null Beeld

Christophe Vekeman - Marie

‘Haar schoonheid had eenvoudigweg geen precedent.’ ‘Marie’ (De Arbeiderspers), het tiende boek van Christophe Vekeman, gaat – laat u niets wijsmaken door wat volgt – over de liefde. De maanzieke, door waanzin opgegeten, tranentrekkende liefde – in dit geval voor Marie, ‘het liefste meisje ter wereld’. Ze sterft, veel te vroeg natuurlijk, waardoor alles rouw en rauw wordt, en de auteur een alibi heeft om een lugubere groteske neer te pennen.

Eén en ander speelt zich af in Abraham, ‘echt een heel apart plaatsje’, een door moeras omgeven negorij waar driehonderd zielen in vredige krankzinnigheid samenleven. Tenminste tot Steven Blanker, de burgemeester, eigenhandig het bevolkingsaantal begint af te bouwen. Kostelijk personage, trouwens: een burgemeester met een neurotisch giecheltje, chronische buikpijn en een merkwaardige voorliefde voor babydolls, van de aap z’n gat geblazen wetten en old school wreedaardigheid.

Blanker is niet het enige mesjogge personage dat Vekeman presenteert: in Abraham loopt het vol verknipte, duistere of verrukkelijk komische figuren. De mentale stompzinnigheid wordt vaak geaccentueerd door een fysieke onnauwkeurigheid. Dan heeft een man een onpeilbare lijfgeur, is er een vrouw die onder extreme haargroei over het hele lichaam te lijden heeft, of wordt er verteld over iemand zonder neusgaten. Mag ik trouwens mijn innige liefde uitschreeuwen voor Karla, de zoon van de burgemeester, die openlijk masturberend de klandizie van café Jimmie Rodgers van pils voorziet?

Vekeman – zijn opgeblazen, koket maniëristische stijltoets geperfectioneerd – schrijft het allemaal met sardonisch plezier op: als een kundige god hangt hij boven zijn kleine creatie en laat hij het surrealisme zin na zin en pagina na pagina groeien, tot elke lettergreep aangeblazen wordt door Satan en ‘Marie’ als bloederige Tarantino finisht. Tegelijk is de humorist Vekeman stevig op stoot: bierpensen, vetbuikjes en zwangerschapsbollen zullen lillen tijdens de lezing van dit werkje. Maar wat overblijft, is toch vooral de grimmigheid: wanstaltig is een woord uitgevonden door Christophe Vekeman. En hij stelt goeie retorische vragen: ‘Krankzinnig toch, wat een mens soms bezielt?’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234