Chuck E. Weiss - 23rd & Stout

Vroeger, toen uw dienaar nog op de plaatselijke bibliotheek was aangewezen om zich het oeuvre van de Pixies, Lou Reed en de B-52's eigen te maken, stond op lp's weleens de krachtige aanbeveling 'PLAY LOUD!'. Geen idee waarom men ooit met die fijne traditie komaf gemaakt heeft, maar als er één plaat is waarvoor dat devies nog eens uit de bezemkast zou mogen worden gehaald, dan wel '23rd & Stout', de jongste worp van de nachtburgemeester van Los Angeles, Chuck E. Weiss.

Wij willen u geenszins ruzie met de buren aanpraten, maar neemt u het van ons aan: pas met de versterker op een enigszins volwassen volume (iets onder Motörhead-niveau) komt dit plaatje echt tot z'n recht.

En als u ons toestaat om nog een wijle langer de azijnpisser uit te hangen: zonder dat we de man ooit in den vleze aan het werk hebben gezien (wegens vliegangst is hij nog nooit in deze contreien komen optreden; er wordt aan gewerkt) durven we te stellen dat men Weiss - een stem tussen Tom Waits en Captain Beefheart, een kop tussen wijlen Johnny Ramone en de Hulk - nog het best live savoureert, in een doorrookt hol in een grauwe achterbuurt van LA, waar het bier goed en het vrouwvolk slecht is (of omgekeerd - 't zit altijd goed).

En toch zouden wij u '23rd & Stout' van ganser harte willen aanbevelen. Van de kaduke openingsdans 'Prince Minsky's Lament' tot de heftig rockende Ike & Tina-cover 'Goodbye, So Long' croont, gromt, kreunt, blaft, kwijlt en kwispelstaart onze vriend dat het een aard heeft, en die tot voorbeeld strekkende attitude levert dertien behoorlijk goede tot zeer goede nummers op, in een stijl die Weiss zelf omschrijft als 'discom-bop-ulated jive' - denk een potige mix van blues, bebop, jazz, rock-'n-roll en bij momenten zelfs comedy.

Hoogtepunten, zei u? Het door een bronstige saxpartij aangevuurde en met een hilarische huilbui afgemaakte 'Fake Dance' is een voortreffelijke lap ketelblues, in de gefluisterde shuffle 'Sho Is Cold' klinkt Weiss als het oude wijf dat hij blijkens de hoesfoto's tegenwoordig ook gewoon ís, 'Room with a View' had zo op 'Clear Spot' van Beefheart gekund, en het vettige 'Novade Nada' op 'Mule Variations' van Waits. Erg geestig is 'The Phone Conversation', waarin één of andere loser om vier uur 's nachts zijn eigen vrouw staat af te zeiken op het antwoordapparaat van ene Sid: 'My wife and I are having quite a dilemma, and I was hoping you could clear the whole thing up for us / She says that Jerry Lewis is 73 years old, but I know he's 78'. Het nummer wordt afgesloten met een wildenthousiast 'That was beautiful, man!' En dat was het ook.

'23rd & Stout' mist misschien nét dat je ne sais quoi dat van 's mans debuut 'Extremely Cool' uit '99 een wereldplaat maakte, en de rustige nummers zijn wat wisselend van kwaliteit, maar voor de rest: drie sterren en een kus van de juf. En voor de geïnteresseerden: Jerry Lewis - niet de rock-'n-roller van de recensie hierboven, maar de komiek, acteur, regisseur, schrijver en allround good egg - is 80, en maakt het, ondanks een klein hartaanvalletje eerder dit jaar, uitstekend. Wij wensen hem nog vele jaren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234