Club 27: Marcel Vanthilt

Marcel Vanthilt is 27 in 1984 en naar eigen zeggen ‘een moderne jongen’.

Hij is de voorman van het populaire Arbeid Adelt! en hij maakt televisie.


BRUSSEL: NAJAAR 1984

Luc Van Acker heeft Arbeid Adelt! verlaten voor buitenlandse avonturen. De overblijvers gaan door in een nieuwe bezetting.

Marcel Vanthilt «De single ‘Lekker Westers’ (1983) was een succes, en er kwamen alsmaar optredens bij. We leefden daar ook grotendeels van. Ik denk dat ik na aftrek van kosten 125 euro verdiende per optreden, en mijn huishuur bedroeg 250 euro. Met vijf of zes optredens per maand kon ik rondkomen. Bovendien deden we onze huishoudelijke inkopen via de concerten: we zetten onze boodschappen op onze rider.­ En dat stond daar dan klaar om in de auto te laden: twaalf dozen melk, twee pakken toiletpapier, een kilo suiker, twee bakken bier… Ik dronk niet eens bier, maar dat was dan goed voor als ik bezoek had. Mijn huisraad had ik onderweg meegesjoept. Tafels en stoelen van de brouwer op de Lokerse Feesten, een paar schilderijtjes die uit een jeugdclub kwamen... (lacht)

»Jan (Vanroelen, medeoprichter van Arbeid Adelt!, red.) en ik deden het ook gewoon graag. We bleven muzikaal nieuwsgierig. Luc Van Acker vervangen was onmogelijk, en dus pakten we het anders aan. Willy Willy werd onze nieuwe gitarist. Zo'n echte rockgast die opkomt met veel fwwieettt­ en chchchchch.­ Ik kende Willy uit Oostende, waar hij bij Revenge 88 en Stage­beast had gespeeld. Jan, die toen meer in Franstalige kringen vertoefde, bracht Dani Klein aan als extra stem. Een alleenstaande moeder van dertig die overleefde met het inzingen van reclamespots en de verkoop van tweedehandskleding. Een vrouw uit het echte leven, met andere woorden. Wij voelden ons daar snotapen bij.

»De kennismaking tussen Willy en Dani was erg aangenaam. Na twee repetities zag je dat Willy die madam heel erg zag zitten. ‘Willy, neen hè, niet in de groep. Er zijn zo veel vrouwen in Brussel.’ Maar het was al te laat. Drie weken later was het koekenbak. Stonden ze daar allebei met blozende wangen. Dani had af en toe een job overdag, waardoor we vooral 's avonds repeteerden.

»Willy woonde aan de kust en kon na de repetities vaak niet meer terug naar Oostende. Dus bleef hij logeren. Zes maanden heeft hij bij mij op de zetel gewoond. ‘Ik ga deze namiddag naar een appartement kijken,’ zei hij dan. Maar twee dagen later lag hij daar nog. Op een dag heb ik gezegd: ‘We gaan nu wel samen spelen, Willy, maar dat betekent niet dat we gaan samenwonen. Ik heb ook nog een lief.’ Toen is hij bij ­iemand anders op de zetel gaan wonen (lacht)


BRUSSEL: VOORJAAR 1985

Het gaat slecht met de Belgische popmuziek. Van de ene dag op de andere stort alles in.

Vanthilt «De hausse van het begin van de jaren 80 (T.C. Matic, De Kreuners, Jo Lemaire, The Kids, Allez Allez…) was ineens voorbij. Dat had vijf jaar geduurd, al die groepjes naast elkaar, en toen was het op. Het had er waarschijnlijk mee te maken dat die mensen opgroeiden en iets anders gingen doen. Afstuderen en werk zoeken, bijvoorbeeld. Er was ook een verzadiging bij het publiek. De verkoop viel stil.

»Wij hadden een contract met platenfirma EMI voor drie elpees, maar die derde plaat mochten we niet meer maken. Ook The Scabs en T.C. Matic werden vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Ik had al een tiental nummers klaarliggen, waaronder ‘Congostroom’. (Zingt) ‘Ieder zijn droom op de Congostroom.’ Maar die wilden ze dus niet. We bleven echter maar zagen bij EMI. ‘Oké, we geven jullie drie dagen in de ICP (bekende opnamestudio in Brussel, red.) om twee singles op te nemen.’

»Toen wij daar waren, zaten Echo & The Bunnymen in de andere ruimte. Die hadden twee weken geboekt, de klok rond. De eerste week zijn die niet komen opdagen, in week twee hebben ze daar alleen de snare drum opgenomen. Ja, jongens, waar waren wij dan mee bezig? Hoe konden wij ergens raken?

»We hebben drie nummers opgenomen: ‘Witte Kom Hie’, ‘(I'm Not Your) Steppin' Stone’, bekend van The Monkees, en ‘Stroom’. Van dat laatste nummer bestaat ook een Franstalige versie, ‘Décoiffé’. Dani wou dat graag. Het gaat over haar obsessie met haar haartooi. Voor elk optreden was ze daar uren mee bezig. Bussen en bussen haarlak kropen daarin. En Willy ondertussen maar sigaretten paffen in zo'n kleedkamertje van vier meter bij vier (lacht). Na een tijdje zeiden we: ‘Nog niet beginnen, Dani. Wij gaan eerst ons kostuum aantrekken en alles klaarzetten op het podium. En dan moogt gij ondertussen uw haar doen.

»Jan zat toen op een modetrip, en hij had podiumkostuums laten maken. Blauwe jassen met slippen en een roze binnenkant. Binnen de kortste keren verwaterde dat concept: je ziet op oude foto's dat Jan zijn kostuum nog aanheeft en dat wij er compleet anders bij lopen (lacht). We speelden vaak in Nederland. Zo veel zelfs dat we ons tourbusje na verloop van tijd op maandbasis huurden. We woonden daar eigenlijk in. Het was een heel plezierige tijd.»

Bekijk: 'Lekker Westers'



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234