null Beeld

Cloverfield

De wereldwijde release van 'Cloverfield' werd voorafgegaan door een reclamecampagne waar zelfs de Mortierbrigade nog een puntje aan kan zuigen.

Eerst werd een titelloze, twee minuten durende teaser op de wereld losgelaten die liet zien hoe enkele fuifgangers tijdens een afscheidsparty in een trendy loft vrolijk tegen mekaar op staan te lallen - tot een oorverdovende knal de jongens en meisjes allemaal in blinde paniek naar buiten drijft, waar ze nog net op tijd kunnen wegspringen voor het over straat rollende hoofd van het Vrijheidsbeeld. Verder werd alleen maar prijsgegeven dat de film uit de koker kwam van J.J. Abrams, het genie achter 'Lost'.

De raadselachtige trailer miste zijn effect niet: de buzz zwol aan, de kranten begonnen driftig te speculeren over de plot en de chatrooms stroomden vol. Deze tot in de kleinste details georkestreerde hype heeft intussen flink gerendeerd: ondanks het ontbreken van bekende acteurs harkte 'Cloverfield' tijdens het openingsweekend in de States meer dan veertig miljoen dollar bijeen.

Nu is de vraag natuurlijk: is 'Cloverfield' alléén maar hype of ook goeie cinema? Wel, heeft u die sterren hierboven gezien? In essentie klauwt 'Cloverfield' met dezelfde poten als de Japanse 'Godzilla'-films: iets valt New York aan, de bevolking slaat op de vlucht, de strijdkrachten snellen toe, en voor de rest: rillen maar! Het knappe is dat we de gruwel uitsluitend waarnemen vanuit het oogpunt van Hud, één van die vrolijke fuifgangers die - als een echte spruit van de YouTube-generatie - snel naar zijn camcorder grijpt en de chaos koelbloedig blijft registreren (straf wel dat die batterijen het een hele nacht blijven uithouden).

Die rauwe homevideoaanpak is uiteraard niet nieuw (zie: 'The Blair Witch Project') maar resulteert hier wel in een ongemeen intens, verbazend realistisch en rechtstreeks op onze voyeuristische impulsen inwerkend ooggetuigenverslag; 't is alsof je zélf meerent tussen de ineenstortende wolkenkrabbers en aangierende stofwolken (u voelt het: 'Cloverfield' put gretig uit de 9/11-nachtmerrie). Sommige kijkers moesten naar verluidt kotsen van het onophoudelijke geschud met de camera - in de States kregen de toeschouwers zelfs de waarschuwing dat je door deze film motion sickness kunt oplopen - maar de makers kunnen toch niet helemáál verhullen dat Huds camcorder in realiteit meestal werd gehanteerd door professionele cameralui: die vijfentwintig miljoen dollar kostende digitale effecten moesten toch een béétje deftig in beeld komen, nietwaar.

Gelukkig blijft regisseur Matt Reeves meestentijds trouw aan de onverwoestbare, maar in de moderne cinema vaak genegeerde 'Jaws'-richtlijn, die voorschrijft dat een horrorfilm véél angstaanjagender wordt wanneer je alleen maar af en toe een vin, een schub of een teennagel van het monster laat zien.

Ons hartje ging alvast van boemboemboemboemboem. Nu het uwe nog!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234