'Chuck': de laatste plaat van Chuck Berry

Hier is ze dan, de nieuwe plaat van Chuck Berry, zijn eerste in 38 jaar. Ze heet ‘Chuck’ en slecht is ze niet. Dat het een postume plaat zou worden, weten we sinds 18 maart jongstleden, toen de grootste rock-’n-roller ooit overleed aan een hartaanval.

'Berry klinkt zoals hij altijd heeft geklonken: opzwepend en vuil'

Wie beelden heeft gezien van Chuck Berry’s laatste concerten, zal met moeite kunnen geloven dat hij nog in staat was tot het maken van een plaat. Chuck die er hoogbejaard en schijnbaar op een andere planeet bijstond, en terwijl de backingband op hoop van zegen nog eens één van zijn klassiekers inzette, daar lukraak en veel te luid zijn signature riffs doorheen gooide. Niet noodzakelijk de riffs van de song in kwestie, zelden in de juiste toonaard. Chuck was op het einde bijna doof, in 2014 stopte hij voorgoed met optreden.

Om aan deze plaat te mogen meewerken zouden de grootsten der aarde op handen en voeten naar Berry’s studio in St. Louis zijn gekropen, maar Chuck hield het voor zijn laatste plaat binnen de familie en net daarbuiten. De groep in zijn rug is die van zijn laatste paar concertjaren, met zijn zoon Charles Jr. en kleinzoon Charles III op gitaar, en dochter Ingrid op mondharmonica en backing vocals. De gastmuzikanten die wel een uitnodiging kregen, komen uit verrassende hoek: geen Keith Richards, Eric Clapton, Pete Townshend of Jimmy Page, maar Tom Morello, Gary Clark Jr. en Nathaniel Rateliff. Ze storen nergens.

De ster van de plaat is de man wiens naam ze draagt: Chuck. Met de luxe van een tweede, derde en wat-maakt-het-ook-uit-hoeveelste take is men erin geslaagd om Berry te laten klinken zoals Berry altijd heeft geklonken: opzwepend, vuil, uniek fraserend en recht naar de essentie. Als het tempo omhoog gaat – vaak! – raakt hij wat in ademnood, maar ook dat stoort niet. ‘Chuck’ is namelijk geen essentiële toevoeging aan één van de indrukwekkendste songcatalogi ooit, maar een eerbetoon aan diezelfde catalogus.

Geen enkele song klinkt alsof je hem niet al eens eerder van Berry hebt gehoord, en zelfs in zijn riffs recycleert hij allerhande heerlijks van vroeger. Niks nieuws dus, maar let’s face it: het wiel werd ook maar één keer uitgevonden, en daar beleven we nog altijd veel plezier aan.

Ik kan alvast niet blijven stilstaan als hij opener ‘Wonderful Woman’ aantrekt op de wijze van ‘Little Queenie’, met ‘Lady B. Goode’ de vierde sequel van ‘Johnny B. Goode’ aflevert, of met ‘Jamaica Moon’ een vijfderangs ‘Havana Moon’ serveert. Vijfderangs Chuck blijft Chuck. En niemand die op zijn negentigste nog zo goed is als op zijn dertigste. Want laten we ook dat niet vergeten: Chuck was de dertig al voorbij toen hij eind jaren 50 zo glorieus het tienerleven bezong. Hoe mooi, typerend en passend is het dan dat zijn allerlaatste single ‘Big Boys’ is, een song geschreven naar de mal van ‘Roll Over Beethoven’, over een tiener die ervan droomt de dingen te kunnen doen die een volwassene doet. Chuck Berry was teenager tot zijn negentigste. Fucking hulde!


‘Chuck’ is uit bij Universal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234