null Beeld

christopher owens - Lysandre

Het was Stephen Malkmus die ooit zei dat popidolen in twee groepen uiteenvallen: zij die uitblinken in herkenbaarheid en met wie je dus een soort instantband vermoedt, en zij die zo far out de rockster zijn (of uithangen) dat je er enkel met open mond naar kan staan gapen.

Volgens die logica kan Christopher Owens – frontman van Girls, San Francisco's meest geliefkoosde indiegroep, of toch tot hij er onlangs de stekker uittrok – haast voor niemand tot die eerste categorie behoren. Niet alleen hangt z'n leven aan elkaar van de depressies en de verslavingen; er is ook zijn moeder, die de gaten in het huishoudbudget destijds vulde door zichzelf te prostitueren in eigen huis. En vooral: hij is opgegroeid binnen de illustere Children of God-sekte; een verleden waar hij pijnlijk eerlijk over is, in interviews én songs. Een biografie, kortom, waar minstens drie zaterdagavondfilms uit te puren vallen.

In die zin is het passend dat ook zijn solodebuut één lang, waargebeurd verhaal vertelt. Meer bepaald dat van de eerste grote tournee van Girls, waarbij alle tussenstations een plaats krijgen (van thuisbasis San Francisco over New York tot Europa; één song eindigt met een aankondiging in een luchthaven en een opstijgend vliegtuig), maar ook dat van Owens worsteling met de plotse roem, en vooral: van zijn romance met een deerne, naar wie de plaat ook is vernoemd, aan de Franse Rivièra.

Als alle muziekgenres in de wereld samen één grote dierentuin vormen, dan is schmalz de neusaap van het lot: als er al volk komt kijken – onderweg van de leeuwen naar de flamingo’s – dan is dat doorgaans alleen om te wijzen en te lachen. En er vált te lachen op 'Lysandre', dat uitermate schmalzerig uit de hoek komt. Om te beginnen is de helft van de songs opgebouwd rond ofwél een faux-kitscherige saxofoonriedel, ófwel een fluitsolo die akelig hard aan de, euh, soundtrack van 'Two Girls One Cup' doet denken. De eerste soloplaten van Adam Green én 'Soft Power' van Chilly Gonzales hadden diezelfde meligheid, maar zij strooiden er bakken ironie overheen, als zout op sneeuw, en dat is hier slechts bij uitzondering het geval.

Toch past die knipoogvrije middle-of-the-roadpop op één of andere manier mooi bij dit verhaal in elf hoofdstukken – als een slim tegengewicht voor de nevenverhalen, die zwarter dan zwart zijn. Stilistisch doet de plaat ook bijna net zo veel haltes aan als het reisverhaal: er is folk ('A Broken Heart'), Randy Newman-esque pop (de meezinger 'Love Is In The Ear of the Beholder'), ouderwetse rock-'n-swing ('Here We Go Again') en calypso ('Riviera Rock') – en alles volgt bovenal het ritmische kloppen van het hevig bloedende pophart dat de rotgetalenteerde Owens onmiskenbaar in zijn borstkas heeft hangen.

Of we 'Lysandre' over zes maanden nog steeds zullen opzetten, valt moeilijk in te schatten. Maar ondertussen slaagt de plaat er nu toch al vijftien luisterbeurten moeiteloos in de cynische zwartzak in ons naar de kruipkelder te verbannen. In de Carrefour herkent u ons aan onze manische blik.

Voorbeluisteren?

null Beeld

Christopher Owens speelt op woensdag 6 maart in de Rotonde van de Botanique, in Brussel

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234