Chvrches - Love Is Dead

Na één keer luisteren: ‘De nieuwe Garbage-light is gearriveerd en ze hebben te veel naar Orchestral Manoeuvres in the Dark geluisterd. Next!’

Het is hun derde plaat en er is heel hard over nagedacht. Met dure lichtshows en Amerikaanse voetbalstadions in het achterhoofd, want zowat elke song is een anthem, met schandalig makkelijke refreinen die zich als een zomerse teek door de huid boren, en alleen met bloedvergieten verwijderd kunnen worden. Dat is ongetwijfeld te danken aan de impressionante Greg Kurstin, die sinds 2015 ongeveer de halve Billboard bij elkaar producete. Wij denken hierbij even – maar niet te lang – aan Adele, Foo Fighters, Beck, Pink, Kendrick Lamar e tutti fuckin’ quanti.

Het kan snel gaan: nog maar een paar jaar geleden was ‘The Boxer’ van The National de soundtrack in het café waar Lauren Mayberry de wc’s kuiste, nu zingt ieders natte droom Matt Berninger mee op ‘My Enemy’: een bariton ontmoet een sopraan in een bar onder de zee. Mooi.

Op ‘God’s Plan’ mag Martin Doherty even de Keith Richards in zichzelf loslaten en een nummer opeisen, maar gelukkig blijft het daarbij. Mayberry beschikt over een harde, loepzuivere stem: ze zingt rechtdoor en doet dat vakkundig, al mocht er voor mijn part wel meer craquelé in haar stem zitten. De leeftijd, ongetwijfeld.

Ze probeert het wel op ‘Really Gone’, een ballade die gemaakt lijkt om op een outro van een tiernerreeks op Netflix te staan. Het hart van onze chanteuse is gebroken, als je driekwart van de songs mag geloven, en daarvoor moeten alle registers opengetrokken worden, op ongegeneerd melodramatische wijze.

Als er naast de opener ‘Graffiti’ (besmettelijker dan een zomergriepje) een wereldhit op staat is het ‘Miracle’: smachtende zanglijn, veel ooh’s en aah’s en als een zweer openbarstend wanneer het tijd is voor het refrein.

De plaat heeft dicht bij Garbage gelegen, maar er zijn slechtere bedpartners. Verder schat ik dat ongeveer 8.000 dj’s op Tomorrowland het de konijnen uit hun hol jagende ‘Graves’ in hun set zullen opnemen dit jaar. Heerlijke drop. Fantastisch refrein ook.

Soms denk ik: zouden ze die computer nu niet even in het haardvuur kunnen steken en een gitaar omgorden, maar daar doet de jeugd niet meer aan: dat Gibson failliet ging, is voor een groot stuk te wijten aan dit soort op Macs gecomponeerde huppelmuziek.

Is this heaven or is this hell, vraagt de groep zich op het adequaat getitelde ‘Heaven/Hell’ af. Het is geen van beide: ze landen ongeveer in het midden. Klaar voor werelddominantie en ongebreidelde popglorie, ongetwijfeld.

Ik denk: nog één plaatje na ‘Love Is Dead’ en dan op een eiland voor de Schotse kust voor de rest van hun leven hun geld tellen. Niet meer, niet minder.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234