null Beeld

Classic Albums: Elvis Presley

In 1956 bracht ene Elvis Presley uit Tupelo, Mississippi een plaat uit die (om het niet al te moeilijk te maken) simpelweg 'Elvis Presley' werd gedoopt: een instantklassieker, hoewel de plaat eigenlijk was samengeraapt uit opnames die Elvis voor het legendarische Sun Records-label van Sam Phillips had gemaakt en enkele sessies voor het grote RCA-label, dat de jonge zanger bij Phillips had weggekocht voor het toen ongeziene bedrag van 35.000 dollar.

Redactie

Een investering die ze zich niet beklaagd hebben, want 'Elvis Presley' - de plaat én de man - sloeg wereldwijd in als een bom. Elvis-gitarist Scotty Moore maakte het allemaal van zeer nabij mee.

- Herinner je je nog je allereerste indruk van Elvis?

Scotty Moore «Jawel: dat hij een beetje te wild gekleed was voor mijn smaak. Hij droeg een zwarte broek met een roze of witte streep, en een geveterd hemd met een ducktail: iéts flamboyanter dan de meeste kerels van zijn leeftijd, zeg maar. Hij had een nogal hoge stem, maar het leek wel alsof hij elk nummer kende dat ooit geschreven was. Daar was ik echt van onder de indruk.

»Als muzikanten stelden we toen niet zoveel voor: bassist Bill Black, Elvis, ik, we waren allemaal minder dan gemiddeld goed. Elvis kende niet al te veel akkoorden, maar hij had wel een onwaarschijnlijk gevoel voor ritme en timing, en daar maakte Sam perfect gebruik van: hij zag Elvis als een instrument, en zorgde ervoor dat zijn stem dichter bij de muziek aansloot dan in die tijd de gewoonte was. Als je naar de platen uit die tijd luistert, hoor je dat de stem altijd helemaal op de voorgrond zit. Als hij dat bij ons en Elvis gedaan zou hebben, zou dat helemaal leeg geklonken hebben, omdat we maar drie instrumenten hadden.»

- Hadden jullie na de eerste opnames meteen door dat Elvis een grote ster zou worden?

Moore «Neen, ik probeerde te begrijpen waarom Sam zo opgewonden was. Bill en ik vonden het wel goed, natuurlijk, maar toch ook een beetje... anders. Iedereen kent het verhaal dat Sam op zoek was naar een blanke die als een zwarte kon zingen, maar tegen ons heeft hij daar nooit iets over verteld. Ik snapte wat Elvis deed, en mij klonk dat niet zwart in de oren. Maar hij had wél de feel die sommige zwarte zangers hadden.»

- Voelden jullie een verschil tussen de manier van opnemen bij Sun of RCA?

Moore « O ja, bij Sam Phillips ging het er allemaal zeer intiem, los en gemoedelijk aan toe. Toen we naar RCA overstapten, was het allemaal opeens een stuk professioneler. Opeens hoorden we een stem zeggen: 'Iedereen klaar voor opname? Dit is 0-1859 G2WW, take één!' En wij: 'Euh? Wát zei u?' Maar ik kan niet zeggen dat ze ons in al die jaren ooit onder druk gezet hebben als we in de studio zaten: Elvis luisterde gewoon naar pakken acetaatopnames van nummers die hem aangeboden werden, en als er eentje tussenzat dat hem beviel, namen we dat op. Opnieuw en opnieuw, tot we tevreden waren. Bij RCA mochten we min of meer onze zin doen: als Elvis tevreden was, was iedereen tevreden. Sam daarentegen was meer het type van de opzichter. Bij hem ging het van: 'Jongens, nog één keer proberen? Ik wéét gewoon dat er meer uit dit nummer te halen valt.'»

- Werden jullie goed betaald door RCA?

Moore «Neen, gewoon het vaste, door de vakbonden vastgelegde muzikantenloon, in mijn geval veertien jaar lang. Elvis verdiende pakken geld, wij kregen genoeg om van te leven. Maar daar heb ik totaal geen spijt van: genoeg verdienen om er van te leven, met die gedachte was ik de muziekbusiness ingestapt.

»Tussen haakjes: ik vind dat Bill Black (die in 1965 overleed, red.) nooit de waardering heeft gekregen die hij verdient voor zijn tijd bij Elvis. Als Bill er in die beginjaren niet bij was geweest met al zijn clowneske streken en de manier waarop hij met zijn bas rondtolde, zouden we tijdens vele, véle optredens compleet de mist zijn ingegaan.»

- Vertel!

Moore «Bill ging tijdens de optredens Elvis vaak allerlei dingen in het oor fluisteren: 'Doe je riem uit en gooi hem in het publiek.' Elvis deed dat dan, met als gevolg dat de tent helemaal op zijn kop stond. Na een tijdje begon Elvis op de momenten dat ik een solo speelde ook mijn riem uit te trekken, en die óók in het publiek te gooien. Tot hij op een dag, tijdens een optreden in Texarkana, op het idee kwam een schoen uit te doen, en in het publiek te gooien - helaas recht tegen het hoofd van een oud vrouwtje. Dat was meteen het einde van onze fratsen: we zijn ermee gestopt voor er gewonden vielen.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234