Cocaine Piss op Pukkelpop 2019: kwaliteitsvolle pokkepunk

Nog maar net was Beth Ditto van het hoofdpodium gestruind of aan de andere kant van het plein, in de Lift, stond Aurélie Poppins van Cocaine Piss al te stomen in de coulissen. Twee frontvrouwen met een bros op de tanden, en dat na elkaar: nee, het zag er niet goed uit voor het patriarchaat. En dan moesten we daarna nog vernemen dat Cora van Mora op de wei gesignaleerd was.

Cocaine Piss: je kon ze afschuwelijk vinden, je kon ze geweldig vinden. Je kon ook beide doen, want Cocaine Piss zijn Walen en dus sluiten die twee elkaar niet uit. Aurélie Poppins kan bijvoorbeeld niet zingen, en dat weet ze. Ze weet ook goed genoeg dat zo’n detail niet uitmaakt zolang je maar een beetje kwaliteitsvolle pokkepunk maakt. Johnny Rotten kon ook niet zingen, en kijk: hij mocht uiteindelijk toch ook maar mooi naast Marc Reynebeau rondkarren in Engeland. Oké, misschien niet het beste voorbeeld, maar u snapt waar we heen willen.

Cocaine Piss: ze rammelen langs alle kanten, maar uitsluitend op de goede plaatsen en op de juiste momenten. Ze doen maar alsof ze maar wat doen, maar tegelijk weten ze donders goed wat ze doen. Bent u nog mee? Goed, wij amper. Hoe dan ook: het is niet omdat Aurélie Poppins zoveel aandacht naar zich toezuigt dat je daarom de band achter haar geen lof moest toewerpen: ze hadden een gitarist die op Slash leek maar die weigerde solo’s te spelen, ze hadden een bassist die een jurk droeg en u uitdaagde om daar iets van te zeggen, en ze hadden een drummer die begreep dat een drumstel, mits goed gebruikt, ook een massavernietigingswapen kan zijn dat je aan het eind van de dag gewoon niet parkeert in Kleine-Brogel. Samen maakten ze teringherrie die zelden langer duurde dan een minuut of anderhalf, en die wel nonchalant leek maar tussen twee kopstoten in vakmanschap verraadde: op geen enkel moment waren de drie het spoor bijster, ook niet op die momenten dat hun frontvrouw ergens halfweg tussen manisch en moordlustig was blijven steken.

Aurélie Poppins: ze verdient haar eigen alinea. Na een kwartier speelde ze haar broek uit. Na nog eens vijf minuten stak ze ook haar onderbroek af om u persoonlijk haar taalgrens te tonen, en na een halfuur besloot ze uiteindelijk dat een podium iets was voor mensen die of net de honderd meter gewonnen hadden of Luc Steeno heetten, en dus dook ze achtereenvolgens de frontstage en het publiek in. Ze zou niet meer terugkomen - volgens de laatste geruchten zou ze ondertussen de Marquee bereikt hebben, nog altijd schreeuwend, terwijl de ongelukkige stagehand die dienst klopte in de Lift tijdens Cocaine Piss nog altijd de draad van haar micro afhaspelt vanop het podium. Poppins had songteksten waarin ze een hysterische huilbui simuleerde, en andere die weinig meer bevatten dan ‘fuck’, ‘fuck’, en ‘fucking fuck’. En wij die in het middelbaar dachten dat Frans moeilijk was. Van de bindteksten viel minder te verstaan: omdat alle Menschen brüder wezen, ook die die op de camping toevallig een andere vlag op hun tent hebben hangen, had ze ook voor haar intermezzo’s gekozen voor het Engels als lingua franca: sympathiek van haar, maar aangezien ze daardoor wat deed denken aan de politieman van ‘Allo Allo’, hebben we weinig meer kunnen noteren dan ‘Diz iz very nize’ . Voorwaar, dat was het.

Cocaine Piss: very nize.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234