null Beeld

Cloud Nothings - Life Without Sound

Bald Dylan is het pseudoniem van een Canadees met een vleesklak die de wereld afdweilt om Nobel-Bob te coveren. Dylan Baldi is dan weer de man uit Cleveland, Ohio die al dik acht jaar Cloud Nothings aanstuurt, maar er nog steeds uitziet alsof hij tijdens de zomer in de Colruyt de diepvriesproducten aanvult. Toen hij in 2009 met zijn band in het voorprogramma van Real Estate mocht touren en daarin zijn roeping bevestigd zag, stuurde hij zijn ouders een e-mail: ‘Ik stop met de unief. Blijf gerust geld storten. Bedankt.’

Vier platen ver is het nog altijd niet duidelijk wat de meerwaarde van Cloud Nothings is in de hedendaagse rockerij. Hun songs zijn vernieuwend noch ongehoord, en ze voegen zelden iets wezenlijks toe aan wat we al hadden. Aan catchy singles doen ze niet, zij het mogelijks omdat ze niet eens proberen. Naar hun sound te oordelen, leefden ze nog het liefst in het verleden, maar daarvoor hebben we Metallica al. Verder vallen ze overal zo’n beetje tussen. Is het punk? Pop? Lo-fi? Wannabe-stadionrock? Alles, en vooral ook niets. Schreven we voor De Morgen, we hadden een mop verzonnen over hun groepsnaam, iets met ‘ijle lucht’ of ‘het grote niets’.

Maar kijk: we leven nu al een kleine week met ‘Life Without Sound’, en we zetten ze nooit met tegenzin op. Misschien omdat ‘nostalgie’ in het sauzenrek net naast ‘honger’ zit. In de Humo-bespreking van hun vorige plaat ‘Here and Nowhere Else’ vielen de namen Hüsker Dü, The Replacements en Mission Of Burma. Dit keer is het een decennium later te doen: Buffalo Tom, Pavement, Weezer, Sleater-Kinney en nog een rist halfzachte ninetiesbands – in die hoek mag u Baldi en zijn maats nu zoeken. Of oprapen, als we er zijn teksten over eenzaamheid, breakdowns en schrijnende onzekerheid bij nemen. ‘Moving on but I still feel it / You’re just a light in me now’: ’t is poëzie over Baldi’s very own personal hell, afwisselend in de microfoon gefluimd en gefleemd, en hij schiet meestal raak.

Het minste wat je kunt zeggen, is dat er variatie en vaart in zit: ‘Up to the Surface’ opent met een pianosolo en aanzwellende drums – naar hun normen is dat een ballad, meteen daarna is er emopunk en slackerpop. En er mag gelachen worden. Baldi noemde ‘Life Without Sound’ ‘hun versie van new age-muziek’, maar mediteren op het getormenteerde ‘Darkened Rings’ doet u best op eigen risico. ‘Things Are Right with You’ is zachte Weezer, ‘Internal World’ gespierde Weezer met Tabasco. Het kwaadst klinkt Baldi in ‘Realize My Fate’, een eerst nog kalm onheilspellende, later steeds luidere zelfhaatsong. Voor de outro heeft hij, naar het zich laat aanhoren, Chewbacca in de micro laten kreten.

null Beeld

Afwisselend hard, zacht en weer hard: Cloud Nothings volgt het Kinder Bueno-recept goed. En toch zijn ze geloofwaardig: dit voelt als een voldragen plaat, en het zou zonde zijn als ‘Life Without Sound’ hier straks weer in dovemansoren valt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234