null Beeld

Cirkus Columbia

Het eerste halfuur heeft iets van een lieflijk zomersprookje. De zon gloeit hoog aan de hemel, de krekels zingen in het gras, op de terrasjes ledigen de mannen hun glas rakija (of een andere sterkedrank) in één haal tot op de bodem.

Twee jeugdvrienden trekken om ter eerst hun kleren uit en springen joelend van de spoorwegbrug in de rivier. De sfeer is licht en vrolijk... 'De mensen hebben hier altijd in vrede samengeleefd,' horen we een vrouw opgewekt verkondigen, 'Niemand gaat dit land opdelen. Wie zou dan wel op wíé moeten schieten?' De dame in kwestie zal - net als haar dorpsgenoten trouwens – sneller dan haar lief is wakker schieten uit haar naïviteit.

We zitten in Bosnië-Herzegovina in het jaar 1991: de republiek Joegoslavië bevindt zich in alarmfase rood, de Balkan staat op ontploffen. De eerste omina van de naderende storm zijn al voelbaar: overdag paradeert de net uit Duitsland teruggekeerde Divko als een Italiaanse godfather door de zonovergoten straatjes - jasje losjes over de schouders, knappe meid aan de arm - maar 's avonds zit hij met ontzetting te kijken naar televisiebeelden van de Servische bombardementen op de stad Dubrovnik. Zijn zoon Martin - hij die van die spoorwegbrug sprong - ontvangt een oproepbrief voor het leger. Onbekende aanranders timmeren de oud-burgemeester in mekaar. Het kruitvat staat op exploderen, maar het vreemde is: niemand in het dorp lijkt de lont écht te ruiken.

Er valt op het tragikomische 'Cirkus Columbia' heel wat aan te merken: de plot is misschien een beetje te mager, de humor wat bij de haren getrokken, de personages ogen un poco schetsmatig. Maar voelt u ook die rare luchtgolf door uw middenrif blazen? Voelt u die pijn in uw hartvlies, alsof er net een steen doorheen is gegooid?

In zijn intentieverklaring omschrijft de Belgisch-Bosnische regisseur Danis Tanovic ('No Man's Land', 'L'enfer') zijn nieuwste prent als een poging om de merkwaardige sfeer van vlak vóór de burgeroorlog opnieuw tot leven te roepen - toen de mensen er nog absoluut zeker van waren dat het conflict hén niet zou raken, en toen de buurman nog een buurman was en geen folteraar. 'Zulke vreselijke dingen zullen hier wel nooit gebeuren. Wie zou dan wel op wíé moeten schieten?' zo hoorden wij onszelf hardop verkondigen toen we door de zomerse hitte weer naar huis slenterden. De zon gloeide hoog aan de hemel, de sfeer was licht en vrolijk...

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234