Club Brugge – Anderlecht: alles kits met Mats Rits? 'Ik hou eigenlijk het meest van basketbal'

Mats Rits is nog maar midden 20, maar hij draait al bijna tien jaar mee. Amper 16 was hij toen hij zijn eerste doelpunt maakte als profvoetballer. Real Madrid klopte meteen aan, maar zijn ouders zeiden resoluut nee: de school ging voor. Volwassen werd hij bij Ajax in Amsterdam, en na blessures en KV Mechelen kwam hij deze zomer bij Club Brugge terecht, dat hem voor de neus van Anderlecht wegsnoepte. ‘Ik hou eigenlijk het meest van basketbal.’

'Ik draag een paternoster en bid elke avond. Maar met de Bijbel lezen ben ik gestopt'

HUMO Voel je je al 25, of nog maar 25?

MATS Rits (denkt na) «Gezien mijn ervaring: ál 25. Voor iemand die heeft gestudeerd, moet het leven dan nog beginnen. Voor mij niet. Ik was 16 toen ik mijn eerste profcontract tekende. De voorbije negen jaar verliepen met veel hoogtes en laagtes. Te veel, eigenlijk.»

HUMO Het heeft tot deze zomer geduurd voor je bij een topclub belandde.

Rits «Zo abnormaal is dat niet. Veel mensen dénken gewoon dat ik al veel ouder ben. Maar ik voel niet de drang om hen te laten zien dat ik er toch ben geraakt: ‘Zie je wel dat ik het kan?’»

HUMO Waarom zit je bij Club Brugge, en niet bij Anderlecht?

Rits «Brugge ligt mij het best. Het wordt wel eens het grote KV Mechelen genoemd. Het Brugse publiek ziet graag dat je je kop ervoor legt en net als in Mechelen staan de supporters onvoorwaardelijk achter de ploeg. Maar wat ik vooral mooi vind, zijn de mensen die hier al zolang werken. Neem nu Herman, de materiaalman. Hoe oud is hij? 72? En hij komt nog elke dag naar de club om ons te helpen. Zulke kleine dingen sieren een club.

»Mijn makelaar zat ook rond de tafel met Anderlecht. Maar ik had bij Brugge al vrij snel een gesprek met coach Ivan Leko, en daar hield ik meteen een goed gevoel aan over. Dan is het in orde voor mij en hoef ik niet meer te weten wat het aanbod elders is.»

HUMO Hielp het dat Ivan Leko in het begin van je carrière nog even je ploegmaat was bij Beerschot?

Rits «De voetballer en de trainer Leko zijn twee verschillende persoonlijkheden (lacht). Hij was vooral een technische voetballer, terwijl hij er nu voortdurend op hamert dat we moeten lopen. Hij is erg streng en zit er kort op. Ik kijk er niet van op dat hij nu mijn trainer is: als speler was hij al bijzonder intelligent.»

HUMO Ook jij bent van nature een spelmaker, terwijl je nu als verdedigende middenvelder speelt.

Rits «Bij clubs als Beerschot en KV Mechelen kom je er niet met techniek alleen. Tenzij je héél goed bent, maar dat ben ik niet (lacht). Ik moest dus wel evolueren naar een werkende middenvelder. Door omstandigheden (de blessure van Marvelous Nakamba, red.) speel ik nu op de nummer 6. Ik had niet gedacht dat ik al meteen zoveel minuten zou maken. Ik hoopte er wel op, maar ik was niet zo naïef om te denken dat een plek in de ploeg veroveren vanzelf zou gaan met ploegmaats als Nakamba, Ruud Vormer en Hans Vanaken

HUMO Beeld je even in dat de 16-jarige Mats Rits kijkt naar waar de 25-jarige nu staat: wat vindt hij ervan?

Rits «Dat het wel oké is.»

HUMO De 16-jarige Mats Rits kreeg wel Real Madrid over de vloer en verhuisde twee jaar later naar Ajax.

Rits «Ik begijp je, maar de 25-jarige had nu ook bij Vissenaken kunnen spelen. Het verwachtingspatroon was véél te hoog, ik kon er onmogelijk aan voldoen. Maar als groentje stap je daar onvermijdelijk voor een stuk in mee. Ik was 16, scoorde bij mijn debuut, maar verdween daarna vaker dan me lief was naar de bank. Dat snapte ik niet. Misschien had ik geduldiger moeten zijn, maar alles was nieuw en dat maakte het zo moeilijk.»

HUMO Veel jonge Belgen die als tiener naar het buitenland trokken, zijn nu teruggekeerd: Zakaria Bakkali, Zinho Vanheusden, Senna Miangue, Théo Bongonda, Landry Dimata… Ook jij keerde vijf jaar geleden terug.

Rits «Mijn situatie was anders. Toen ik Beerschot verliet voor Ajax, was dat om mezelf rust te gunnen. Ik speelde in het eerste elftal van Beerschot, maar voelde me niet klaar voor het volwassen voetbal. Ik besloot een stap terug te zetten, naar de B-ploeg van Ajax: daar zou ik me verder kunnen ontwikkelen. Maar na twee weken zei trainer Frank de Boer: ‘Jij blijft bij de A-kern!’ Voor ik het besefte, viel mijn plan in het water.»

HUMO Opnieuw ging het te snel.

Rits «Maar als Frank de Boer zoiets zegt, antwoord je niet: ‘Zet me maar bij de reserven.’ Toch? Het gíng ook goed, maar al snel volgde de weerslag: een stressfractuur in de rug. Het gevolg van overbelasting. Mijn lichaam was nog niet klaar voor zoveel topsport. Achteraf denk je weleens: ‘Wat als ik niet geblesseerd was geraakt?’ Maar dat zullen we nooit weten.

»Nu, wat die andere spelers betreft: zij zochten andere oorden op nog vóór ze hier in de eerste ploeg hadden gespeeld. Ik deed eerst hier al wat ervaring op. Dimata ook: hij was een topper bij Oostende voor hij als toptransfer naar Wolfsburg verhuisde. Uiteindelijk zijn de blijvers degenen die mentaal het sterkst zijn.»

HUMO Wat hield je over aan dat anderhalve jaar in Amsterdam?

Rits «Ik leerde er op eigen benen te staan. Amsterdam is ook het einde van de wereld niet. Op mijn vrije dag reed ik naar België, en mijn ouders kwamen twee keer per week op bezoek.»

HUMO Waarom stond je al zo snel terug in België?

Rits «In dat anderhalve jaar was ik acht maanden geblesseerd. Ajax is een fabriek: ben je geblesseerd of doe je ’t niet goed, schuif je een rij achteruit in de pikorde en neemt een ander je plaats in. Er rollen voortdurend nieuwe spelers van de band. Als je niet speelt, valt het alleen wonen best zwaar. Zeker als je nog zo jong bent. En toen kwam Mechelen.»

HUMO Voelde het als een terugkeer met de staart tussen de benen?

Rits «Mensen vragen me weleens of ik ergens spijt van heb. Maar dat anderhalve jaar in Amsterdam heeft me gevormd tot wie ik nu ben.

»Ik denk goed na: je zult me zelden iets geks zien doen. Maar zodra ik een keuze heb gemaakt, sta ik er 100 procent achter. Wie constant met spijt leeft, leeft in het verleden. Zo raak je niet vooruit.»

'Wie constant met spijt leeft, leeft in het verleden. Zo raak je niet vooruit'


Stijve nek

HUMO Voetbal zit in je DNA: je grootvader was voorzitter van FC Walem en je vader voetbalde zelf ook.

Rits «Bij Diegem, in derde klasse. Maar niet lang: door z’n werk bij een Japans bouwbedrijf zat hij vaak in het buitenland. Mijn mama had een winkel met rieten spullen. Na school werd ik vaak door mijn grootouders opgevangen. Elke dag tegen een uur of vijf vertrok mijn grootvader naar de club waarvan hij veertig jaar lang voorzitter was. Soms ging hij het gras afrijden. Dan ging ik mee en zat ik bij hem op de tractor. Heerlijke tijden!»

HUMO Wanneer werd voetballen meer dan een hobby?

Rits «Er is nooit dat ene moment geweest waarop ik dacht: nú word ik profvoetballer. Vanaf mijn 14de zat ik bij de nationale ploeg, en was er weleens een club geïnteresseerd: zo rol je erin. Mijn mama was in ieder geval geen fan, zij zag me liever studeren. Zij vindt het voetbal maar een lelijke wereld.»

HUMO Heeft ze gelijk?

Rits «Ja. Waar geld omgaat, gaat het er hard aan toe. Het voetbal ontsnapt daar niet aan. In het begin is dat schrikken. Je komt uit het jeugdvoetbal, waar alles draait om plezier maken. Maar plots wordt alles anders. Mensen die achter je rug iets anders zeggen dan in je gezicht, bijvoorbeeld. Daar wilde mijn moeder me voor behoeden. Maar dat word je wel gewoon.»

HUMO Je ouders sloten je als 6-jarige aan bij Lierse SK. Daar spreekt toch ambitie uit?

Rits «Ze stuurden me naar een sportkamp van Lierse omdat ze geen blijf wisten met mij. Ik was een heel actieve jongen en bruiste van energie. Van het één kwam het ander. Lier is ook maar een kwartier rijden van Katelijne, waar we woonden.

»Ik heb er veel geleerd, tot Romelu Lukaku en Zinho Gano erbij kwamen en er alleen nog met lange ballen werd gespeeld. Ik raakte geen leer meer. Papa mokte: ‘Ik krijg een stijve nek van altijd maar omhoog te moeten kijken.’ Het plezier was weg, ik leerde niets meer bij.

»Het was nog winter toen we Lierse lieten weten dat ik na het seizoen zou vertrekken. Prompt kreeg ik geen kaartje meer voor de wedstrijden in het weekend en mocht ik niet meer spelen. Dat was heel bruut, ik stapte huilend in de auto. Mama heeft zich daar nog erg boos om gemaakt. Na dat seizoen ging ik naar Beerschot.»

HUMO Lukaku is ondertussen een wereldtopper.

Rits «Ik heb daarna nog vaak met hem samengespeeld, bij de nationale jeugdploegen. Mocht ik hem nu tegenkomen, slaan we zeker een praatje. We kennen elkaar vrij goed. Het is uiteraard niet zijn fout dat het zo gelopen is met mijn carrière. Trouwens, ik ben erg blij dat ik toen de stap naar Beerschot heb gezet. Voor mijn ontwikkeling was het goed. Ik was een salonvoetballer, maar bij Beerschot was daar geen plaats voor: ik heb er moeten leren knokken.»

HUMO Ben je stiekem een beetje jaloers op wat Lukaku heeft bereikt?

Rits «Waarom zou ik? Van alle spelers met wie ik bij de nationale jeugdploegen heb samengespeeld, zijn er misschien nog vijf of zes prof. Van alle anderen hoor je niets meer. Het is makkelijk om je blind te staren op de uitschieters, maar ik ben tevreden met wat ik heb.»

HUMO Was je een moeilijke tiener?

Rits «Ik was geen rebel, ik heb ook nooit echt gepuberd. Misschien omdat er geen ruimte voor was. Op school gaven ze me vaak vrij voor het voetbal: waarom dan rebelleren? Ook thuis hoefde het niet. Mijn zus Elke is negen jaar ouder. We zijn twee handen op één buik, ik hoor haar elke dag. Ze heeft gewacht met trouwen tot ik 18 was zodat ik haar getuige kon zijn. Wij waren een doorsnee Vlaams gezin. Mijn ouders zijn nog altijd samen, dat is al heel wat tegenwoordig.»

HUMO Hoe moeilijk is het om het hoofd koel te houden als Real Madrid zich meldt?

Rits «De zoon van Juan Lozano (ex-speler van Anderlecht en Real Madrid, red.) speelde bij Beerschot. Zo is Real eens naar een wedstrijd van mij komen kijken. Maar mijn vader heeft direct neen gezegd. Mijn ouders zijn altijd duidelijk geweest: geen buitenland tot je 18 bent, eerst je middelbare school afmaken. Ik maakte daar nooit een probleem van, ik begreep het. Ik heb ook lang geen makelaar gehad. Niet nodig dachten we: papa deed toch niets anders dan zich over contracten buigen voor zijn werk. Uiteindelijk hadden we vrij snel door dat de voetbalwereld toch iets apart is en we beter iemand in de arm namen.»

'Het is niet Lukaku's fout dat mijn carrière zo gelopen is. Ik ben juist blij dat ik bij Beerschot heb leren knokken'


Aan de toog

HUMO Je lijkt me erg zelfverzekerd.

Rits «Ik ben altijd erg sociaal geweest, ik praat tegen Jan en alleman. En ik heb een mening. Op school kon ik altijd geweldig discussiëren met de lerares godsdienst. In haar ogen deed God alleen maar goed en kwam het kwaad van ergens anders. Dat kon niet, vond ik.»

HUMO Ben je er al uit vanwaar het dan wel komt?

Rits «Óók van God!»

HUMO Dus toen viel je van je geloof af?

Rits «Toch niet, ik ben nog altijd gelovig. Niet veel mensen weten dat. Het is begonnen toen ik 11 was en mijn grootmoeder stierf. Thuis ben ik niet gelovig opgevoed, maar toen ook mijn grootvader stierf, heb ik een paternoster laten maken met daarop de initialen van mijn grootouders. Ik draag hem altijd. Ik bid ook elke avond. Dan vertel ik God wat ik die dag heb meegemaakt, als een soort van dagboek. Ik ben ooit in de Bijbel beginnen te lezen, maar daar ben ik mee gestopt. Dat was niet vol te houden (lacht).»

HUMO Hoe bepalend was Amsterdam voor je zelfbewustzijn?

Rits «Sommige mensen hadden me gewaarschuwd: ‘Pas maar op, want ze zijn daar erg mondig.’ Dat ís ook zo. Ik ben er als nieuwkomer ook getest, en als je niet ad rem bent, lopen ze over je heen. Maar ik stond mijn mannetje. Amsterdam was een enorm leerrijke ervaring, te vergelijken met de levenswijsheid die jongeren opdoen als ze op Erasmus gaan studeren in het buitenland.»

HUMO Natuurlijk weet jij dat er zoiets als Erasmus bestaat: jij was een gemotiveerde student, hè?

Rits «Ik zat in de richting Wiskunde-Wetenschappen. Na mijn humaniora volgde ik in Amsterdam avondschool Spaans, één avond per week. Pas toen ik naar België terugkeerde – ik was 20 – ging ik opnieuw studeren. Eerst Rechten. Ik ben mondig, dus ik dacht: misschien ligt dat me wel (lacht). Je moet er ook veel voor uit het hoofd leren, dus hoefde ik niet naar de les te gaan. Daarna probeerde ik Industrieel Ingenieur, maar dat was met practicums en die miste ik vaak. Ik ben ermee gestopt. Misschien begin ik er later nog eens aan.

»Het was allemaal moeilijker dan ik had gedacht. Elke seconde dat ik thuis was, moest ik studeren. Daar had ik te weinig zelfdiscipline voor. Zeker toen mijn carrière echt van de grond kwam. Het klinkt als een cliché, maar het zijn niet alleen de uren op een trainingsveld die tellen. Je gaat naar de gym, neemt rust, leeft naar het weekend toe. Neem nu zo’n dag als gisteren: ik was om vier uur thuis. Ik moest nog boodschappen doen, koken en eten. Om half acht was ik klaar. En dan zou ik nog moeten beginnen te studeren? Het kán, en ik raad het iedere jonge kerel aan, maar vanzelfsprekend is het niet.»

HUMO Was het voetballers- bestaan je te leeg?

Rits «Ik stelde me vooral de vraag: wat wordt er van mij als ik geblesseerd raak en een kruis moet maken over het voetbal?»

HUMO Rechten, Industrieel Ingenieur: je mikte hoog.

Rits «Dat laatste deed ik het liefste. Mijn beste punten haalde ik op het vak bouwkundig tekenen. Niet toevallig: mijn vader is industrieel bouwkundig ingenieur en mijn grootvader was architect. Vaak ging ik mee naar de werfvergaderingen. Als hij aan zijn bureau zat te tekenen, zat ik naast hem. Mijn vriendin en ik – we zijn vijf jaar samen – gaan nu bouwen en dan vind ik het leuk om wat ideeën op papier te zetten. Het eerste ontwerp heb ik zelf getekend, met het programma AutoCAD. Zo kon mijn vriendin zich er ook al iets bij voorstellen.»

HUMO Je leraar wiskunde was een inspiratiebron.

Rits «Hij was zo’n leerkracht die je je leven lang blijft herinneren. Vanaf het vijfde middelbaar spijbelde ik regelmatig omdat ik al in het eerste elftal van Beerschot speelde en overdag trainde. Hij gaf me bijles en hielp me bij m’n examenplanning.»

HUMO Heb jij je ooit aan iemand gespiegeld?

Rits «Neen, ik heb ook geen idool. In mijn kamer hing een poster van een oorlogsfilm. Geen idee waarom (lacht). Poster van voetballers hingen er zeker niet. De sport die ik het meest volg is basketbal. Mijn schoonfamilie komt uit die wereld. Ik ben een grote NBA-fan.»

HUMO Juist. Twee jaar geleden vierde je één van je doelpunten met een gebaar dat je had afgekeken van een NBA-speler.

Rits «Van James Harden, van de Houston Rockets. Als hij weer zo’n coole driepunter scoort, doet hij alsof hij in een potje roert. Heb ik ook een paar keer gedaan, maar blijkbaar viel het alleen de eerste keer op. De volgende keren heb ik er niks meer over gelezen (lacht).

»Twee jaar geleden was ik in San Francisco – op roadtrip, samen met m’n vriendin – toen de NBA-finals plaatsvonden, Golden State Warriors tegen Cleveland Cavaliers. Aan tickets raken was onmogelijk. Ik ben dan maar in zo’n typisch sportcafé gaan kijken. Aan de toog, tussen allemaal Amerikanen. En maar zeveren. Vind ik plezant.»

HUMO Wat heb jij met Amerika?

Rits «Ik ben er graag. Héél graag. Amerikanen zijn heel sociaal en behulpzaam. Dat bevalt me. Ik weet niet goed of ik er echt zou willen wonen, maar telkens als ik er kom, voel ik me er thuis.

»Ik hou van reizen. Die roadtrip langs de West Coast had ik als kind ook al eens gedaan met mijn ouders. In hun jonge jaren waren dat best avontuurlijke lui. Op hun 18de trokken ze met de rugzak door Amerika. Leuk, maar ik wil op voorhand weten waar ik zal slapen. Alles moet goed gepland zijn. Gisteravond heb ik me nog eens laten gaan. Dan klap ik mijn laptop open en zoek ik naar plekken die ik graag nog wil bezoeken: Washington, New York, via Lake George naar Montréal, dan Toronto, en zo naar de Niagarawatervallen.»

HUMO Zou een buitenlands voetbalavontuur je nog wat zeggen?

Rits «Dat spreekt me wel aan, ja. Maar een must is het niet. Mijn vriendin zou er iets minder blij mee zijn, zij verhuist niet graag. Dus als het zover is, zullen we er nog eens goed over moeten praten. Maar laat me eerst maar proberen die basisplaats bij Club Brugge vast te houden. Je mag nooit te ver vooruit kijken. Ik sta gelukkig in het leven, ik zie wel wat er nog op me afkomt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234