap je hem zo’n smerige streek. Dat zal ik hem altijd kwalijk blijven nemen.»

HUMO Eric Goens betwist deze versie van de feiten.

DEDECKER «En ik bevestig ze. Ik heb de bewijzen.»

HUMO Hebt u hetzelfde temperament als uw man?

DEHAEMERS «Ik heb veel geduld, maar ik verdraag geen onrechtvaardigheid. Als je te ver gaat, ontplof ik.»

HUMO Leidt dat soms tot spectaculaire ruzies?

DEHAEMERS «Daarvoor kennen we elkaar te goed. Wij hebben nooit ruzie, alleen kleine discussies over onbenulligheden: ‘Schat, je hebt de verkeerde sokken aan.’ Dan zegt hij dat ik zaag, meer niet.

»Ik heb hem geleerd om galanter te zijn en vaker te knuffelen, maar verder respecteren we elkaars karakter en geven we elkaar de vrijheid. Hij schrijft en leest graag, ik hou me bezig met de rest. Van praktische zaken trekt hij zich niks aan. Perfect! Veel vrouwen vinden dat een man evenveel in het huishouden moet doen, ik niet. Ik beslis over alles – het interieur, de boodschappen, de reizen – zonder dat ik zijn goedkeuring moet vragen. Dat is een vorm van vrijheid. Een man die zegt wat ik moet doen, daarvoor ben ik te zelfstandig.»

DEDECKER «Ik ben de gemakkelijkste vent ter wereld.»

HUMO Kan hij koken?

DEHAEMERS «Nee! Zelfs geen ei bakken.»

DEDECKER «Ik kan een flesje bier opentrekken. Maar flessen champagne vertrouw ik niet.»

DEHAEMERS «Als hij die opent, spuit het eruit. Hij is een echte oude Belg. Enkele maanden geleden maakte hij me ’s nachts wakker: ‘De zekeringen zijn gesprongen, ga eens kijken.’»

DEDECKER «Ze is de dochter van een elektricien!»

HUMO Wat hebt u in uw leven geleerd over mannen?

DEHAEMERS «Een échte man heeft een klein lichtje. Jean-Marie kan een grote bek opzetten, maar als het erop aankomt, verdedigt hij je. Die gevoelige kant is zijn mooiste eigenschap. En hij is eerlijk. We hebben allebei een hekel aan leugenaars.»

HUMO Als u één ding aan hem mocht veranderen, wat zou dat dan zijn?

DEHAEMERS (denkt na) «Hij zou iets geduldiger mogen zijn. En soms wat minder oppositielid. Hij heeft nogal de neiging om de dingen van de negatieve kant te bekijken.»

HUMO En hoe zit het met zijn imago van brulboei?

DEHAEMERS «Als Jean-Marie ergens binnenstapt, vult hij de kamer. En hij spreekt de mensen toe met luide stem. Maar thuis is hij de rustigste mens die je je kunt voorstellen. Na het ontbijt leest hij vier kranten, en daarna trekt hij naar zijn schrijfkamer, om zijn column te maken en boeken te lezen. Verder gaan we vaak uit eten. En bij mooi weer wandelen en fietsen we.»

'Als er één politicus de voorbije twintig jaar níét van mening is veranderd, dan is hij het'


Mes in de rug

HUMO Zijn er nog politieke tragedies die bij u sporen hebben nagelaten?

DEHAEMERS «Toen hij werd buitengegooid bij de VLD, wilde de N-VA hem binnenhalen. De gesprekken waren rond. Maar CD&V stak er een stokje voor, waarna Bart De Wever en Geert Bourgeois op de partijraad tégen zijn komst pleitten, hoewel ze hem zelf hadden aangetrokken. Zo’n mes in je rug: het is bijna onmogelijk om daar overheen te komen. Hij was depressief en wou stoppen met politiek. Als partner ben je dan geneigd om ook neerslachtig te worden en mee ten onder te gaan. Maar ik moest sterker zijn. Door veel met hem te praten en zijn dagen zo aangenaam mogelijk te maken, heb ik hem opnieuw op de been gekregen – met veel bloed, zweet en tranen.»

HUMO Hebt u De Wever de mantel uitgeveegd?

DEHAEMERS «Nee, maar ik heb wel een aanvaring gehad met Verhofstadt. Jean-Marie voerde campagne tegen de superboetes in het verkeer, ingesteld door Steve Stevaert. Verhofstadt, die met de socialisten regeerde, was daar niet gelukkig mee. Hij belde en vroeg of meneer Dedecker er was. Toen ik zei dat hij in Vietnam zat, beval hij me om die campagne stop te zetten. ‘Ik stuur je een fax waarin we die campagne begraven en jij moet die aan Belga bezorgen.’ Ik weigerde, waarop hij me de huid begon vol te schelden. Ik stelde voor om de fax aan Jean-Marie voor te leggen. Als hij het goed vond, zou ik hem naar Belga sturen, en geen minuut vroeger. Verhofstadt was zo woest dat hij nooit meer tegen me heeft gesproken. Niemand kreeg me zover om iets te doen waar Jean-Marie het niet mee eens was.»

HUMO Hoe ging u om met zijn aartsvijand Johan Vande Lanotte?

DEHAEMERS «Vriendelijk. Na de gemeenteraad van Oostende kwam hij weleens een praatje maken. Vande Lanotte was een politieke tegenstander, maar het werd nooit persoonlijk. De smerige streken van zogenaamde medestanders deden meer pijn: Karel De Gucht, Bart Tommelein, Vincent Van Quickenborne

»Tommelein heeft na zijn scheiding een jaar in dit huis mogen wonen. Maar bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 heeft hij ons verraden. Tommelein was bij Vande Lanotte geweest en zei dat de VLD maar één van de twaalf zetels kreeg. ’s Avonds op restaurant bevestigde hij tegen Jean-Marie dat het er drie moesten zijn, zoals afgesproken. Anders kon Vande Lanotte naar zijn meerderheid fluiten. De volgende morgen hoorden we Tommelein op de radio zeggen dat er een akkoord was en dat Dedecker eruit vloog omdat hij een ruziemaker was waar geen land mee te bezeilen viel. We vielen van onze stoel! Jean-Marie had die vent in de politiek geloodst. Hij had hem geholpen. En dan zo’n verraad, met een karaktermoord erbovenop.»

HUMO Tommelein heeft uw man de reputatie van herrieschopper bezorgd.

DEHAEMERS «Het is zó makkelijk om dat over hem te zeggen – omdat hij zulke uitgesproken meningen heeft. Maar hij is géén ruziemaker. En hij kan compromissen sluiten. Als je een overeenkomst met hem hebt, houdt hij zich daaraan. Dat hoeft zelfs niet op papier te staan. Jean-Marie is altijd consequent gebleven. Als er één politicus níét van mening is veranderd de voorbije twintig jaar, dan is hij het.»

HUMO Maar door die onbuigzaamheid is hij nooit verder geraakt dan roepen aan de zijlijn.

DEHAEMERS «Dat heeft te maken met zijn onkreukbaarheid, en zijn rechtvaardigheidsgevoel. Daar waren ze overal bang van, in de sport én de politiek. In die machtige kringen kunnen ze niks aanvangen met eerlijke mensen. Daar gaat het niet om compromissen, maar over combines, deals en corruptie. Wie daar niet aan meedoet, is onbetrouwbaar en moet eruit.»

HUMO Heeft het vuile spel in de Wetstraat uw mensbeeld aangetast?

DEHAEMERS «Nee, want ik heb altijd enorme antennes gehad. Het duurt lang voor ik iemand helemaal vertrouw. Ik heb Jean-Marie vaak gewaarschuwd voor mensen met foute bedoelingen. We hebben véél triestige verhalen gehoord op kantoor. Op het einde kwam het altijd op hetzelfde neer: of ze geen geld konden lenen. Als hun verhaal niet klopte, had ik dat meestal in de gaten. Jean-Marie is veel milder en kan moeilijk nee zeggen. Ik deed dat in zijn plaats. Toch ligt hierboven een dikke classeur met documenten van mensen die ons nog geld schuldig zijn. Daar zien we geen euro meer van terug.»

'Volgens Jean-Marie is de vrouw gemaakt uit de rib van de man'


Vulgaire vrouwen

HUMO Was het een verademing toen Jean-Marie bij de verkiezingen van 2014 niet meer verkozen werd?

DEHAEMERS «Een nederlaag doet altijd pijn. Jean-Marie hield van het spreekgestoelte: op donderdagnamiddag eens flink van zijn oren maken, daar deed hij het voor. Maar bij mij overheerste de opluchting. Lijst Dedecker was een mooi project, maar het werd te zwaar. De lange verplaatsingen naar Brussel, de files, de stress, de druk van de media… Jean-Marie was een beetje op.

»Ik ben blij dat we nu een rustiger leven hebben. Je eigen agenda kunnen bepalen: wat een luxe! Al werken we allebei nog volle dagen. In 2018 wil Jean-Marie burgemeester van Middelkerke worden, en daar sta ik 100 procent achter. Maar naar het parlement hoeft hij niet meer. Het is goed geweest.

»We wonen hier ook zo graag. Jean-Marie is altijd verliefd geweest op deze plek. Hij had die oude hoeve al lang, maar ik heb de verhuizing lang afgehouden. Ik vond het huis te fermette-achtig, met die open haard en ouderwetse boerentegels. Uiteindelijk hebben we een mooi compromis gesloten: we zouden naar hier verhuizen, op voorwaarde dat ik volledig mijn zin mocht doen met het interieur. Parket erin, grotere ramen, die haard eruit. Ik wou geen stof in mijn huis. En wie zou ’s avonds het hout moeten aanslepen, denk je?»

HUMO Nadat u was gaan samenwonen, vroeg hij u ook ten huwelijk. Hoe heeft hij dat gedaan?

DEHAEMERS (gniffelt) «Dat is niet voor publicatie vatbaar.»

HUMO Aha, interessant!

DEDECKER «Zuhal Demir heeft dat onlangs mooi beschreven in jullie Zeven Hoofdzonden, onder onkuisheid.»

HUMO Toen ze zei dat ze graag bovenop zit?

DEHAEMERS (snel) «Het was in het heetst van de strijd. Laten we het daarop houden.»

HUMO Hij is dus niet op één knie gaan zitten?

DEHAEMERS «Jean-Marie knielt nooit, voor niemand. Mocht hij het toch doen, dan zou ik hem overeind moeten helpen. Zijn knietjes zijn kapot.»

HUMO Het schijnt dat macht en geld erotiseren. Hoe jaloers bent u?

DEHAEMERS «Een heel jaloerse vrouw houdt het niet uit aan de zijde van een politicus. Ze trekken aandachtzoeksters aan die zich graag tegen gereputeerde mensen aanschurken. Jean-Marie is soms geflatteerd door die aandacht. Typisch mannelijk! Als een vrouw een halfuur met hem staat te praten, heeft hij niet in de gaten dat ze dat niet doet voor zijn mooie ogen, maar omdat ze een agenda heeft.

»Sommige vrouwen zijn zo opdringerig dat het bijna vulgair wordt. Vooral in campagneperiodes was dat erg: rond zijn hals vliegen, kussen… Ik heb die types weleens moeten waarschuwen: ‘Als je nog één keer terugkomt, zal het geen aangenaam gesprek worden.’ Het is niet omdat je aan politiek doet, dat je publiek bezit bent. Mensen mogen nog een minimum aan respect tonen.»

HUMO Is híj jaloers?

DEHAEMERS «Natuurlijk! Jean-Marie is een macho. Volgens hem is de vrouw gemaakt uit de rib van de man. En als het nodig is, sleurt hij er de Bijbel, de Koran en de Thora bij om zijn gelijk te halen en zijn goesting te krijgen (lacht).»

DEDECKER (grijnst) «Maar jij komt wel uit de beste rib.»

DEHAEMERS «Soms moet ik hem erop wijzen dat niet alles evident is. Het is niet omdat ik alle praktische zaken regel dat dat ook normaal is. Respect: daar ben ik gevoelig voor.»

HUMO En u bent ook een fiere vrouw, niet? Er hangen hier mooie portretten van u.

DEHAEMERS «Ik ben een echt meisje. Ik zie er graag goed uit en wil dat alles netjes is.»

DEDECKER «Dat is een understatement. Jullie fotografe moest een dag later komen: Christine wou eerst nog naar de kapper. Maar ik vind die fierheid een mooie eigenschap. Het is een verschijning met wie je kunt pronken, hè.»

HUMO En pronkt mevrouw zelf ook graag?

DEHAEMERS «Nee. ‘Kijk eens, hier ben ik’: dat is niet mijn stijl. Ik ga wel heel graag shoppen. Mijn kleerkast is een aparte kamer. En of het nu een tafellaken, beddengoed of kledij is: ik zal nooit brol kopen. Ik betaal liever wat meer voor het betere product, zeker wat voeding betreft. Alles moet vers zijn. Daarom haal ik vlees bij de slager, brood bij de bakker en groenten in de groente-winkel. In de supermarkt koop ik alleen koffie, water en waspoeder.»

HUMO Tot slot: was zijn baard uw idee?

DEHAEMERS «Die heeft hij laten groeien tijdens de opnames van ‘Terug naar eigen land’. Ik wist op voorhand dat hij ongeschoren zou terugkeren, omdat ze onderweg weinig comfort hadden. Bij zijn thuiskomst vroeg hij of zijn baard eraf moest. Ik vond hem mooi en stuurde hem naar de barbier om alles netjes bij te werken. En nu heeft hij iets van Sean Connery. Zijn knuffelgehalte is wat hoger. Een man moet er ook goed uitzien, vind ik. (Teder) Anders denken de mensen nog dat ik niet goed voor hem zorg.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234