Club 27: Tom Barman

Paul McCartney is 27 als hij The Beatles verlaat, Neil Young brengt ‘Harvest’ uit en ­Michael Stipe breekt eindelijk door met R.E.M. en ‘The One I Love’. Jim Morrison , Jimi Hendrix , Kurt Cobain , Amy Winehouse , Janis Joplin en – dicht bij huis – Patrick Nebel zijn tot in de eeuwigheid lid van Club 27: allemaal gestorven in dat ene levensjaar, dat in het op zich al ongewone leven van de artiest een toch wel bijzondere plaats inneemt.

Dit is Humo’s nieuwe, minder tragische Club 27: een elitair amalgaam van tien Belgische artiesten – overlevers – voor wie het zevenentwintigste levensjaar om heel uiteenlopende redenen een kantelmoment was. Tien verhalen, verspreid over dertig jaar, die even goed een beeld schetsen van een veranderende (muziek)wereld. Deze week: Tom Barman .

Tom Barman is 27 in 1999. Na dEUS' vliegende start met ‘Worst Case Scenario’ (1994) en de turbulente exit van Stef Kamil Carlens en Rudy Trouvé, gaat Barman in Spanje op zoek naar rust in zijn hoofd én een straffe derde plaat.


SAN PEDRO DE ALCÁNTARA

NAJAAR 1998

dEUS neemt zijn derde album ‘The Ideal Crash’ op in San Pedro de Alcántara, een Spaans stadje tussen Ronda en Málaga. Producer is de Canadees David Bottrill, op dat moment zeer gegeerd wegens zijn werk op ‘Ænima’ (1996) van Tool.

Tom Barman «De opnames gebeurden in El Cortijo, een prachtige studio met zicht op zee, maar we hadden ons acht maanden voorbereid in het naburige Ronda. Non-stop. We woonden er in Enfrente Arte, het hotelleke annex studio van Flippie (Filip Eyckmans, red.), onze toenmalige manager. Dat was fucking luxe. Flippie was toen een visionair in mijn ogen, met zijn leftfield hotelconcept. Dat was: jezelf bedienen aan de bar, ontbijten tot drie uur 's middags. Bij nader inzien: ik weet niet of die vrij te bedienen tapkraan wel zo'n goed idee was (lacht).

»In die tijd was Ronda nog een slaapstadje – totaal niet toeristisch zoals nu – waar de meisjes op hun twintigste trouwden. Wij waren de rebellen van het dorp, organiseerden feestjes en draaiden twee keer per week in de bar 7 de Copas.

»Elke morgen ging ik – nét niet met de muilezel – naar de opnamestudio van Flippie, die op tien minuten wandelen van het hotel lag. Ronda was een heel productieve periode: we hadden een strak werkritme, in splendid isolation, ver weg van alle huis-, tuin- en keukenbeslommeringen. Ik denk dat we ‘The Ideal Crash’ drie keer hebben opgenomen. Elke noot werd binnenstebuiten gekeerd, alles moest perfect zijn. En na de noeste arbeid gingen we de ganse nacht uit. Meestal kropen we pas tegen een uur of zeven, acht in ons bed, en om twaalf uur zaten we aan het Spaanse ontbijt, geprepareerd door Flippies toenmalige vrouw. Veel geslapen hebben we daar niet.

»Toen we na de preproductie in Ronda voor de finale opnames naar El Cortijo gingen, kwam de producer in mij voor het eerst naar boven. Voordien was dat niet aan de orde. Bij onze eerste plaat (‘Worst Case Scenario’) had ik veel, of bijna alles overgelaten aan Peter Vermeersch en Pierre Vervloesem, onze toenmalige producers. Voor de tweede plaat (‘In a Bar, under the Sea’, 1996) met Eric Feldman was er zó veel materiaal dat we gewoon geen tijd overhadden. Maar voor ‘The Ideal Crash’ was er wél tijd, budget en goesting. Daar in El Cortijo heb ik mij voor de eerste keer duidelijk laten horen. Niet alleen over de melodiekes, maar ook over hoe die moesten klinken. Over wie wat waar moest spelen.

»Dat was meteen ook het begin van het gevecht tussen Craig (Ward, opvolger van Rudy Trouvé, red.) en mij. Die wou knallen na zijn eerder timide opstelling tijdens de opnames van ‘In a Bar, under the Sea’. En geknald heeft hij. Craig is een briljant gitarist, één van de beste die we in dEUS gehad hebben, maar hij was heel defensief in alles wat hij aangaf. Hij is een maximalist, iemand die graag alles volspeelt. Het probleem was dat het ook allemaal goed klonk, 't was alleen te veel. Tegelijkertijd wilde Craig die plaat heel aards houden, terwijl ik meer geïnspireerd was door le goût du jour, door meer spacy nieuwe dingen uit die tijd, zoals Air. Ik wilde wat meer richting dance gaan, en dat botste. Omdat Craig a) geen danser was, en b) dat soort muziek haatte. Voor mij moest de plaat ook ‘meer één’ klinken dan ‘In a Bar, under the Sea’, solider. Daar was ik toen hard mee bezig. Te hard, want in die periode ben ik ook beginnen te kettingroken.’ (lacht)

»Echt fout is het beginnen te gaan toen Craigs vrouw – hij was toen net getrouwd – er tijdens de opnames continu bij was. Dat was een inbreuk op de code van de groep. Zeker in de studio. Zij was een zesde entiteit en werd niet helemaal aanvaard, wat Craig me heel erg kwalijk nam. Toen mijn toenmalige liefje drie dagen langskwam – ik was ondertussen smoorverliefd op een dame die Magdalena heette – kon dat weer niet voor hem en verzuurde de situatie helemaal.

»Terug in Ronda, voor we naar Londen gingen om de plaat af te maken, riep Craig me apart: ‘Can I have a word with you?’ Toen heeft hij gezegd dat hij de tour nog zou meedoen, maar dan zou stoppen. ‘What?!’ Gelukkig was ik al zo getraind in het dag na dag leven door alles wat voordien was gebeurd – Stef Kamil die was vertrokken, Rudy die was vertrokken – dat ik dacht: ‘Let's do the fucking job’.»

Bekijk 'deus recording The Ideal Crash'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234